Nieskończoność w Ogrodzie Uczuć

Pierwsze 50%

Zagubiłem się.

Kolejna noc w ogrodzie marzeń. Wędruję wzdłuż zieleni zdobionej delikatnymi barwami świata a kwiaty leniwie wracają do życia, rozwijając swoje niepokojące piękno. Nieskończone kolory Ziemi mieszają myśli w głowie, zmuszając do oddania się w pełni niezwykłemu szałowi toni natury. Kładę się na dywanie czerwonej trawy patrząc na kraj moich imaginacji. Wciąż niepewny swego istnienia wstaję, aby kolejny raz zabłądzić. Przede mną labirynt niedończonych spraw, zastygłych na zawsze w moim umyśle. Noc daje znaki życia smugami monotonnie zielonych gwiazd... Pierwszy raz jednak wierzę, wierzę w powrót, bo znalazłem sens. Znalazłem uczucie tak bliskie, że podążające wraz ze mną. Miłość. Przekraczam Bramę Rzucanych Na Wiatr Słów, aby Go spotkać. Przewodnik błędów i grzechów, mój jedyny realny towarzysz. Którą to już noc się spotykamy? Jak zawsze otoczeni bezpieczną smugą milczenia wkraczamy do Labiryntu, tylko po to, abym kolejny raz zabłądził... Nie.

I

Witaj, Matko. Za każdym razem, gdy Cię widzę przypomina mi się moje dziecństwo. Nie, nie zabawki, nie wesołe, naiwne rozmowy i pytania. Zdanie, zdanie zmieniające moje życie. Wypowiedziałaś je wyraźnie, a potem znikłaś, przytłoczona jego powagą. Na zawsze. Pozostawiony bez istnienia i rodowodu, bez pomysłu, bez świadomości, rozgoryczony, byłem sam, byłem niczym. Pozostawiony. Kolejny raz obserwujemy, jak mój towarzysz z ironicznym uśmiechem przygląda się nagłemu przypływowi nienawiści, pewien swojej wygranej. Nie tym razem. Obojętny odwracam się, przechodząc przez widmo własnych wspomnień bez cienia wątpliwości. Nikt z nas nie ma prawa sądzić świata.

Ruszam dalej, pierwszy raz od dawna zafascynowany tańcem fioletowych liści drzew.

II

Przyjaźń. Witaj, przyjacielu. Miło oglądać Cię w dobrym stanie. Znów widzę twój piękny czarny płaszcz zdobiony nićmi myśli cięższych od

— koniec bezpłatnego podglądu —