O zachodzie …

Pierwsze 50%

Siedziała na wydmie i patrzyła na zachód słońca, był cudowny, w kolorze pięknej, dojrzałej pomarańczy. - A ten tu czego – pomyślała, spostrzegłszy mężczyznę, który zatrzymał się na plaży, zasłaniając sobą piękny widok ginącego na horyzoncie słońca. Zaczęła leniwie przyglądać się zarysom smukłej postaci natręta. - Chyba jest przystojny, a może to marynarz, bo tak prosto się trzyma – snuła dalej swoje myśli Nagle spostrzegła, że mężczyzna kieruje się w jej stronę, lekko się przestraszyła i rozejrzała dookoła, ale uspokojona nie ruszyła się z miejsca, wokół było zbyt wielu ludzi, aby mogło wydarzyć się coś złego. - Dlaczego do tej pory nie zauważyłam, że nie jestem sama – zdążyła pomyśleć - Przepraszam panią, czy mogę – wskazał ręką miejsce obok dziewczyny - Bo ja wiem – odpowiedziała niechętnie – jakoś nie mam ochoty na towarzystwo – dodała po chwili Poczuła się trochę głupio, że okazała się niezbyt miła, ale naprawdę chciała pomyśleć w samotności. Dostała propozycję pracy w innym mieście i nie mogła się zdecydować na zmiany, kilka dni nad morzem, nie rozwiało jej wątpliwości. Podniosła wzrok, mężczyzna nie odszedł daleko, chyba w nadziei, że zmieni zdanie, nie zmieniła. Wstała i pomału skierowała się w stronę hotelu. Kiedy podeszła do recepcji po klucz, zauważyła, iż nieznajomy kieruje się do hotelowej restauracji. - Pewnie też tu mieszka – pomyślała i poszła do siebie Noc była okropna, źle spała, ciągle powracał do niej ten sam sen, w którym biegła nie wiadomo dokąd i po co. W końcu dała za wygraną wstała i podeszła do hotelowego stolika, wzięła kartkę i podzieliła ją na pół. Wypisała wszystkie za i przeciw i już wiedziała co ma zrobić, rano zadzwoniła do banku i powiedziała, że przyjmuje propozycję pracy. Poczuła się o wiele lepiej i radośniej spojrzała w przyszłość. - Przepraszam, czy mogę zjeść śniadanie w pani towarzystwie – zapytał mężczyzna, którego wieczorem odprawiła - Proszę - widzę, że się pan nie poddaje – odpowiedziała - No cóż, to nie to, miała pani wczoraj taką minę, że się ostro przestraszyłem i dzisiaj troszkę bałem się odezwać – odparł z łobuzerskim uśmiechem – ale chyba lepiej się pani czuje - Tak, dużo lepiej, podjęłam decyzję i sporo się w moim życiu zmieni – - Na lepsze, czy gorsze – zapytał - Nie wiem, to się okaże, przede wszystkim przenoszę się do Poznania, otrzymałam propozycję nowej pracy i przyjęłam ją – zaczęła mówić – ale teraz mam jeszcze kilka dni wolnego i nie chce mi się mówić o pracy - Nie ma sprawy, nie pytam, chodźmy na spacer – zaproponował Kiedy zjedli śniadanie, ruszyli na spacer kołobrzeską plażą, w pewnym momencie zauważyła, że wziął ją za rękę jakby znali się od dawna, nie zaprotestowała, nawet była z tego…

— koniec bezpłatnego podglądu —