Pamiętnik kogoś, kto nie chciał żyć... cz.1

Pierwsze 50%

23 marca

Tak, może zacznę od tego, że od kilku miesięcy nic nie pisałam. Teraz założyłam ten, nowy pamiętnik. A zrobiłam to TYLKO dlatego, że pani Ula mi kazała.Powiedziała, że to może mi pomóc. Aha, a kim jest pani Ula? A więc jest to mój psycholog. A dlaczego mam psychologa? Bo jestem nienormalna. Cholera, a myślałam, że łatwiej będzie mi o tym pisać niż mówić. Jednak się myliłam. Chyba trzeba zacząć od początku. Mam depresję. Od ponad roku. Chociaż wydaje mi się, że trwało to dłużej. Chyba momentem, w którym nie było to już do wytrzymania, było uświadomienie mi przez pewnego Idiotę ile jestem tak naprawdę warta... No dobra, niważne. Ważne jest to, że... hmm, jakby to napisać - popełniłam samobójstwo, które jednak nie udało się (napisałabym niestey, ale byłam dzisiaj u spowiedzi) (?). Połknęłam trzydzieści tabletek nasennych i popiłam spirytusem. Ja tego w ogóle nie pamiętam. Piszę to, co powiedzieli mi oni. Zabrała mnie karetka, potem płukanie żołądka, leżałam tam tylko trzy dni. Miałam taki sprawniusienki organizm, a spieprzyłam go sobie na własne życzenie. Wariatka! No dobra. Coś jeszczze? Byłam u ... muszę policzyć, u czterech psychiatrów. Powiedzieli, że nie jest ze mną tak źle, ale mam

— koniec bezpłatnego podglądu —