pirat i niewolnica cz3.

Pierwsze 50%

cz 1 http://www.opowiadania.pl/main.php?id=showitem&item=64205 cz 2

- No, już wystarczy – krzyknął przez rury Ermax – płyniemy wystarczająco szybko. Serter dopilnował zablokowania mechanizmów, po czym wyszedł na świeże powietrze. Od razu wziął się do wydawalnia komend na pokładzie – on i Irtil mogli to robić, chyba, że akurat kapitan miał inne zdanie. Z tym nie mieli problemów, gdyż cała trójka znała się od lat młodzieńczych, i to właśnie oni obalili poprzedniego kapitana, który okazał się wariatem, i całej załodze groziła śmierć, byli więc niekwestionowanymi liderami dla załogi, która nawet w najmniejszy sposób nie zamierzała się buntować. Tymczasem Ermax, widząc że wszystko idzie bez problemu, przez chwilę jeszcze popatrzył na pokład, nawrzeszczał na jednego, który poplątał liny, po czym uznając, że na pokładzie nie ma nic do roboty, oddał ster nawigatorowi i poszedł do swojej kajuty. XXXX Asagna, kiedy tylko wylądowała na miękkim łóżku, westchnęła. Dalej miała zawiązane oczy, ale przynajmniej mogła poruszać ustami – wcześniej knebel jej to uniemożliwiał Szczęka ją trochę bolała, ale nie było to dla niej problemem, zwłaszcza, że to łóźko, było dla niej bardzo wygodne – nawet przy jej obitych plecach. Nic dziwnego, od kiedy tylko była niewolnicą, sypiała zazwyczaj na gołej, zimnej ziemi. Taka odmiana jej się spodobała. Spróbowała nieco poprawić pozycję, w której leżała, jednak Tande na sam koniec był złośliwy – zawiązał sznury w ciasny, nie dający nawet trochę luzu i stosunkowo bolesny sposób. „No cóż. Muszę poczekać te kilka godzin” pomyślała. Żałowała że dalej ma tą opaskę na oczach i nie może się dowiedzieć jak wygląda miejsce do którego trafiła. Musiała więc oprzeć się na innych zmysłach. Okno musiało być otwarte, wyraźnie czuła lekki wietrzyk, zresztą wyraźnie było słychać wykrzykiwane rozkazy. Te zaś potwierdziły jej, do tej pory niepewne przypuszczenia – była na statku, który właśnie wypływał. A więc stało się. Opuszczała swoje dotychczasowe życie, dalej jako niewolnica, ale jednak z nadzieją na przyszłość. Asagna leżała, nudząc się, kiedy w końcu otworzyły się drzwi. Powstał przeciąg, i trzasnęło okno. Usłyszała jak ktoś mówi „pierdolone przeciągi”, przechodzi przez całe pomieszczenie, i ogląda szybę z westchnieniem mówiąc „na szczęście cała”. Po chwili jej nowy właściciel ściągnął jej opaskę z oczu. Instynktownie zmrużyła oczy – niepotrzebnie, w pomieszczeniu panował półmrok. On zaś usiadł na krześle, i zaczął rozmowę. - Teraz jesteś moja – skomentował fakt krótko. – ale okrutnym właścicielem to ja jednak nie jestem. - I tak trudno by ci było pobić w tym poprzedniego – pozwoliła sobie zażartować, może niepotrzebnie. Jej nowy właściciel jednak tylko się uśmiechnął. - Właśnie widzę. Po śladach…

— koniec bezpłatnego podglądu —