Skomplikowane uczucie

Pierwsze 50%

Tęsknota to takie skomplikowane uczucie. Najgorsze w niej jest to, że wiąże się z ogromną bezsilnością. Czasami budzę się w nocy i dotykam łóżka po mojej prawej stronie, z nadzieją, że wyczuję twoją dłoń, twoje plecy, twój oddech. Jeszcze nigdy tak się nie stało. Wtedy sen już nie przychodzi a ja leżę wpatrzona w ścianę, a tęsknota miesza się ze wściekłością tak ogromną, że zaczynam krzyczeć przez łzy. Myślę wtedy o całej niesprawiedliwości świata, o tym, że niczym nie zasłużyłam sobie na tak ogromne cierpienie. Bo czym może sobie zasłużyć dwudziestolatka, która spotkała miłość swojego życia a owa miłość została jej wyszarpana by nigdy więcej nie powrócić? Uderzam pięścią w ścianę a krzyk ukrywam głęboko w poduszce. Słyszę wtedy te wszystkie banalne zdania, które wszyscy mi powtarzali, gdy cię żegnałam. Że to nie koniec świata, że życie toczy się dalej, że po prostu trzeba dalej żyć. Ale jak? Po co? Dla kogo? I wtedy wydaję mi się, ze cię nienawidzę za to, że jestem tu bez ciebie i że pozwoliłeś na to, żeby mnie opuścić. Gdziekolwiek bym nie poszła, czegokolwiek nie obejrzała czy przeczytała, zawsze po prostu zawsze gdzieś odnajdę kawałek ciebie. Skojarzenia, wspomnienia, pamięć o tym, że byłam dla ciebie stworzona a ty dla mnie. Jak często zdarza się to, że ludzie odnajdują w drugim człowieku swoje przeznaczenie i są pewni, że to właśnie to? Moja mama zawsze mówiła, że za każde szczęście trzeba zapłacić, taka równowaga we wszechświecie. Słyszałam tez, że nic nie trwa wiecznie. Coś jak karma, tylko niekoniecznie płacimy za własne złe uczynki.

Za każdym razem, kiedy się pokłóciliśmy płakałam zawsze myjąc rano zęby, nie byłam w stanie znieść własnego spojrzenia w lustrze. Teraz mam tak codziennie i tylko szum wody z kranu zagłusza mój szloch. Najgorsze jest to, że mam przeczucie, ze tak będzie zawsze. Że…

— koniec bezpłatnego podglądu —