sztuka zapominania

Pierwsze 50%

Autobus. Prawie pusty. Wracam z pracy. Z domu, w którym mieszka Ona. Nie jest to łatwe. Przez pół godziny toczyłem ze sobą walkę, czy zajrzeć do Jej pokoju. Krótkie spojrzenie na różę, którą Jej podarowałem. Zwiędłą. Stanąć tylko na chwilę i się zakręcić. Przez moment wyobrazić Ją sobie, gdy rano wstaje. Przywołac z zakamarków głowy ruchy, zapach, spojrzenia i głos. Nie, nie zrobiłem tego. Bałem się, Cholernie się bałem. Z doświadczenia wiem, że lepiej zapomnieć, przynajmniej się starać. Panicznie uciekać przed miejscami z Nią związanymi, przed myslami, które mnie gonią. Gorzki, ostry aromat ulubionych papierosów. Wdycham, czuję jak palę się w środku.Od soboty dwie paczki dziennie. Czerwone kółko na opakowaniu pozdrawia mnie częściej niżą ludzie na ulicy. Mogłoby być moim życiowym logo. Szczęśliwe uderzenia, jedno za drugim. Żółkną mi palce lewej dłoni. Metro zatłoczone, godziny szczytu. Stoję na środku i przytulam się do rury. Uwielbiałem Ją ściskać, a Ona tylko raz odwzajemniła uścisk. Powinienem się domyślić. Posłuchać przyjaciółki. Podobno pierwsze słowa dziewczyny mojego brata po poznaniu Jej brzmiały „Ona ma go kompletnie w dupie, pomóż

— koniec bezpłatnego podglądu —