Tajemnicza koperta

Pierwsze 50%

Ślęczałam właśnie nad kolejnym wierszem, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Uradowana, że choć na chwilę mogę się oderwać od toku nauki, poszłam otworzyć. Jednak, gdy wyjrzałam na dwór, nie zobaczyłam nikogo. Jedynie na wycieraczce z napisem „Dzień dobry!” zauważyłam jakąś kopertę, a na niej długopis z wyrytym napisem „ODPISZ”. Podniosłam to i powróciłam do zacisznego mieszkania. Położyłam na biurku otrzymaną kopertę, notatki i zeszyty leżące na stoliku zrzuciłam na podłogę… Jeden energiczny ruch i trzymałam w ręku kartkę papieru. Czytając zapomniałam o całym świecie. Zwiędłe tulipany, które sama sobie podarowałam bez okazji, powoli usychały na drewnianym blacie…Siedziałam przybita do krzesła, czytałam. Jeszcze raz, kolejny… Kilka godzin wcześniej siedziałam na podłodze u koleżanki…polski, komórka…Zbliżający się egzamin nie dawał spokoju…Wszystko to było jakieś dziwne. Czytam: „Patrzę w okno. Granatowe niebo przypominające wzburzoną wodę, wiatr, latające płatki kwiatów jak padający z nieba biały puch…w maju…” „pod granatowym niebem zbieram uczucia kruche płatki śniegu” Czy ja śniłem?” Długo nie mogłam uwierzyć…siedziałam na podłodze, wsłuchując się w ciszę. Czułam zapach jaśminowych kadzidełek, myślałam…Nie wierzyłam…pisałeś, że spojrzałeś w okno, że świat wirował płatkami kwiatów, że chciałeś wykrzyczeć głośno mój wiersz… Zastanawiałam się ile razy widzieliśmy się na ulicy…czy nie zdarzyło nam się otrzeć o siebie w autobusie? Czy nie staliśmy obok siebie i nie patrzyliśmy w swe oczy. Coraz bardziej ciekawi mnie Twoja postać… Dochodzi północ…Powinnam wypić kolejną gorącą herbatę, otworzyć kolejną książkę, nauczyć się kolejnego tematu…Lecz nie mogę…Cały czas zastanawiam się kim może być ta tajemnicza postać…Jedyne co było napisane, to tylko adres zamieszkania. Lecz było to bardzo daleko i nie znałam w ogóle tej okolicy. Staram się odpisać. Brak myśli…Totalna…

— koniec bezpłatnego podglądu —