Tam, gdzie spadają anioły.

Pierwsze 50%

- Pamiętasz, kiedy szukaliśmy tej latarni za pierwszym razem, mieszkańcy wsi, których pytaliśmy odpowiadali nam, że znajduje się ona tam, gdzie spadają anioły. Gdzie na skraju lasu, na huśtawce odpoczywa echo i w rytm szumu marzeń macha nogami. Gdzie noc łączy się z dniem, a sen z jawą. Gdzie nie ma żadnej rzeczywistości. Tam, gdzie ciepła kołdra snów otula zmarznięte myśli, a głośne piski mew zagłuszają każdą niepotrzebną myśl, która mogłaby zmącić radość płynąca z posiadania siebie w dawaniu siebie. A my tak bardzo dziwiliśmy się temu ostatniemu zdaniu, bo wtedy, przynajmniej ja, miałem wrażenie, że niemożna posiadać siebie, gdy odda się drugiej osobie. A teraz, gdy widzę siebie w twoich oczach wiem, że właśnie na tym polega prawdziwa miłość. - urwał swoją wypowiedź i uśmiechając się lekko spojrzał na siedzącą obok niego postać ukochanej. Na głowie miała słomiany kapelusz, a wiatr mimo tego rozwiewał jej złociste włosy i muskał zaróżowione policzki. Siedzieli na schodach latarni morskiej, z których dokładnie rok temu podziwiali swój pierwszy, wspólny zachód słońca. Dokładnie pamiętał to, jak objęci uśmiechali się gdy mieniące się tysiącami barw, znużone całodzienną wędrówką słońce, tonęło za lazurową taflą wody. I pamiętał to, jak szepnął jej wtedy na ucho, że w tym właśnie momencie uświadomił sobie, że nie chciałby być w tym momencie z żadną inną osobą. Że kocha ją i zawsze, gdy będzie widział zachód słońca jego myśli wędrowały będą właśnie do jej osoby... Osoby, którą pokochał od pierwszego wejrzenia.

- Pamiętam. – szepnęła zapatrzona w to, jak fale powoli obmywają piaszczysty brzeg pochłaniając przy tym ślady stóp pozostawionych tam przez spacerowiczów. – I powiem ci, że wtedy też tego nie rozumiałam. Ale wiesz, tak naprawdę odkrywam to na nowo w każdej chwili, którą spędzamy razem. Wtedy, kiedy śmiejąc się tarzamy się w piasku, albo gdy z powagą rozmawiamy na trudne tematy. To wszystko jest takie piękne…

- Każda chwila przy tobie jest piękna…

- Tylko wiesz, - weszła mu w słowo - czasem mam wrażenie, że to wszystko jest jak przypływ księżycową nocą, który pomimo tego, że wypłukał z mojej duszy resztki barier i oporów i przyniósł pełnię szczęścia, odpływa tak szybko, jak tylko się pojawił. Boję się, że to wszystko jest tylko na chwilę i to,

— koniec bezpłatnego podglądu —