Ten duch to anioł...

Pierwsze 50%

- Dziś mija rok – pomyślała. Była tam gdzie wtedy, spacerowała tą samą drogą, tym samym lasem. Zatrzymała się pod starym domkiem z nadzieją, że zobaczy go tam. Kochała go... Nie. Ona sama nie wiedziała, co czuje. Byli sobie tak bliscy, a zarazem tak dalecy. Wszystko zaczęło się okrągły rok temu. Podczas jednego ze swoich codziennych spacerów po lesie. O dziwo chodziła zawsze tą samą drogą . Mijała stary domek. Którego właściciele przyjeżdżali tylko latem.

- Zawsze tędy, zawsze tak samo zamyślona, uśmiechnięta... Piękna – usłyszała nagle młody, cichy i bardzo delikatny głos, chłopaka... Mężczyzny. Odwróciła się w kierunku małego domku. - Proszę? – Spytała zdziwiona - Jesteś piękną marzycielką – usłyszała śmiałą odpowiedź - Tak, marzycielką – zaśmiała się serdecznie - Dziewczyna taka jak Ty – ideał, stworzony po to, żeby kochać i... Być kochaną - Anka wyczuła w tych słowach pewną ironię - Kim jesteś? – spytała – Przychodzisz jak duch, wydaje Ci się, że wiesz coś o mnie... Wydaje Ci się. - Skoro tak, to powiedz mi coś o sobie – wyszeptał – chce wiedzieć, jaka jesteś naprawdę. - Nie idealna – powiedziała stanowczo - Dziewczyna, dla której liczą się ludzie, świat. Która marzy, umie marzyć, umie być dobra, ale też zła, wreszcie dziewczyna, która żyje dla miłości... Taka bezsilna, ale zarazem silna. Dziewczyna, którą można łatwo zranić, ale ona zapomni o złym, wybaczy... Czyż to nie ideał? - Nie ma ideałów... – Wyszeptała przez łzy. Sama nie wiedziała, czemu płacze. Może dla tego, że dotychczas nikt nigdy tyle nie dowiedział się o niej. Ludzie próbowali ją poznać, rozszyfrować przez miesiące, ale nikt nie dowiedział się o niej więcej niż ona sama, a teraz... Zjawia się obcy chłopak, który wie o niej więcej niż ona. Który

— koniec bezpłatnego podglądu —