TO

Pierwsze 50%

TO

- Dzień dobry doktorze – ukłonił się błazeńsko Knup, gdy zrównał się z idącym po drugiej stronie ulicy mężczyzną. Już wcześniej zwrócił uwagę na małą, przygarbioną postać w słomianym kapeluszu. Poznał ją. W pierwszym odruchu chciał nawet raptownie skręcić aby uniknąć spotkania, ale ich oczy już się spotkały więc nic nie dało się zrobić. - Dzień dobry Knup, witam, witam – odpowiedział doktor swoją starą manierą, ale bez charakterystycznego, szczerego uśmiechu. Dopiero teraz Knup zauważył u niego zmiany: zmęczoną twarz, chudą i pomarszczoną, spod kapelusza nie wystawały już tak jak dawniej spięte fantazyjną spinką mlecznobiałe włosy. Jedynie oczy doktora pozostały te same: błyszczące, uważne, wychwytywały każdy szczegół w swoim otoczeniu. Właściwie tylko w tych oczach Knup zobaczył dawnego kompana od szklaneczki piwa, niezwykle radosnego, prostego, trochę nadpobudliwego wykładowcę poważnego uniwersytetu. - Ty jak zwykle się włóczysz - zagadnął doktor. – Skąd lub dokąd idziesz ? - Byłem na wzgórzach – odparł Knup. – Zakwitły róże i nie mogłem odmówić sobie spaceru. Teraz mam zamiar zatrzymać się w tej małej cukierni na skraju rynku. Zapraszam. - No… może innym razem… zaniedbałeś się – powiedział doktor patrząc na poszarpane rękawy koszuli Knupa. - Ach nie – roześmiał się Knup. – To róże.Widzisz, za nic nie chciały abym pozbawiał ich swojego towarzystwa. Tłumaczyłem, że muszę wracać na swoje miejsce, ale na próżno do nich mówić, nie przejmują się tym. Są jak zakochane dziewczęta. Oczy doktora zaśmiały się serdecznie. - Na długo przyjechałeś ?- zapytał Knup. - Na zawsze. Nie zapytał dlaczego. Dowie się za kilka dni - W takim razie będziemy mieli jeszcze czas aby się spotkać i napić szklaneczkę zimnego piwa – powiedział szybko Knup, widząc zniecierpliwienie na twarzy przyjaciela. - Na pewno. Za kilka dni. Do zobaczenia. – Ostatnie słowa doktor powiedział już odchodząc.

— koniec bezpłatnego podglądu —