Urban legend- ”Walizka”

Pierwsze 50%

Elizabeth Knight energicznie wyciągnęła kluczyki z kieszeni żakietu i otworzyła samochód. Lotniskowy hałas denerwował ją, jak gdyby pośpieszając, już i tak mocno podirytowaną spóźnieniem kobietę. Nie chciała sprawiać przykrości córce i przyjechać pod koniec imprezy urodzinowej. Szybko wsiadła do samochodu i włączyła silnik. W tym momencie przypomniała sobie jednak o pustym papierowym kubku, który miała wyrzucić po drodze do samochodu. Wygramoliła się z siedzenia i pognała do kosza na śmieci. Zbyt pochłonięta myślami niechcący wpadła w nadchodzącego mężczyznę. W wyniku zderzenia resztki kawy poplamiły jej beżowy żakiet, a kubek wypadł z rąk na posadzkę. Ciśnienie podskoczyło jej do najwyższego stopnia. Zakryła rękami twarz i próbowała wziąć się z powrotem w garść. Gwałtownie odskoczyła czując na ramieniu czyjąś rękę. - Przepraszam.- Powiedział nieznajomy- Czy to pani? Elizabeth prędko zlustrowała mężczyznę. Ubrany w elegancki, czarny garnitur w jednej ręce trzymał niewielką walizkę, podobną do futerału laptopa. Włosy miał równie ciemne, co jego ubranie, a z oczu biła mu uprzejmość i jakaś intrygująca cecha, której Elizabeth nie potrafiła określić. - Tak- Odparła- W zasadzie to nadaje się już do śmieci, ale dziękuję. Wzięła kubek do ręki po czym już uspokojona podeszła do kosza i go wyrzuciła. Zaintrygowana przystojnym mężczyzną, niemal zapomniała o urodzinach córki. Oprzytomniawszy ruszyła pewnym krokiem do samochodu, jednak w połowie drogi spostrzegła, że mężczyzna z walizką wyraźnie czeka na okazję, stojąc przy drodze wychodzącej z lotniska. Podbiegła do niego i zapytała uprzejmie, dokąd jedzie. - Do Bostonu.- Odpowiedział z uśmiechem. - O, to tak samo jak ja! Widzę że pan łapie okazję, mógłby się pan zabrać razem ze mną. - Dziękuję, ale nie chcę robić pani żadnego kłop… - Niech się pan nie martwi, to żaden kłopot. Niech pan wsiada. Chociaż będzie mi raźniej podróżować przez taki szmat drogi. Wsiadając razem do samochodu, mężczyzna wrzucił walizkę na tył samochodu, a sam rozlokował się obok Elizabeth, która znów wyciągnęła kluczyki i zapaliła samochód. - Przepraszam- Poderwał się mężczyzna.- Przypomniała mi się jedna sprawa, której jeszcze nie zrobiłem. Czy mogłaby pani zaczekać dwie minutki? Zaraz będę. Chyba, że się pani gdzieś śpieszy. - Ależ nie, nigdzie- Skłamała z uprzejmości Elizabeth.- Oczywiście, że zaczekam. -To potrwa góra dwie minutki.- Odparł miło mężczyzna i znikł w tłumi. Elizabeth czekała. Minęło pięć minut i mężczyzna nie wracał. Po kolejnych pięciu, Elizabeth zaczęła się poważnie niecierpliwić, postanowiła zaczekać jeszcze pięć minut

— koniec bezpłatnego podglądu —