walizka

Pierwsze 50%

1. Tego dnia spacer po lesie wcale nie należał do najprzyjemniejszych. Zimne powiewy wiatru zacinały prosto w twarz i zaglądały za kołnierz płaszcza przeciwdeszczowego. Całe szczęście, że chociaż ten spełniał swoją rolę. Noah postanowił sobie rano, że nazbiera cały kosz grzybów na kolację. Łaził już chyba ze cztery godziny po tym wilgotnym lesie, a w koszu miał zaledwie połowę swojego postanowienia. „I tak wystarczy na małą wieczorną ucztę” – pocieszał się mężczyzna. Między oczami już czuł zbliżający się katar. Niestety należał do tych ludzi, których zwyczajny katar potrafi skutecznie rozłożyć na łopatki i wyłączyć z życia na parę ładnych dni. Oczywiście domowe receptury, prawie w całości opierające się na spirytusie, zawsze pozwalały mu przyjemnie przetrwać taki czas. „I tym razem nie będzie inaczej, z całą pewnością” – utwierdził się w myślach Noah. Zaczął wyobrażać sobie kolejne specyfiki, które w razie ewentualnego przeziębienia będzie mógł preparować przy trzaskającym kominku, przyjemnej muzyce płynącej z jego studwudziestowatowych głośników oraz przy głośnym pochrapywaniu swojego wilczura Sama. Kochał tego psa z całego serca, chyba bardziej niż jakąkolwiek dotąd kobietę. Najprawdopodobniej z tego też powodu nigdy nie związał się z żadną z nich. Uwielbiał Sama pomimo tego, że ten potrafił chrapać tak głośno, że zbudziłby każdego przysłowiowego umarłego w okolicy. Ten psiak potrafił naprawdę wiele. Szczególnie podczas snu, co zawsze wprawiało Noah w zdumienie. Bywało, że podskakiwał w środku nocy, nagle wyrwany ze snu przez ujadanie Sama na jego psie koszmary. Noah rozejrzał się dookoła. „Gdzie ten kundel się podział?” - pomyślał. Za każdym razem, gdy zabierał Sama do lasu – ten od razu po minięciu pierwszych drzew biegł w swoją stronę, jednak zawsze trzymał się w miarę blisko swojego pana. Bywało, że znikał na kilka minut w jakichś gąszczach, by po chwili wybiec z zupełnie innego miejsca z radosnym uśmiechem na pysku. Noah zdał sobie jednak sprawę z tego, że nie widział przy sobie Sama już od ponad pół godziny, a tak długie samodzielne spacery nie leżały w naturze tego psiska. - Saaam! – zawołał mężczyzna unosząc głowę do góry tak, by jego głos mógł swobodnie nieść się na jak największą odległość. Odczekał chwilę, po czym zagwizdał przeciągle cedząc powietrze przez zęby. Z oddali usłyszał szczekanie swojego psa. Zaniepokojony ruszył w stronę, z której dobiegało. Nigdy jeszcze Sam nie zachowywał się w ten sposób. Czasem zdarzało się, że potrafił oszczekać jakichś podejrzanych spacerowiczów, przeważnie jednak nie zwracał w ogóle na nich uwagi. Pierwszy raz zdarzyło się, że na jego zawołanie Sam odpowiadał szczekaniem. Zawsze przybiegał do Noah od razu, z jednym tylko wyjątkiem, kiedy cztery lata temu w zimie zaplątał się we wnyki któregoś z kłusowników, których kilku polowało w tych rejonach. Całe szczęście, że Sam jest mądrym psem i nie wyrywał na siłę łapy z uścisku stalowej linki, tylko spokojnie położył się i czekał na swojego pana, a kiedy ten się do niego zbliżał – pies skowytem dał mu znak, gdzie dokładnie ma iść. Noah przejął się myślą, że tym razem psu mogło stać się coś gorszego niż spotkanie z wnykami, skoro zaczął szczekać. Przyśpieszył kroku i przeszedł w lekki trucht. Jednocześnie zaczął na przemian gwizdać i nawoływać. Za każdym razem Sam odpowiadał mu szczekaniem. Już po kilku minutach Noah zorientował się, że pies szczeka raczej radosnym tonem. Przebiegł jeszcze kilka kroków i dojrzał swojego psa między pniami trzech potężnych sosen, przy jakiejś bryle. W miarę zbliżania się do niego Noah rozpoznał w tej bryle ogromnych rozmiarów skałę. Sam biegał wokół przedmiotu leżącego za kamieniem i machał ogonem z takim zapałem, jakby chciał nim wykosić wszystko, co się za nim znajdowało. - Sam, łobuzie, chodź tu do mnie – powiedział Noah. Pies zaszczekał w jego stronę, podskoczył i obrócił się na tylnych łapach. Zrobił dwa susy w kierunku mężczyzny, po czym wrócił do swojego znaleziska. - Co tam znalazłeś, mordo kudłata? Sam podbiegł do niego, wyskoczył do góry, oparł się łapami na piersiach mężczyzny i zaczął go lizać po twarzy. Noah potargał sierść na karku psa. - Dobry pies… Co ty tam masz? Mężczyzna podszedł do miejsca, na które szczekał Sam. Za kamieniem leżała walizka. Zwyczajna, jednokomorowa. Taka, jaką bierze się w niezbyt długą, najwyżej trzydniową podróż. Noah rozejrzał się na wszystkie strony szukając właściciela zguby. Poza nim i Samem nikogo tam nie było. Spojrzał jeszcze raz na walizkę. - Skąd się tutaj wzięła? – powiedział sam do siebie. Jeszcze raz rozejrzał się dookoła. „Może ktoś jej będzie szukał…” – pomyślał. - Co radzisz, mądralo: zabieramy ją, czy zostawimy na miejscu? – spytał psa. Sam wywiesił język i szybkim krokiem obiegł walizkę, a następnie zatrzymał się i głośno szczeknął w jej kierunku, dokładnie jakby chciał przez to powiedzieć: „zabieramy do domu, to moje znalezisko”. Noah uśmiechnął się do psa. - Wiesz co myślę, Sam? – spytał głośno – Myślę, że powinniśmy wziąć tą walizkę ze sobą do domu. Nie będziemy jej nawet otwierać, tylko jutro z samego rana zaniesiemy ją na komisariat… Sam siedział grzecznie obok niego. W odpowiedzi na propozycję mężczyzny szczeknął krótko dwa razy, co odebrane zostało przez Noah jako wyraz zgody. -… na pewno ktoś jej szuka… - dokończył już trochę ciszej. Rzeczywiście walizka nie wyglądała na celowo porzuconą, była zadbana i niezniszczona. Jedynie przy zatrzasku dostrzec można było lekkie zarysowania na metalowej, posrebrzanej klamrze. Noah podniósł bagaż. Była nawet ciężka, o wiele cięższa niż się tego spodziewał. W drugą rękę wziął koszyk z grzybami i ruszył w kierunku domu. Sam z radosnym machaniem ogona pobiegł ochoczo przed swoim panem.

2. Zbliżał się już wieczór, kiedy dotarli do domu. Słońce, które pojawiło się po deszczu, mniej więcej w połowie ich drogi powrotnej, teraz dopiero co schowało się za linią horyzontu. Sam, jak zawsze rzucił się biegiem w kierunku domu, kiedy tylko dostrzegał go swoim słabym psim wzrokiem. Dobiegał do drzwi, siadał pod nimi i tak czekał na Noah. Mężczyzna przechodząc przez bramę rzucił okiem na szopę, w której stał jego samochód. Zawsze po powrocie ze spaceru sprawdzał, czy ten stary rupieć jeszcze zajmuje miejsce w jego stodole. Oczywiście za każdym razem auto stało dokładnie w tym samym miejscu. Jeremiasz – przyjaciel Noah, zawsze podśmiewał się z niego: „Założę się, że chciałbyś żeby ktoś w końcu sprzątnął ci tę kupę złomu ze stodoły, co?”. Prawdę mówiąc Jeremiasz miał w tej kwestii całkowitą rację. Już od dłuższego czasu Noah zastanawiał się nad kupnem nowego wozu – takiego z napędem na cztery koła, dzięki któremu nie będzie musiał wzywać nikogo na pomoc, kiedy zakopie się w błocie, czy ugrzęźnie w śnieżnej zaspie. Stary samochód budził w nim jednak dużą dawkę sentymentu, przez który mężczyzna odwlekał cały czas moment wymiany auta. Noah pokonał schodki prowadzące na werandę i postawił oba bagaże pod oknem kuchni. Otworzył drzwi i wpuścił psa do środka, po czym sam wszedł do domu. Rozebrał się i ruszył do salonu. Kiedy mijał kuchnię – Sam był już w połowie posiłku, który mężczyzna przygotował mu tuż przed wyjściem do lasu. Noah podszedł do kominka i zaczął układać w nim polana. Lubił przygotowywać palenisko. Dokładnie układał szczapy dobrze przesuszonego drewna, zaczynając od najdrobniejszych, a kończąc na tych najgrubszych. Kiedy już wszystko było gotowe odpalał ogień jedną zapałką. Zawsze potrzebował tylko jednej zapałki. Tak było i tym razem. Patrzył, jak ogień powoli zajmuje wszystkie kawałki drewna. Chwilę pogrzał dłonie przy świeżym ogniu, po czym wstał, otrzepał spodnie i udał się do kuchni. W drodze minął się z Samem, który postanowił zmienić swojego pana i poczuwać trochę przy ogniu, co oczywiście sprowadzało się do beztroskiego psiego snu na miękkim dywanie leżącym tuż pod kominkiem. Noah zaczął przygotowywać sobie kolację, patrząc przy okazji jak jego pies przeciąga się na wszelkie możliwe sposoby, następnie dokonuje obowiązkowej toalety, po czym układa się do drzemki w cieple kominkowego ognia. Po około trzydziestu minutach po domu rozszedł się przyjemny aromat duszonych grzybów. Mężczyzna sięgnął na najwyższą półkę jego potężnej szafy kuchennej i zdjął z niej butelkę do połowy wypitego już spirytusu. Ten „boski balsam” jak zwykł był mawiać jego dziadek liczył sobie prawie pięćdziesiąt lat i był chyba najlepszym alkoholem, jaki Noah miał okazję kiedykolwiek pić. Z całego kufra szesnastu litrowych butelek tego płynu, pozostawionych w piwnicy przez dziadka przetrwała połowa. Noah traktował dobrodziejstwo wyśmienitego spirytusu jak los na loterii i za nic nie chciał go roztrwonić. Zalał odrobiną alkoholu dwie solidne łyżki miodu, który dostał na początku roku od wdowy po starym panu Bruckerze za pomoc w naprawie zniszczonego dachu. Z całą ucztą przeniósł się na swój fotel przy kominku. Sam na moment podniósł zaspany łeb, żeby sprawdzić, czy zapach jedzenia nie zwiastuje przypadkiem czegoś dobrego także dla jego psiego gardła, lecz wyczuwając jedynie niejadalne dla niego grzyby powrócił do przerwanej drzemki. Noah powoli delektował się posiłkiem uprzyjemniając go co jakiś czas łykiem gorącej herbaty. Szklaneczka miodu ze spirytusem grzała się spokojnie przy kominku. Po skończonej kolacji mężczyzna westchnął najedzony i wygodnie rozsiadł się w fotelu. Przypomniał sobie o walizce przyniesionej z lasu. Co w niej mogło być? Podejrzewał, że po prostu kupa osobistych rzeczy jej właściciela. „Co mnie to obchodzi…” – myślał. Jednak mimo woli coraz bardziej zastanawiał się nad jej zawartością. Wyobrażał sobie równo poskładane ubrania, kilka przedmiotów – grzebień, szczoteczka do zębów, może jakiś notes, czy kalendarzyk… „A co jeśli w środku jest coś, czego normalnie nie powinno być w walizce podróżnej?” – pomyślał nagle Noah - „Na przykład pocięty na kawałeczki trup, czy narkotyki? Nóż, a przy nim odcięty palec, albo ucho. Ładne rzeczy…” - Jasna cholera… - zaklął pod nosem. Sam uniósł pysk do góry i spojrzał na mężczyznę. Noah nachylił się do niego i poklepał go po łbie. - Handlarze narkotyków w środku lasu? Masz wyobraźnie, stary baranie… - powiedział sam do siebie uśmiechając się z pobłażaniem. „Ale ten trup…” – pociągnął dalej w myślach. Przypomniał sobie, że walizka była ciężka, ale czy na tyle ciężka? „Może powinienem otworzyć to draństwo i sprawdzić co tam w nim jest… Psia mać! Potrzebne mi to było…” Po pół godzinie zastanawiania się Noah miał pewność, że tuż po otwarciu walizki jego oczom ukaże się zwartość w postaci równiutko posiekanych zwłok, skrzętnie popakowanych w jednakowe plastikowe torebki. Widział już nagłówki gazet, które mówiły o odnalezieniu trupa schowanego w walizce. Jednym z głównych, ale wcale nie najszczęśliwszych bohaterów całego zajścia okazał się on – Noah Benton – skromny „pustelnik” z małej mieściny Mailbanks. W pierwszych akapitach znajdzie się dokładny opis całej sytuacji, krótki wywiad z nim, opis stanu zawartości walizki i przypuszczenia policji. Dalej gazety będą pisały, że ów „szczęśliwy” znalazca całe zajście opłacił wielogodzinnymi przesłuchaniami policji federalnej oraz lekkim wstrząsem psychicznym. Nie wspominając o tym, jakiego strachu najadł się przez cały ten czas i traumie, która zostanie w jego umyśle już do końca życia. Oczywiście w miasteczku już zawsze będzie znany jako Noah – trupiarz i już nigdy nie pozbędzie się głupich docinek w barze. Kiedy tylko zorientował się, że w dłoni ściska od dawna pustą szklaneczkę – pędem puścił się do kuchni po repetę. Napełniając naczynie podwoił ilość spirytusu. Wrócił przed kominek, odstawił szklankę na bok i zaczął dokładać do ognia. - Ale się ugotowałem… - mamrotał – Jak ostatni idiota. Do końca życia będzie to za mną chodziło. Jeszcze zamkną mnie za tą walizkę do pierdla, przy odrobinie pecha… Tym razem Sam tylko otworzył jedno oko, żeby sprawdzić z kim rozmawia Noah. - Jeremiasz będzie miał ze mnie ubaw… Mężczyzna wstał i poszedł do przedpokoju po walizkę. „Otworzę ją i zobaczę. Jeśli w środku jest trup, czy jakieś inne świństwo to jeszcze dzisiaj odniosę ją na miejsce” – zdecydował. Wrócił z bagażem do salonu i położył go na szerokiej, sosnowej ławie, która pamiętała jeszcze młodzieńcze lata jego ojca. Usiadł na kanapie naprzeciwko walizki. Pies wyraźnie zainteresowany nową sytuacją podbiegł ochoczo do stołu i zaczął na nowo obwąchiwać walizkę. Noah złapał klamrę dwoma palcami i zastygł w bezruchu. - Raz kozie śmierć. – stwierdził robiąc głęboki wydech, po czym pociągnął do góry sprzączkę i zamknął oczy. Sam z maksymalnie wytężoną uwagą wpatrywał się w działania swojego pana i lekko merdał ogonem. Noah otworzył oczy i spojrzał na zamek, który nie zechciał ustąpić próbie otwarcia. - Hmmm, zamknięta… - stwierdził.

3. Mężczyzna usiadł ciężko w fotelu. Wcale nie ucieszyło go to, że walizka się nie otworzyła. Teraz już koniecznie pragnął wiedzieć, co w sobie kryje znaleziony przedmiot. „A jeśli za tą walizkę jest wyznaczona jakaś nagroda?” – przeszło mu przez myśl – „W końcu niedaleko miejsca, w którym ja znalazłem biegnie szosa, nawet często uczęszczana…” W rzeczywistości nie była to wcale szosa, tylko ubita droga żwirowa prowadząca z Mailbanks do sąsiedniego, sąsiedniego połowę mniejszego Ivory, a natężenie ruchu sprowadzało się do wozu pocztowego przejeżdżającego tędy dwa razy w tygodniu, kilku przypadkowych turystów w sezonie letnim oraz pługu śnieżnego, który parę razy pojawiał się tu w zimie, w zależności od potrzeby i trzeźwości Renta, który go obsługiwał. Noah uznał jednak, że taka częstotliwość wystarczy. „Mógłbym się jakoś dyskretnie dowiedzieć od Roberta, czy nikt nie dał takiego ogłoszenia…” – myślał. Robert Milton był od kilkunastu lat głównym szeryfem okręgu Mailbanks. W ich mieście zaczął pracować tuż po ukończeniu szkoły policyjnej. Był człowiekiem zasadniczym i nigdy nie wdawał się w niepotrzebne rozmowy. Do tego był bardzo spostrzegawczy i niezwykle sprytny. Każdy w Mailbanks wiedział, że Milton wyczuje na kilometr wszelkie próby krętactwa. „Nie… Robert odpada. Od razu zacznie coś podejrzewać…” – odrzucił pomysł Noah. Ciekaw był ile może wynosić taka nagroda. Ile jest w stanie zapłacić człowiek za swoje rzeczy (lub poszatkowanego trupa…). Może mógłby odnowić front domu, a kto wie – może starczyłoby i na niewielki wkład w zakup nowego auta? Pozbyłby się w końcu tego starego grzmota ze stodoły… „ A jeśli w środku są pieniądze?” – przyszło mu nagle do głowy. Walizka pełna forsy. „To może być możliwe…” – podchwycił własny pomysł. Marzenie każdego człowieka. W oczach Noah pojawił się błysk. „Musiałaby to być prawdziwa fortuna…” – pomyślał urzeczony nową wizją. Do końca życia żyłby sobie jak król. Spojrzał na Sama. - Tobie też by się dostało, mordko kochana! Parówki wielkości słonia! – krzyknął do psa i złapał go za skórę na karku. Rozochocony Sam podjął zabawę i próbował złapać w zęby ręce Noah. Ten zsunął się z kanapy i zaczął się tarzać po podłodze razem z psem. Po chwili oprzytomniał i postanowił z powrotem zająć się walizką, tym bardziej, że Sam zdążył dokładnie wylizać mu całą twarz i czuł teraz jak zasychająca psia ślina zaczyna tworzyć na niej lekki pancerzyk. Wytarł twarz rękawem koszuli i usiadł na kanapie. Pies w najlepsze samotnie kontynuował rozpoczętą zabawę, turlając się z boku na bok po całym dywanie. Noah postanowił otworzyć walizkę za wszelką cenę. Jako dzieciak często bawił się w otwieranie kłódek w szopach i garażach w mieście. Najczęstszym wytrychem były oczywiście prostowane kombinerkami spinacze podkradane z szuflady biurka ojca. Noah w wielkim skupieniu potrafił profilować taki spinacz do momentu, w którym uznawał, że powstały z niego wytrych jest idealny. Oczywiście zawsze podczas zabiegu otwierania zamka, czy kłódki konieczne były drobne poprawki. W tym celu nosił ze sobą małe szczypczyki, które kupił sobie za pieniądze zaoszczędzone z kieszonkowego. Co najdziwniejsze – udawało mu się swoim sposobem otworzyć zdecydowaną większość kłódek i sporą część zamków. Zastanawiał się nad tym, że miał do tego dryg. Kto wie, może mógł zostać „zawodowym otwieraczem”? Ciekawe, czy spodobałoby się to jego purytańskiemu ojcu… Podszedł do szafy, w której trzymał swoje narzędzia i wyjął z niej niewielką, drewnianą skrzynkę. Podszedł z nią do stołu i postawił obok walizki. Otworzył ją i chwilę grzebał w jej zawartości, po czym z radością wyjął kawałek drutu. Powoli zaczął wyginać go z pomocą narzędzi ze skrzynki. Co chwilę spoglądał na zamek walizki i poprawiał swój wytrych. Kiedy uznał, że jest gotowy – schował wszystkie narzędzia i zamknął skrzynkę. Przez parę chwil mierzył drut w dłoniach. Przybliżył się do walizki i włożył wytrych do zamka. Przekręcił nim delikatnie i… zamek ustąpił! W powietrzu, przy akompaniamencie trzasku płonących w kominku szczapek i pomrukiwania wciąż tarzającego się po podłodze Sama rozszedł się zgrzyt otwieranego zamka. Pies zbystrzał nagle, błyskawicznie wstał i podbiegł do Noah. Zbliżył pysk do walizki i obwąchał zamek. - Czujesz tam coś, Sam? – spytał spokojnym tonem. Sam oblizał się i nerwowo ziewnął. - Oho, chyba jest tam coś interesującego, co? Pies cicho pisnął i usiadł obok stołu. Czekał na rozwój wydarzeń. Noah odpiął klamrę zamka. Położył dłoń na walizce, zamknął oczy i czekał. Stracił całą swoją pewność, którą miał wcześniej. W jednej chwili odechciało mu się zaglądać do walizki. Nie chciał, żeby najbliższe dni upłynęły pod znakiem zamieszania spowodowanego jej zawartością. Mimowolnie jednak powoli podnosił wieko bagażu. Oczyma wyobraźni widział na przemian walizkę wypełnioną po brzegi pieniędzmi, walizkę pełna starych ciuchów i walizkę, w której jakiś chory psychopata schował czyjeś zwłoki. Wieko walizki wędrowało do góry milimetr za milimetrem, a Noah wciąż miał zamknięte oczy. - Bez sensu. – stwierdził Noah i zdecydowanym ruchem zamknął walizkę. Zatrzasnął zamek i odłożył ją na szafkę w przedpokoju. Zabrał skrzynkę z narzędziami i zaniósł na swoje miejsce. Zdziwiony Sam wpatrywał się w niego wielkimi oczami. - Idziemy spać, Sam. – zawołał do psa – To nie na moje nerwy… Przed pójściem do łóżka Noah zrobił sobie kolejnego drinka. Tym razem z potrójną ilością spirytusu.

4. Noc minęła niespokojnie. Wypoczynek stanowiła jedynie seria krótkich, przerywanych co kilkadziesiąt minut drzemek. W momentach przebudzenia mężczyźnie zdawało się, że słyszy na dole jakieś dziwne mruczenie, czy jęki, czasem przypominające rozmowę. Wstawał z łóżka i podchodził do drzwi nasłuchując uważnie. Za każdym razem orientował się, że dokładnie takie same odgłosy wydaje z siebie podczas snu jego pies. Kręcąc z politowaniem głową wracał do łóżka. „Za każdym razem daję się na to nabrać…” – karcił się w myślach. Zdarzyło się nawet którejś zimy, że Noah przez blisko dziesięć minut prowadził rozmowę z Samem. Tamtego dnia rankiem wpadł do niego Jeremiasz i namówił go na łowienie ryb w przeręblach pobliskiego jeziora. Oczywiście, jak zawsze towarzystwo Jeremiasza znaczyło, że eskapada taka połączona była z konsumpcją palącego wnętrzności bimbru, który wspólnie ze swoim bratem Jeremiasz pędził już od wielu, wielu lat. Jak to kiedyś stwierdził któryś z bardziej szczerych gości w barze Homera: „Pędzenie bimbru to jedyna chlubna tradycja w tej rodzinie”. Po całodziennym sterczeniu na lodzie, bez jednego nawet brania, przemarznięci, za to doskonale upici - obydwaj panowie bardzo wczesnym wieczorem powrócili pod dom Noah. W jednej chwili podjęli decyzję odnośnie sposobu spędzenia reszty dnia i wszystko byłoby w porządku, gdyby się przy tym choć odrobinę zrozumieli. Noah zadecydował, że rozsiądą się przed jego kominkiem i rozgrzeją resztą bimbru, a w razie potrzeby coś się jeszcze na pewno znajdzie, natomiast Jeremiasz zdecydował, że najwyższa pora iść…

— koniec bezpłatnego podglądu —