Wieczna miłość - Rozdział 2

Pierwsze 50%

WSPOMNIENIA I TESKNOTA

Ann leżała wśród różnego rodzaju polnych kwiatów, płacząc. Obok niej pojawił się Michael, ona zaskoczona spojrzała w jego zielone oczy, wpatrzone w nią. Po chwili przestała płakać, usiadła, spuściła wzrok spoglądając na kwiaty, powiedziała: - Życie nauczyło mnie bezwzględności, nigdy się nie wahać, to moja pierwsza zasada. Druga to tolerować słabości swoje i cudze. W tam tym świecie nie ma miejsca dla dobrych i łagodnych ludzi, natomiast tu? – spytała, a skrzydła z jej pleców znikły. Otarła łzy, anioł uśmiechnął się mówiąc: - Człowiek, który potrafi działać w niezwykły sposób, używając mocy płynącej ze swego serca, pokona każde zło, które później staje się dobrem. – Jednak ona spytała go: - Czy można zapomnieć kim się jest i gdzie się żyło? Wciąż mam wrażenie, że to tylko sen. – oznajmiła Ann. - Boisz się bo ten świat nie jest twoim światem, który znałaś. Jesteś zagubiona jak mała dziewczynka idąca późnym wieczorem, ciemną drogą. Chcesz by ktoś chwycił cię za rękę. – powiedział Michael, chwytając Anielice za rękę, a ona pyta: - Dlaczego nie czuję twojego dotyku? – on się uśmiechnął odpowiadając: - Czujemy to co dla nas istotne, widzimy to co chcemy zobaczyć, słyszymy to co chcemy usłyszeć. – po chwili wstali oboje. Michael wziął Ann w ramiona przytulił ją do siebie, rozłożył skrzydła i powoli wznieśli się ku górze... - Wyglądasz na bardzo opanowanego i spokojnego, ale tak naprawdę wewnątrz jesteś gwałtowny i srogi. – powiedziała dziewczyna siedząc z aniołem na białej ławce w ogrodzie. - Rozszyfrowałaś mnie zaledwie po tak krótkim czasie, zadziwiasz mnie za każdym razem. Kiedy cię tylko zobaczyłem, wiedziałem że jesteś inna niż my, ty wciąż pragniesz żyć. – powiedział, a ona spuściła głowę, delikatny uśmiech z jej twarzy znikł. Po chwili wstała i odeszła bez słowa, a zaskoczony anioł nie wiedział czym ją uraził. Nagle do niego podeszła Peril, mówiąc: - Michaelu, musisz…

— koniec bezpłatnego podglądu —