Wróć do katalogu

Profil autora · czytelnia

Weberinio

37opublikowanych tekstów
3obserwujących

Teksty autora

Historie autora

Wszystkie teksty autora w katalogu (37)

Poezja · 1 min

Stróż

Weberinio

Chciałem podziękować stróżowi memu, Opuścił mnie, nie wiem czemu, Będąc sam płaczę rymami Walcząc z samotności omamami

3,5

Biografia · 14 min

Rozmyślania

Weberinio

Tekst może zawierać literówki spowodowane pisaniem na laptopie,do którego się nie mogę przyzwyczaić.Mam nadzieję,że jednak nie będą one przeszkadzać w czytaniu.

bez ocen

Poezja · 1 min

Cisza

Weberinio

Natrętna cisza w oczy wbijająca palce Odbijająca każdą chwilę jak w kalce Dusząca monotonia jej wytworem Trawiącym duszę nowotworem Niszczącym…

4,3

Poezja · 1 min

Upadek

Weberinio

Przytłaczają mnie uczucia Padam od ich bolesnego kłucia Wstaję tylko by znów paść Nie mieć serca to przepis na kojącą maść Kawałek jego tracę z każdym wierszem

4,3

Poezja · 1 min

Jak?

Weberinio

Życie oparte na paradoksach Wieloznacznych nonsensach W których nie ma rady jak być Jak bez miłości się obyć…

5,0

Poezja · 1 min

Słowa

Weberinio

Nucąc melodię istnienia Z wolna spełniając marzenia Tkam nić zapomnienia Bo wszystko to marność Ciągłej walki mam dość Przeminę ja i moje…

3,7

Biografia · 6 min

Siedząc w fotelu

Weberinio

Siedziałem w fotelu, który nie wiedzieć, czemu ustawiłem na wprost okna, wychodzącego na ulicę.

bez ocen

Poezja · 1 min

Na przekór

Weberinio

Nieskrywanym nurtem płynie myśl,która nigdy nie zasłynie to wena wydobyta z głębi duszy, co swą siłą góry wnet poruszy.

4,0

Poezja · 1 min

Ćmy

Weberinio

"Nieufni są oni względem samotników i nie wierzą, byśmy przychodzili, by obdarzać.

3,0

Poezja · 1 min

Chciałem

Weberinio

Chciałem już odejść, Zamykając drzwi zapomnienia, Chciałem się położyć Szukając w łożu ukojenia

5,0

Poezja · 1 min

Lustro

Weberinio

Patrzę w lustro z zamkniętymi oczami, Jego powierzchnia staje się drzwiami, Prowadzącymi ku przyszłości, Pełnej Twojej obecności, Ostatnia chwila samotności gaśnie, Tak powstają życiowe baśnie,.

5,0

Poezja · 1 min

Jesienny liść

Weberinio

Ja-wyśniony W dźwiękach nocy zatopiony Pod ołowianym niebem Siedzę z notesem Pełnych słów namiętności I uczucia, które w mym sercu gości Piszę powoli swoją opowieść O ciężarze jaki muszę nieść Ale i słodyczy życia jakie mogę wieść Wraz z…

4,0

Biografia · 2 min

Noc

Weberinio

Otworzył oczy, rozglądając się po pustym pokoju.

5,0

Poezja · 2 min

Chwila

Weberinio

Nie ma śmierci bez życia, Tak jak nie ma końca bez początku przebycia, Bo wszystko się kończy tak jak zaczyna, I choć nie raz smutna mina, To wiem, że kiedyś przyjdzie taki dzień, Kiedy wszystko zobaczę, Kiedy wszystko zrozumiem, Bo teraz nie umiem, Stoję i patrzę, do przodu, Nie widzę nic prócz pustki pełnej chłodu, Wszystko przemija, Czas wije się jak żmija, Raz wolno raz szybko, Ale zawsze odciska swe piętno, To jego brzydota i piękno, Serce pełne ran, Teraz to wspomnienia, na nie wgląd mam, O tym wszystkim będę pamiętał, Nie ważne gdzie, w jakiem miejscu i porze, Życia ferworze, Boże przestań męczyć proszę, Zdejmij kamień który na szyi noszę, Chwile dobre i

4,0

Poezja · 1 min

Posąg

Weberinio

Klęczy dumny Przed potęgą, która go stworzyła Marmur zimny W jakim sztuka go przedstawiła Anioł zemsty To ona go tu ściągnęła Wizja…

bez ocen

Poezja · 1 min

Dla Ciebie

Weberinio

Dla ciebie Wyrywam serce z wierszem Zachwycając się nad twoim pięknem Dla ciebie Rodzę się na nowo każdego dnia Przedłużając czas wspólnego trwania Dla ciebie Zatapiam się…

4,5

Poezja · 1 min

Bezszelestny ton

Weberinio

Bezszelestny ton prawie nie słyszalnych rozmów odbywanych pośród ciszy snów przerywanych odgłosem przewracanych stron.

5,0

Poezja · 1 min

Idę

Weberinio

Stanąwszy na wprost Twego piękna, Spojrzawszy w głąb Twych oczu, Oniemiałem od bijącego z nich mrozu, Kiedyś twarz Twa promienna, Na tle nieba jaśniejąca, Świeżości wiatrem pachnąca, Teraz objawiająca mi się odmienna, Tamtego

3,7

Poezja · 1 min

Samotny portret

Weberinio

Samotny portret, na nim bezbarwny wizerunek, trujący otoczenie łzawym lamentem, bezgranicznym smutkiem, oblicze jego płonie, smutek nadaje oczom kierunek, w którym podążam wnet, wzbudzając w głowie zamęt, wzbijając w

4,8