Biala kula

Pierwsze 50%

Powieki zdawały mu się zbyt ciężkie aby utrzymać je w górze za pomocą drobnych mięśni. Zmuszał się do ogladania, cicho grającego, telewizora. Siedział na świetlicy wiedząc, że mu nie wolno, dlatego caly czas zachowywał czujność. Późna noc powodowała, że organizm upominał się o sen. Nad jego głową brzęczała uszkodzona świetlówka. Po jakimś czasie ten dźwięk stał się nie do zniesienia, zdawał się drążyć w jego umyśle, przenikać całe jego jestestwo. Nagle drzwi od klatki schodowej otworzyły się. Zerwał się z krzesła. Poczuł w ciele wzrost adrenaliny, która była jak wiadro wody wylane na twarz. Zmęczenie ustąpiło emocją. Szybkim krokiem wyszedł na korytarz w ktorym, tuż przy drzwiach stał oficer. "Jak na instruktarzu" - pomyślał - "jak na isnstruktarzu". Zasalutował. - Panie kapitanie - zrobił krotką pauze - dyżurny batalionu zabezpieczenia szeregowy Nowak - znów przerwał tym razem żeby zaczerpnąć do płuc więcej powietrza. - melduje batalion podczas capstrzyku - pauza - Podczas pełnienia służby nic ważnego nie wydarzyło się. - Wszystko w porządku? - oficer rozglądnął się po korytarzu. - wszyscy śpią? Nowak skinął głową. Kapitan zaglądnął na świetlice. - Walczy jakiś Polak? - Nie... żaden!!! - odpowiedział chodź nie miał pewności, gdyż zmęczenie nie pozwalało mu się skupić na puszczanej w telewizji gali boksu. - Masz latarkę? - Tak mam. - Nowak sięgnął ręką po latarkę, wiszącą na śrubie wkręconej do połowy w ściane i podał starszemu stopniem. Kapitan ruszył w kierunku pierwszego magazynu broni tego oddalonego zaledwie kilka metrów od biurka dyżurnego. Podszedł do masywnych drzwi i sprawdził pląbe. - W porządku - kapitan powiedział niby do siebie ale tak, żeby szeregowy mogł usłyszeć. Ruszył w kierunku drugiego końca…

— koniec bezpłatnego podglądu —