Dar motylnika cz.2

Pierwsze 50%

I tak, z dnia na dzień przybywało chętnych do zobaczenia gada. Czasem byli to przypadkowi przejezdni, którzy dowiedziawszy się o miejscowej atrakcji, z miejsca chcieli ją zobaczyć, albo też wcześniej zaplanowane wyprawy amatorów niecodziennych wrażeń.

A wszyscy chętnie płacili i nie tylko monetą. W chacie piętrzyły się już stosy bogatych tkanin, różnorakie sprzęty i paradna broń ale też kawałki zgrzebnego płótna i liche sprzęty domowe, dary od tych biedniejszych, lecz na tyle jeszcze zamożnych, że mogli sobie pozwolić na obejrzenie smoka. Ludzie przynosili, co mieli a chłopak brał ochoczo, bo to zawsze był jakiś zarobek.

Mietkowi zaś zbrzydło już pomieszkiwanie w siedlisku wiedźmy i chciał jak najprędzej się stamtąd wynieść Zdałoby się postawić nową, większą chałupę pomyślał pewnego dnia Mietko, patrząc na cały ten mętlik. A choć nie umiał liczyć, to przecie widział, że ze zgromadzonych dóbr można postawić i sadybę godną sołtysa : z pobielonymi ścianami i strzechą. I z miejscem dla smoka na podwórzu, bo szkoda, żeby taki zwierz leżał tak jak teraz na zrujnowanych, pokrytych kurzem grządkach. Wszak był on jego źródłem zarobku o które należało dbać jak najlepiej a w ciągu bez mała dwóch miesięcy od wylęgu wyrósł tak, że nie mieścił się już w chacie i bez trudu rozszarpał rumaka, którego Mietko otrzymał przed trzema dniami w darze od bogatego szlachcica. Chłopak nie pojmował, jak pupil mógł urosnąć tak szybko. Toć może zwyczajnie gadziny tak mają tłumaczył sobie albo też to przez wiedźmią moc.

Raz – dwa wzięto się zatem do pracy i już pod koniec lata następnego roku Mietko mógł wraz ze smokiem wprowadzić się do nowej sadyby. W ciągu ostatnich kilku miesięcy chłopak zmienił się nie do poznania. Chodził dumnie środkiem wsi, przytył też należycie i nawet na samego sołtysa patrzył z góry. Chętnych do oglądania smoka nie ubywało, acz dochodziło czasami do niespodziewanych zdarzeń.

Jak wtedy, gdy w tłumie gapiów znalazł się jakiś szalony rycerz pałający chęcią zabicia smoka. Gad w obronie własnej musiał żywcem upiec biedaka w jego własnej zbroi, co wywołało wielką radość wśród ciżby i skłoniło ją do większej hojności. Mietko zastanawiał się, czy nie wprowadzić takiego przedstawienia w charakterze stałego punktu programu,żeby ożywić publiczność, ale uznał, że codzienne plucie ogniem mogłoby zmęczyć zwierzaka. Zdecydował, że w przypadkowych ( choć niezbyt krótkich ) odstępach czasu, jeśli nie trafi się jakiś zakuty w stal obłąkaniec, smok będzie spalał jakiegoś przypadkowego obserwatora. Takie wydarzenia zawsze podnoszą zainteresowanie, bo ludzie chętnie podziwiają podobne widowiska i nie baczą na to, że im też może się co przytrafić.

Przychodzili też petenci w konkretniejszych zgoła sprawach. Jak na przykład pewien bard. Razu jednego zjawił się w mietkowym obejściu osobnik, bard znać jakiś, bo głos miał subtelny i mowę gładką.

- Trubadurem jestem, wielmożny panie – zakomunikował – i waszego smoka rozsławić w balladzie po świecie chcę.

Mietko zmarszczył brwi i poprawił się na olbrzymim, pięknie rzeźbionym fotelu, tronie nieledwie.

- Smok przecie już sławny. Nie widzieliście tej ciżby przed chałupą? - zmarszczył brwi. – A wydaje mi się, że za skromny wasz ubiór, jak na barda, co książętom i panom przy stołach przygrywa. Minstrel stropił się.

- Bo ja... - zaczął – bo ja początkujący jestem, ledwie nauki skończyłem i żadną pieśnią się jeszcze nie wsławiłem, to i zatrudniać mnie nikt nie chce. I tak sobie pomyślałem, że korzyść obopólna będzie : dla was, bo o stworzeniu waszym szeroko opowiem i dla mnie, bo może na pieśni się wzbogacę.

Gospodarz pomyślał chwilę.

- Ballada zawsze rzecz miła. Zapłaćcie, to i z pięć będziecie mogli ułożyć.

- Kiedy ja grosza przy duszy nie mam, mówiłem, że naukę niedawno skończyłem – załamał ręce minstrel – i po to właśnie do was zawitałem, żeby pieśń napisać, po jarmarkach śpiewać i grosz zarabiać.

- I żeś myślał, łachmyto, że się za darmo moim kosztem bogacić będziesz ? - wrzasnął Mietko i uniósł się z siedziska, mrużąc gniewnie oczy. Dotąd wszyscy interesanci, wiedzieli, że trzeba zapłacić.

- Mówiłem, że korzyść obopólna będzie... - wyjąkał bard.

- Korzyść to ja mam i bez ciebie! Wynocha! Dębień!

Rosłe chłopisko chwyciło barda za kark, powlokło ku drzwiom i wypchnęło kopniakiem na pokryte piachem i udeptane przez setki stóp podwórze. Ludzie ustawieni w długiej kolejce ryknęli śmiechem i przypatrywali się wesoło mijającemu ich z opuszczoną głową śpiewakowi.

Tak upłynęły Mietkowi dwa lata. Smok urósł już większy niż stodoła w sołtysowym obejściu i chłopak był z gada ogromnie zadowolony.

Aż pewnego dnia przywędrowała w te strony wojna. Dokładnie – przywędrowała w osobach zbłąkanych żołnierzy – maruderów, którzy nie wyhulali się należycie i łupy zdobyli mizerne, więc postanowili dokończyć zabawę we wsi, wyrzynając dla uciechy część mieszkańców i żywy inwentarz na strawę i plądrując chaty w poszukiwaniu jakiego zysku. Mieszkańcy nie bronili się, bo zbóje spadli na nich w nocy i nim się kto zdążył rozeznać, płonęła połowa wsi a ludzie uciekali w panice, nim nie dosięgło ich ostrze miecza albo bełt z kuszy.

Widząc, że źle się we wsi dzieje i wiedząc, że będzie jeszcze gorzej, bo żołnierze dopiero zaczęli się bawić, sołtys Bratek i znaczniejsi mieszkańcy, którzy zdążyli się ukryć przed żołdakami, udali się rankiem następnego dnia do sadyby Mietka.

- Kłopot mamy – wybąkał nieśmiało sołtys, przybity faktem, że w Podedrzewie jest ktoś znaczniejszy od niego.

- Jaki niby? - Mietko w niczym nie przypominał już biednej zahukanej sieroty. Miał już piętnaście lat, urósł znacznie iroztył się.

Sołtys odchrząknął. Trzeba było postępować taktownie i z rozwagą.

- Maruderzy po siole grasują. Jedną noc dopiero siedzą i już zarżnęli prawie całą trzodę, że o ludziach nie wspomnę. A teraz leżą spici w gospodzie, skąd pierwej wygonili wszystkich, oprócz oberżysty, zastawili drzwi od środka, wystawili spomiędzy siebie ludzi i powiedzieli, że jak im się kto na widoku pojawi, to zastrzelą . Jak im gorzałka z głowy uleci, to ani żywa dusza się ostanie.

- No, ja się ostanę – odparł z zadowoleniem Mietko. – Smok w końcu bestia straszliwa i nikomu nie da podejść.

- My właśnie wedle smoka - zaczął ostrożnie kowal Dzięcioł, który jako najsilniejszy człek we wsi miał niejakie poważanie

- Co z nim?

- Niech przepędzi zbójów zanim wieś do reszty wyrżną i spalą.

- Spalą, nie spalą, nic mnie to nie obchodzi - Mietko ziewnął.– Nie będę się troskał jakimiś obdartusami. Uchodźcie tedy do lasu i przeczekajcie.

- Toć myślelim, że smok pomoże! A jak

— koniec bezpłatnego podglądu —