Dziecko z Cmentarza

Pierwsze 50%

Była jeszcze małą dziewczynką, około ośmiu lat. Czarnowłosa, zielonooka, ubrana w białą, lekko poszarzałą, długą sukienkę. Ciemne, kruczoczarne, błyszczące, proste włosy opadały jej na plecy. W dziko zielonych oczach błyszczały ogniki. W malutkich rączkach ściskała starą, zniszczoną lalkę, bez jednego oka, z podpaloną główką i bez lewej stopy. Prawie wszystkie jej włosy zostały wyrwane. Dziewczynka przytuliła lalkę do swojej klatki piersiowej. Nie uśmiechała się, nie była też smutna. Jej twarz nie wyrażała żadnych uczuć, jedynie w oczach można było dostrzec dzikość. Siedziała na zimnej, czarnej ziemi. Była noc. Wokół niej tylko stare, nagie drzewa i ruiny jakiegoś budynku. Niebo zakrywały gęste, ciemne, burzowe chmury, które przesuwały się bardzo szybko pod wpływem wiatru, odsłaniając czasem księżyc w pełni. Wiatr bawił się jej włosami i podrywał z ziemi zeszłoroczne, zgniłe liście. Co jakiś czas niebo przeszywały błyskawice i słychać było silny huk grzmotu, lecz mimo tak burzowej pogody nie padał deszcz. Dziewczynka posłusznie siedziała w miejscu. Nie wyglądała na przestraszoną, zapewne inna jej rówieśniczka, gdyby była w takiej sytuacji jak ona, płakałaby, rozpaczała, bała się, wołała przeraźliwie: "Mamo!!", ale ta tylko siedziała i wpatrywała się w lalkę. W pewnym momencie zza rogu muru ruin powolnym krokiem wyszedł olbrzymi, czarny wilk. Opuścił głowę, lecz nie był to znak, że się boi. Przyjął pozycję, która świadczyła o tym,

— koniec bezpłatnego podglądu —