Elita : LOST część 6
Gdy rutynowe szkolenie niespodziewanie zamienia się w katastrofę logistyczną, Elita trafia w sam środek nieznanego terenu — odcięta od kontaktu.
Pokaż fragmentZwiń fragment
Pierwsze 50%
ELITA: LOST – Część VI: PRZEBUDZENIE
Burza nadciągała od oceanu. Powietrze było ciężkie jak ołów, a dźwięk grzmotów odbijał się od gęstej dżungli. Obozowisko Elity wyglądało jak twierdza — worki z piaskiem, liny, zapory z drzew. Od momentu odkrycia laboratorium wszyscy byli bardziej czujni, bardziej nerwowi. Tylko jedno ich łączyło – Paulina.
Jej imię szeptano przy ogniu, jakby mogło ich ocalić.
ZAGINIONY SYGNAŁ
Szczepan pierwszy zauważył zakłócenia. Radio, które od tygodni milczało, nagle ożyło trzaskiem.
„...jednostka E-17... punkt ewakuacyjny... północny klif...”
Kuba poderwał się na nogi. — To może być pułapka. Ale jeśli to ona…
— Sprawdzimy — powiedział Tomek, zerkając na niego z determinacją. — Nie możemy już dłużej siedzieć w miejscu.
Marta ścisnęła karabin. — W takim razie idziemy wszyscy. Jak zawsze.
Wiktor, stojący z boku, nie wyglądał przekonany. Jego wzrok błądził po drzewach. — Widzieliście, co było w laboratorium. Te głosy, te dane… Co jeśli to nie Paulina, tylko coś, co nas testuje dalej?
Kuba odpowiedział spokojnie: — A co jeśli jednak to ona?
DROGA PRZEZ DŻUNGLĘ
Marsz trwał cały dzień. Słońce paliło, a dżungla zdawała się zamykać wokół nich. Krzychu narzekał półgłosem: — Jakbym wiedział, że w wojsku trzeba walczyć z drzewami, zostałbym ogrodnikiem.
Jeżu, niosący zapasowy karabin, zaśmiał się nerwowo: — Przynajmniej nie zombiaki jak w tym śnie Kuby, co?
Tomek spojrzał na niego ostro. — Nie żartuj. Każdy pamiętał, że od momentu odkrycia Mirage, Kuba czasem mówił przez sen. Czasem bardzo dziwne rzeczy.
SYGNAŁ Z PÓŁNOCY
Dotarli do klifu o zmierzchu. Na skraju stała metalowa antena, zasilana przez panel słoneczny, a obok niej – skrzynia wojskowa z symbolem MIRAGE SYSTEMS.
Marta uklękła i otworzyła ją ostrożnie. W środku była tylko kamera – włączona.
Obraz, który zobaczyli, zamroził im krew w żyłach.
Paulina. Siedziała w jasnym pomieszczeniu, spokojna, z uśmiechem. — Jeśli to oglądacie… to znaczy, że znaleźliście drogę. Nie szukajcie mnie. Ja już nie jestem sobą. Ale... potrzebuję was. Tu, w sercu wyspy. Oni chcą mnie…
— koniec bezpłatnego podglądu —
Zaloguj się lub załóż konto, aby czytać pełne teksty, zapisywać i oceniać.
Znalazłeś problem w tym tekście? Zaloguj się, aby zgłosić tekst.
Czytelnicy tej publikacji
Zbieramy dane o lekturze. Publiczne statystyki pojawią się po osiągnięciu 20 czytelników pełnego tekstu.
Ostatnie 30 dni, z dzisiejszą aktywnością. Aktualizacja raz na godzinę. Liczby są zaokrąglone. Pomiar od 2026-09-12.
Jak liczymy?
Popularność łączy liczbę czytelników pełnej treści, średni postęp i odsetek ukończeń z ostatnich 30 dni. Same kliknięcia nie dodają punktów.
Wynik = √liczby czytelników × (0,20 + 0,30 × średni postęp + 0,50 × odsetek ukończeń). Postęp i odsetek we wzorze mają wartości od 0 do 1.
Do puli kwalifikuje się tekst z co najmniej 20 czytelnikami. Raz na godzinę wybieramy 30 najwyższych wyników. Strona główna losuje z tej puli do ośmiu publikacji. Starszy tekst również może się zakwalifikować.
Ukończenie oznacza szacowaną lekturę przynajmniej 90% treści, dotarcie do zakończenia i odpowiedni czas. Szybkie przewinięcie, ukryta karta, własne odczyty autora i powtórzenia nie zwiększają wyniku. Postęp łączymy między wizytami. Koniec bezpłatnego fragmentu liczymy oddzielnie.
Pomiar jest szacunkiem i obejmuje działający czytnik w przeglądarce. Liczby czytelników dotyczą kont; wizyty gości są osobną statystyką. Dane o lekturze zbieramy od wdrożenia nowego pomiaru. Dawne odsłony pozostają archiwalnym licznikiem.
Chronimy małe próby i zaokrąglamy liczby do piątek oraz odsetki do pięciu punktów procentowych. „—” oznacza brak wystarczających danych. Nie ujawniamy zachowań poszczególnych osób.
Komentarze czytelników
Profil Tokrasz
Aby komentować, zaloguj się.
Wczytywanie komentarzy…