Ford z 1968

Pierwsze 50%

Maja z pieczołowitością przygotowała synowi kąpiel w obłokach piany, dzięki czemu przez kilkadziesiąt minut mały Karmel mógł mieszkać w zamku z chmur. Matka chłopca szykowała tę specjalną kąpiel tylko na wyjątkowe okazje - takie jak dziś, gdy wyczuwała zbliżające się nieszczęście. Tego dnia bowiem jego ojciec był na spotkaniu z panem Belierem, co oznaczało, że trochę się spóźni. Ojciec Karmela był wziętym architektem z nieodłączną teczką świetnych pomysłów pod pachą i o wiele za często pracował po godzinach. Maja pogłaskała syna po głowie, po czym pocałowała w policzek. Po chwili potarmosiła bujną czuprynę dziecka z nieskrępowaną złośliwością, gdyż nie znosiła żelowych przedziałków. Malec przestał się uśmiechać i wbił wzrok w oblicze matki. Twarz miał poważną i zatroskaną, powleczoną żalem. Pięciolatek o głębokim spojrzeniu, ponury jak szara ściana na blokowisku. Kobieta stwierdziła w duchu, że dzieci nie powinny spoglądać na świat w taki sposób. Naturalny porządek rzeczy został tutaj zachwiany. Wiedziała, o co jej syn za chwilę zapyta. Tak bardzo nie chciała kłamać, ale mimo tego i tak to zrobi, a on jak zwykle będzie udawał, że jej wierzy. Rytuał, który pieścił kłamstwo tak długo, aż zmieniło się w półprawdę. - Kiedy tata przyjdzie do domu? - słowa zawisły w powietrzu, niechciane jak ból głowy. Niech cię szlag, Ford. Karmel leżał na łóżku ubrany w dwuczęściową pidżamę z wijącymi się od nogawek po kołnierzyk zielonymi wzorami. Czekał cierpliwie, aż matka umyje łazienkę. Kiedy wróciła głos miała suchy i bezbarwny jak nieśmiałe dziecko recytujące wiersz przed całą klasą. - Tata znów musiał zostać dłużej w pracy, ale kazał cię ucałować w nochal i wpuścić tamtędy trochę powietrza, żeby wywiać ci z głowy wszystkie smutne myśli. Wielkie oczy chłopcy schwytały Maję w objęcia. Nieomal mogła ujrzeć swe odbicie pławiące się w ciemności jego źrenic. Uśmiechnęła się na tyle szeroko, na ile pozwoliły zdrętwiałe mięsnie twarzy i nie powiedziała nic więcej. Tej nocy Maja położyła się w pokoju syna. Nie robiła tego często, ale to był przecież szczególny dzień. Obudził ją tępy huk. Zegar na ścianie wskazywał 5:04. Blask jego fluorescencyjnej tarczy rozmiękczał noc, czyniąc pomieszczenie osobliwym widmem poprzedniego dnia. Drzwi od pokoju były uchylone, dzięki czemu mogła usłyszeć dobiegający z dołu zgrzyt. Ktoś nieporadnie i bez sukcesów próbował wepchnąć klucz do zamka. Dźwięk pęczniał w głowie Mai. Uderzające o siebie metalowe części ujadały z zacietrzewieniem. Kobieta wysunęła się spod kołdry. Zanim wyszła, spojrzała na syna; filigranowy chłopiec o kruczoczarnych, kręconych włosach spał twardo z rękoma złożonymi jak do pacierza. Piętro niżej klucz zahaczył ząbkami o futrynę. Maja drgnęła. Wiedziała z czym za moment będzie musiała się zmierzyć, ale nie czuła lęku - jedynie smutek oraz żal. Zamknęła drzwi i pomaszerowała korytarzem w kierunku schodów. Szła przed siebie zdeterminowana, pełna wrodzonej dostojności. Przecięła rozległy salon na parterze i zatrzymała się przed głównym wejściem, gotowa by przywitać męża. Niech cię szlag, Ford.

- Houston... mamy problem - Ford wyrzucił z siebie kilka sylab jakby porcję wymiocin. Trzymany w dłoni klucz za nic nie chciał trafić do zamka u drzwi. Mężczyzna ledwo stał na nogach - po piątej butelce whisky stracił prawa do tytułu "homo erectus" - mimo to humor mu dopisywał. Dzięki panu Belierowi znów doskonale się bawił. Trzeba przyznać, jego druh miał świetny gust, bogatą wyobraźnię - o tak! - no i był hojny jak ruski nuworysz na bani. Zawsze dzielił się tym, co znalazł. Ford nie mógł go nie polubić i prędko został jego wiernym towarzyszem podczas alkoholowych wojaży. Chociaż w dniu, kiedy się poznali było trochę inaczej. Wtedy miał jeszcze opory - słabe i krótkotrwale, ale stanowiły tamę dla niczym niezmąconej fali przyjemności. Ponadto dzień później dręczyło go poczucie wstrętu i pogardy do samego siebie. Na szczęście szybko minęło. Ostatecznie najważniejszy był fakt, że to zrobił, mógł kategorycznie odmówić, jednak tego nie uczynił - bo nawet pierwszego razu rozkosz była ogromna. Z czasem wszystko sobie odpowiednio poukładał. Systematycznie minimalizował moralne niewygody, dzięki czemu pogardę wyparła duma, a wstyd został przekuty w dowartościowujący rytuał. Ford uśmiechnął się nieprzytomnie, a błędnik zawtórował tej nagłej euforii, powodując potężny zawrót głowy. Mężczyzna zachwiał się jak spiłowany dąb, ale przed upadkiem uchroniły go ciężkie drzwi wejściowe. Pod wpływem uderzenia drewno zajęczało żałośnie, podobnie jak Ford, który zsunął się na ziemię. Z ręki wypadł pęk kluczy z nawleczonym brelokiem o kształcie heksagramu. Pośród jego linii wiły się inicjały Forda oraz Mai. Prezent od małżonki - symbol równowagi i harmonii. Ford spojrzał na leżącą błyskotkę, a jego czy spowiła mętna mgiełka wspomnień. Kiedy to było? - Szczerze mówiąc, kochanie, nic mnie to nie obchodzi! - powiedział na głos, a na jego twarz wpełzł koślawy uśmiech. Pochylił głowę, po czym wypuścił z ust długą nić żółtej śliny. Nie trafił. Na brązowych spodniach, których metka była stukrotnie cenniejsza od materiału z jakiego je wykonano, pojawiła się lepka plama. Ford ryknął ordynarnym śmiechem. Po chwili chwycił klucze i rozpoczął wspinaczkę, zapierając się o ramy ościeżnicy. Dotarcie na wysokość metra i dziewięćdziesięciu jeden centymetrów nad poziom progu zabrało mu sporo czasu, energii oraz pokaźnych pokładów dobrego samopoczucia. Nieco rozsierdzony ponownie podjął się próby sforsowania zamka, jednak zadanie znów przerosło jego zdolności. Czuł, że za moment straci panowanie; jeszcze chwila i zamiast zmagać się z cholernym kluczem weźmie rozpęd i kopniakiem wysadzi drzwi razem z framugą. Albo nie, pójdzie do garażu, zabierze piłę łańcuchową i wyrżnie otwór do domu niczym pieprzony drwal z puszczy Białowieskiej! Fale wściekłości - jedna za drugą - przybijały do brzegów jego świadomości. - Rozwalę was, a pierdolony, bożonarodzeniowy baranek, będzie mi świadkiem! - wrzasnął sinymi ustami, a mięśnie twarzy zatrzęsły się w tańcu nienawiści. Ford poczuł pulsowanie pod czaszką, krew waliła do mózgu rwącym potokiem. Stał pod drzwiami, chwiejąc się na nogach, jeszcze bardziej poirytowany, bo dotarło do niego, że właśnie pogrzebał szanse na to, by wemknąć się do domu, nie budząc przy tym Mai. Był pewien, że będzie stać w korytarzu, czyhając na jego dobry humor; egzaltowana chłodna Królowa Śniegu, z obliczem wykręconym od zbyt długo noszonej urazy. Znów będzie jęczeć i robić mu wymówki. Znów - kolejny dzień, kolejny tydzień, miesiąc. Gówno, nic z tego, nie tym razem! Oczy mężczyzny rozwarły się szeroko, znamionując exodus zdrowego rozsądku. - Długowłosy Jezu, jestem przekonany, że sam chętnie trzepnąłbyś ją w tę wredną gębę. Wciąż niezadowolona, z pretensjami ciągnącymi się aż do Zimbabwe; niewdzięczna, powolna i powyklejana plastrami na cellulit jak koperta z Alabamy; zasuszona mumia... Kto postawił ten dom? Kto ich żywi? Kto babrze się w pocie i gównie inwestorów?! Kto?! Ja - ostatni sprawiedliwy, buntownik z wyboru, człowiek z żelaza! - Przerwał, dalsze próby wyartykułowania czegokolwiek nie miały sensu, gdyż zaczął bulgotać a z ust wypadała już tylko ślina i powietrze. Mimo to mężczyzna uspokoił się. Tytuły, jakie sobie nadał, wyściskały ego wystarczająco. To prawda, że lubił chlapnąć parę kropel od czasu do czasu, ale to nie jest żaden pieprzony problem, to jest nagroda. Prezent od Jacka Danielsa za świetną robotę. Z początku Ford wręczał sobie te nagrody dla uczczenia sukcesów, ale ponieważ był naprawdę utalentowanym architektem, okazji do świętowania niekiedy bywało więcej niż dni w tygodniu. Z czasem na powierzchnię wypłynął kolejny czynnik - prozaiczne topienie smutków. Ktoś mógłby zapytać - jak to możliwe, by człowiek sukcesu, właściciel dwustu czterdziestu metrów kwadratów fantastycznie zaprojektowanej posiadłości, będący mężem pięknej żony i ojcem kochającego syna był trapiony jakąkolwiek zgryzotą? Przyczyną były wyrzuty sumienia, jakie coraz częściej pojawiały się następnego dnia po ostrym tankowaniu. Ford niejednokrotnie tłumaczył, po tym, jak Maja ciągnęła jego cielsko do sypialni, które to cielsko chwilę wcześniej leżało na ganku, jakby martwy morświn wyrzucony przez morze, że robienie mu wyrzutów jest niehigieniczne dla ducha. Z zacięciem królewskiego dygnitarza, wyjaśniał, że odkrywa mu rany swoim niewdzięcznym utyskiwaniem. Ale ona nadal zrzędziła, a on coraz gorzej to znosił. Natomiast trzeci powód pojawił się niedawno i był nim pan Belier, jednak o tym ojciec Karmela nikomu nie wspominał. Zaczęło się od tego, że świat coraz bardziej przypominał mu szaroburą fotografię przedstawiającą widok tak pospolity, że aż odpychający. Ludzie zdawali się być równie ciekawi, co ich cienie. Alkohol ich uwypuklał i napełniał dużo ciekawszym życiem. "Inteligentni ludzie są często zmuszani do picia, by bezkonfliktowo spędzać czas z idiotami" powiedział kiedyś Ernest Hemingway, a Ford uwielbiał to powtarzać. Pan Belier natomiast odkrył przed ojcem Karmela nowy wymiar zabawy, która z powodu moralnych przyzwyczajeń Forda najlepiej smakowała po pijaku.

Cholerny Belier - pomyślała Maja. Za dnia - starszy pan o kulturze i manierach przewyższających służbę pałacu Buckingham; w nocy - skundlony, bezczelny pijaczyna. Doktor Jekyll i pan Hyde oraz jego usłużny lokaj - mój mąż. Swojego czasu przeprowadziła z Belierem dziesiątki rozmów, podczas których wydawał się wspaniałym człowiekiem. Filantrop z ambicjami do bycia altruistą, pomocny i wyrozumiały, do tego wyśmienity kompan do inteligentnej dyskusji. Jednak po pewnym czasie Maja zaczęła podejrzewać, iż wspólne wypady Forda i miłego, starszego pana w rzeczywistości stanowią dziką popijawę. Oczywiście Belier wszystkiemu zaprzeczył. Na dodatek zrobił to tak wiarygodnie i subtelnie, iż kobieta musiała skapitulować, przyznając, że jej zarzut był równie niedorzeczny, co posądzenie papieża o kradzież samochodu z salonu Bentleya. Ale minął zaledwie miesiąc i wątpliwości wróciły, by ostatecznie urosnąć do rangi całkowitej pewności. Cholerny Belier, zaufała mu, a on okazał się wyrachowanym cynikiem.

Ford nareszcie wcisnął właściwy klucz w otwór u drzwi. Zazgrzytał metal, gdy zapadki wewnątrz zamka uniosły się, umożliwiając przybyszowi wkroczenie do środka. Mężczyzna naparł na klamkę całym ciałem, a drzwi otworzyły się z impetem, zmuszone przez moment utrzymać na metalowych zawiasach zaskoczonego gospodarza. Kiedy skrzydło z hukiem trzasnęło o ścianę, Forda już na nim nie było. Mężczyzna, który na własnym weselu nie wypił nawet grama alkoholu, leżał teraz na podłodze obok przewróconego stołu, pośród sterty gazet i pogniecionych figurek z papieru złożonych przez Karmela. Jego ojciec uchylił powieki. Przez chwilę wydawało mu się, że został zamknięty w szklanej kuli, którą jakiś żartowniś postanowił zepchnąć ze stromego zbocza. Kiedy zawirowania ustały, rozeźlony spostrzegł, że naprzeciwko stoi Maja. Już jest, czeka... nakręcona, sprężyny naciągnięte, zawiasy naoliwione, zaraz poluzuje korbę i zacznie kłapać jęzorem, i zrzędzić, i biegać wkoło niego, jak ten cholerny królik z reklamy baterii. Cierpliwy, kurwa, Jezu, zabierz mi ją sprzed oczu, niech stąd wypieprza, zrób coś, bo przysięgam na twojego starego, przywitasz tej nocy niezapowiedzianego gościa.

Maja stojąc w korytarzu przed wejściowymi drzwiami, pomimo dochodzących z zewnątrz charakterystycznych bełkotliwych pomruków i sapania, wciąż żywiła głupią nadzieję, że Ford faktycznie został dziś po godzinach w pracy. Wiedziała doskonale, że to zwykłe mrzonki, ale im bardziej ponurą okazywała się rzeczywistość, tym bardziej nierealne stawały się jej marzenia. Przestań, kretynko - zganiła się w myślach. Dobrze wiesz, że za drzwiami stoi Ford zalany jak wąż strażacki. Kolejne obietnice złamane, przyrzeczenia warte tyle, co czeki bez pokrycia. Jak to się stało? Kiedy? Kto zawinił? - to pytania, które przemierzały jej umysł setki razy. Ostatnia tląca się iskierka ułudy zgasła, kiedy drzwi rozwarły się z łomotem, a do środka wleciał Ford, jakby wepchniętym taranem. Mężczyzna pokonał korytarz dzikim pędem, po czym runął ciężko na podłogę w salonie. Maja zacisnęła zęby. Zdawało jej się, że słyszy jak trzeszczą. Nigdy nie znalazła powodów, by bać się męża, jednak trwogą napawał ją fakt, że ostatnimi czasy tak mocno tracił kontrolę nad sobą. Ford ani razu jej nie uderzył, ale matka Karmela z nerwową konstatacją przyznała, że zdecydowanie zbyt często spoglądał na nią w ten sposób - z wyrazem tępej, bezrozumnej wściekłości. Niespodziewanie chwycił ją za kostkę, wyrzucając z siebie jakiś złośliwy bełkot. Kobieta stała nieruchomo, przyglądając się, jak jej mąż niczym poturbowane dziecko próbuje się podnieść. Złapał za nogawkę jej spodni i szarpnął. Maja instynktownie pochyliła się, wcisnęła dłonie pod pachy męża i pomogła wstać. Gdzieś po drodze ich spojrzenia zetknęły się, wówczas zrozumiała, że coś się zmieniło. Przez moment spoglądało na nią oblicze wyszarpane z dna ludzkiej historii, gdy człowiek posiadał kły i sierść. W tej chwili z cała siłą, na jaką było go stać, Ford odepchnął żonę. Sam stracił przy tym równowagę i poleciał na podłogę niczym marmurowy posąg, waląc głową o wystającą nogę od stołu. Trzask łamanego drewna sprawił, że Maja wyobraziła sobie pękającą łupinę czaszki. Kobieta wypuściła powietrze z płuc i popatrzyła na leżącego na ziemi mężczyźnie. Balon jego klatki piersiowej delikatnie unosił się i opadał. Zarejestrowała ten fakt z ulgą, ale i odrobiną żalu. Trwogę, która kilkadziesiąt sekund wcześniej zakleszczyła jej serce, zdążyła przekuć na gniew. - Cholerny wieprzu! Durniu, idioto... niech cię szlag! Odwróciła się i podążyła w kierunku schodów, przekonana, że tę noc, następną i wiele kolejnych spędzi razem z synem. To już koniec, przyszło jej do głowy, gdy ponownie zerknęła na pogruchotane sprzęty w salonie i wywalony po środku ludzki pień. Nie był to pierwszy raz, gdy tak pomyślała, ale pierwszy, jak pozwoliła swemu mężczyźnie samotnie dogorywać na podłodze.

Ford z trudem uchylił powieki. Promienie ostrego światła kłuły oczy, jakby znalazł się na zabiegu akupunktury u lekarza, który praktykę odbywał na sali tortur. Podniósł głowę, zlustrował zamglone, falujące otoczenie i zdał sobie sprawę, gdzie się znajduje. Dźwignął cielsko, zasapał i wylądował w pozycji siedzącej. Gorzki smak stęchłego alkoholu przyprawił go o mdłości. Odniósł wrażenie, że mózg mu puchnie i tłucze w czaszkę niczym jakiś zwariowany dzięcioł. "Współczuję tym, którzy nie piją. Wstają rano i wiedzą, że cały dzień będą się czuć się tak samo", jedna z sentencji Sinatry, która mimowolnie wpadła Fordowi do głowy, teraz nabrała zupełnie innego wymiaru. Ojciec Karmela uwielbiał rozrzucać dookoła złote myśli sławnych postaci, jakby wierząc, że kilka kropel błyskotliwości i splendoru ich autorów skapnie również na niego. W rzeczywistości wśród bliskich wywoływał efekt daleki od zamierzonego. Ból nieco ustąpił i Ford zdołał w końcu dostrzec otaczający go chaos - walające się części stołu, ścierwa papierowych figurek, drzazgi powbijane w podłogę, ślady krwi. Jego umysł rozpoczął mozolną wspinaczkę po łańcuchu przyczynowo- skutkowym: wróciłem nachlany, drzwi stoją na zawiasach, nic nie dynda, nie wisi, czyli dokonałem cudu otwarcia wrót za pomocą kluczy... a może Maja otwierała - nie, nie zostawiłaby mnie w tym syfie. Wlazłem, samodzielnie - alleluja, chwalmy Pana - ale tu najwyraźniej kończy się pasmo moich sukcesów, wyrżnąłem o coś i zwaliłem na stół, kurwa... Mężczyzna przejechał dłonią po czole i natychmiast wyczuł guza wielkości niedojrzałej brzoskwini. Przez chwilę zastanawiał się, czy to możliwe, żeby Maja nie słyszała rumoru, jak wywołał. Ze zdumieniem i zadowoleniem przyznał, że tak najprawdopodobniej było. Co właściwie i tak jakoś znacząco nie zmieniało jego sytuacji - wciąż nurzał się w balii pełnej gówna. Wczoraj obiecał, że "góra trzy leciutkie drinki i po wszystkim będę mógł wracać rowerem na jednym kole". Faktycznie nie zamierzał walić procentów do upadłego - w planie była szklaneczka tego, lampeczka tamtego, ot, trochę radosnych płynów, żeby uczcić kolejny etap prac i rozluźnić nerwy. No i udało się, z pomocą przyszedł najlepszy kumpel Forda - Jack Daniels, a niewiele później dołączył jego brat bliźniak i koledzy. I oczywiście pan Belier. Nieznośny ból głowy ponownie dał o sobie znać. Mężczyzna zapragnął wrzeszczeć ile sił, byle tylko przyćmić eksplozje pod czaszką. W końcu zdał sobie sprawę, że przegra również i tę walkę. Ostrożnie, jakby kieszenie miał wypchane słojami z nitrogliceryną, zaczął się podnosić. Podtrzymując się mebli stwarzających wrażenie stabilniejszych niż on sam, Ford ruszył w kierunku kuchni. Światło bijące z salonu częściowo rozproszyło kuchenne mroki. Jednak stojąca w głębi niewielka szafka wciąż zanurzona była w ciemności - konsekwentnie strzegąc zamkniętej wewnątrz tajemnicy. Potężne zawroty głowy sprawiły, że stracił równowagę i padł ciężko na zimną podłogę. Resztę drogi pokonał na czworakach. Cień mężczyzny dotarł tam pierwszy, jakby Ford zaprzągł wszelkie moce utkwione w ludzkim ciele i poza nim, by jak najprędzej znaleźć się na miejscu. W szafce na dolnej półce znajdowało się sześć wielkich opakowań płatków śniadaniowych. Wszystkie o smaku cynamonu z jabłkiem, których Maja i Karmel nie znosili. I był to jedyny powód, dla którego je kupował - wierzył, że nikt nie będzie tam zaglądał. Jedno pudełko było bowiem magiczne i zamiast płatków zawierało litrową butelkę 40% whisky - były to czary, z którymi Ford pragnął obcować w samotności. Uśmiech pojawił się na twarzy - za kilka sekund bóg kaca skąpie go w swej uzdrawiającej łasce. Odurzony wizją nie dostrzegł od razu niewysokiej sylwetki, która pojawiła się w progu. W innych okolicznościach Ford przywitałby się z synem, ale teraz coś ciągnęło jego świadomość głęboko w dół, pod powierzchnię zdrowego rozumowania, skąd percepcja rzeczywistości odbywa się przez pryzmat atawistycznych instynktów. Ford koncentrował się wyłącznie na doskwierającym bólu, a obecność Karmela odbierał jako przeszkodę w jego uśmierzeniu. Odejdź stąd, chłopcze. Malec zaczął zbliżać się do ojca. - Mama znów przez ciebie płakała - zapiszczał cieniutki głosik. To ona, ona go przysłała! Ford doszukiwał się tonu zniewagi. Strzęp sumienia potrzebował takiego sygnału, żeby mógł bez oporów pozbyć się smarkacza, nazywając go maminsynkiem i żałosną beksą. Z inaczej zaakcentowaną skargą mężczyzna poradziłby sobie przechodząc po prostu do pogardliwej ofensywy, ale słowa chłopca niosły przede wszystkim miłość i żal oraz tę dziecięca naiwność, że to wystarczy, by wszystko znów było dobrze. Ból głowy stał się w tej chwili nie do zniesienia. Nie mogąc znaleźć ujścia furia narastała. Ford coraz mniej przypominał mężczyznę z rodzinnego zdjęcia. Idź stąd, do cholery! - Obiecałeś, że nie będziesz więcej wracał tak późno. Obiecałeś mi i mamie. Wyrzut? Dobrze słyszałem? Chłopiec niespodziewanie przebiegł obok ojca, chwycił pudełko, w którym znajdowała się whisky, wyciągnął butelkę i dwoma sprawnymi susami podskoczył do zlewu. Zdezorientowany mężczyzna nawet nie drgnął. Nie przewidział takiego obrotu sprawy, jedynie sapał ciężko jak prehistoryczny gad. Wciąż tkwił na podłodze, gdy w kuchni rozległ się bulgoczący dźwięk rozlewanej cieczy. Do jego nozdrzy dotarła intensywna woń alkoholu. Rzucił się na syna ze zwierzęcą agresją. Zgniótł jego wątłą dłoń w żelaznym uścisku i jednym ruchem przekręcił o kilkadziesiąt stopni, jakby miał do czynienia z zardzewiałym zaworem. Najpierw był chrzęst łamanej kości i strzelających ścięgien, potem huk uderzającego szkła o dno zlewu, na końcu, gdy już mózg wysłał sygnał do ośrodków bólu, rozległ się przeraźliwy pisk. Malec posiniał, będąc bliskim omdlenia, ale wnyki jego ojca nie puściły. Ford jednym ruchem wolnej ręki wyłowił butelkę, następnie uniósł, by pod światłem księżyca dojrzeć, ile się zmarnowało. Stwierdził, że zostało sporo i dopiero wtedy spojrzał na Karmela. Wijące się, śliskie od potu i łez ciało nie wzbudziło w nim litości, jedynie spotęgowało odrazę i gniew. - Gówniarzu, dlaczego to zrobiłeś, po co?! Matka ci kazała?! Szloch chłopca sprawiał, że w głowie Forda eksplodowały kolejne porcję trotylu. Twarz mężczyzny pokryła purpura, a nabrzmiałe na skroniach żyły zdawały się wić, niczym siedlisko węży. - Zamknij się, gnojku! Zamknij się, mówię! Mężczyzna przyciągnął chłopca, następnie całą siłą swych dorosłych mięśni odepchnął w głąb kuchni. Wyglądało to równie niepoważnie jak zabawa dziecka z pluszowym misiem, którego ciągnie pluszaka za łapę, przytula, a kiedy jest złe rzuca w kąt. Niewielkie ciało zahaczyło bezwładnie o brzeg wysuniętej szafy i przepadło w czarnej mgle nocy. Krzyk ustał, zamarł wszelki ruch; ciemność i cisza mogły kontynuować swój monotonny taniec. Ford wypuścił powietrze. Buzująca w żyłach krew z rwącej rzeki zmieniła się w leniwy strumień. Ulotnił się gniew. Spojrzał w pokryty mrokiem kąt, skąd spodziewał się usłyszeć lada chwila lament Karmela . Czekał. Nic - żadnego dźwięku, żadnego ruchu. Mała, czarna kukiełka leżała w kącie jak pognieciony papierek. Mężczyzna zaniepokoił się. Zdrowy rozsądek wrócił na swoje miejsce. Ford ruszył do przodu, ale zaraz zatrzymał, po czym nerwowym ruchem przytknął butelkę do ust. Jeden łyk, tylko jeden... Kilka potężnych haustów wyssało prawie połowę whisky i przyniosło pożądany efekt; ból głowy zaczął ustępować a rysy twarzy nabrały miękkości. Pomimo zgrozy całej sytuacji poczuł się wspaniale. Zupełnie jak jego syn, uwierzył, że wszystko będzie dobrze. Z niezdrową pogodą ducha zaczął zbliżać się do miejsca, gdzie znajdował się chłopiec. - Karmel, synku? - wychrypiał. Zdał sobie sprawę, że nadal dzierży w dłoni whisky. Ostrożnie odstawił butelkę na kuchenny blat i dyskretnie, jakby wstydząc się przed samym sobą, zlustrował czy stoi pewnie i się nie chwieje. Zrobił kilka kroków i stanął nad chłopcem, nie do końca wiedząc, na co patrzy. W końcu zdał sobie sprawę, co się wydarzyło. Padł na kolana przerażony i klęczał w pokutnej pozie, spoglądając na sztywną twarz Karmela pobrużdżoną krwawymi nićmi. Korowód próśb, żali i skarg przemaszerował przez umysł mężczyzny. Zdawało się, że słyszy słowa syna, jakby ten znów ciągnął go za rękaw, kiedy był rozgoryczony. "Tato, obiecałeś, że więcej nie będziesz". "Powiedziałeś, że przyjdziesz szybko". "Mama jest znowu jest zła na ciebie, ale Ty już tak nie zrobisz, prawda?" "Mama mówi, że dużo pracujesz". "Mam dużo pieniędzy w skarbonce. Oddam ci wszystkie i będziesz mógł wracać prędzej, prawda?" Z prawego oczodołu chłopca wystawał żelazny pręt, element mocowania dla misternej konstrukcji półek na sprzęt kuchenny, która nigdy nie powstanie. Zaostrzony drąg z żelaza wskazywał na Forda.

***

Minęło kilka miesięcy od nocy, gdy mąż Mai wydrążył tunel w czaszce i mózgu Karmela. Czas ten jawił się mężczyźnie mgliście niczym sen, którego treść w kilka godzin po przebudzeniu dociera do człowieka wyłącznie w postaci rozedrganych strzępów. Wspomnienia ograniczały się zaledwie do paru faktów, za to wyraźnych i pełnych absurdalnych szczegółów. Najważniejszym było, że jego syn przeżył. Pijackie wybryki Forda nie doprowadziły do śmierci chłopca, za to spowodowały, że malec zapadł w śpiączkę, z której nie mógł się wybudzić - przynajmniej tak usłyszał od żony. Z biegiem czasu nabrał przekonania, że to utkana przez nią sieć łgarstw i chęć zemsty uniemożliwiły mu jakikolwiek kontakt z synem. Zaczęło się od kary więzienia. Nie musiał tam wylądować, więc dobrze wiedział komu zawdzięczać wesoły pobyt w pudle. Zamiast luksusowego domu na wzgórzach - ciasna nora zatkana sześcioosobowym cuchnącym cielskiem. Jako towarzysze ludzkie krety, o których wyleniałe futro codziennie musiał się ocierać. Brak odwiedzin. Samotność i zapomnienie. Pustka i marnotrawstwo. Czas, jaki mógł poświęcić na odbudowanie stosunków z synkiem został wdeptany w więzienny spacerniak. Dzięki tobie, kochanie. Z każdym dniem odsiadki żółć żalu i nienawiści, kropla za kroplą, drążyły umysł mężczyzny, aż zaczął wyobrażać sobie, że każda żyła wypełnia się jadem. Grube ściany niewoliły nie ciało lecz przede wszystkim wolę. Odebrano mu możliwość rehabilitacji - bo jak mógł wynagrodzić wyrządzone krzywdy siedząc w celi? Słuchając bulgoczącego czaju? Drepcząc w kółko jak wół na łańcuchu? Bezradność obudziła w nim frustrację. Potem pojawiła się nienawiść, a ta najlepiej wiedziała czym poić umysł, by nie usechł z bezczynności i odebranych alternatyw. Od czasu do czasu przypominano mu o poniesionej karze względem społeczeństwa, ale nawiedzony klecha, który to czynił, równie dobrze mógł nawracać parę skarpet. Poza tym był idiotą. Pieprzył tylko o odkupieniu, srogim tatuśku w niebie i chrystusowym miłosierdziu: "Milczysz synu, to dobrze. Widzę w tobie pokorę, to dobrze. Bóg i Pan Jezus na moment odwrócili się od ciebie i oddali władzę nad tobą innym ludziom, to dobrze, ale teraz wołają twoje imię. Znów patrzą na ciebie z litością. Milczysz, to dobrze..." Z jakiej racji miał cokolwiek spłacać wobec całej bandy pierdzących, tępych kurew i frajerów - myślał, siedząc na niewygodnym krześle w więziennej kaplicy. Dureń w sutannie rzucał bzdetami jak klown w cyrku: resocjalizacja, wina, zrozumienie - wszystko było gówno warte. Jednak niewiele później Ford usłyszał coś o wiele bardziej dla niego znaczącego - zwolnienie warunkowe i kilka dni potem stanął za bramą więzienia jako wolny człowiek. Zwrócona wolność przysłoniła rozgorzałą w mężczyźnie furię. Gotów był zapomnieć o wszystkim. Czuł, że jest w stanie unieść się ponad gniew, bo przede wszystkim pragnął ponownie ujrzeć syna. Należności wobec Karmela rosły z każdym dniem rozłąki ojca z synem. Ale nie tylko czas stał na przeszkodzie. Ford zdawał sobie sprawę, że bez poprawy stosunków z Mają nie zbliży się do chłopca. Miłość Karmela do matki wyrosła na fundamencie niepodważalnego zaufania i poczuciu bezpieczeństwa konsekwentnie budowanych przez lata i nawet buldożer z Fordem za sterami nie zdołałby zniszczyć tego uczucia. Malec zawsze stawał w jej obronie, był jak niezdarny anioł stróż w wymiętolonej pidżamie. Kiedy mężczyzna wrócił do domu, nie zastał nikogo. Jedynym gościem każdego pomieszczenia była cisza. Kokon burego kurzu oblekał wszystko, co tkwiło w zasięgu wzroku. Rozrzucone ubrania przypominały wysuszone truchło. Dom był martwy i zdawał się uśmiercać wszystko, co do niego wkroczyło. Ford zajrzał do pokoju syna. Na łóżku wciąż leżała skołtuniona kołdra. Pod ścianą długi rząd żelaznych wagoników uczepionych dumnej lokomotywy oczekujących na sygnał do odjazdu po wyznaczonej dawno temu trasie wokół stołu. Karmel potrafił spędzać całe godziny pochylony nad koleją, wcielając się w rolę domorosłego maszynisty. - Nie wzięła nawet tego, przecież on kochał tę zabawkę. W umyśle Forda pierwszy transport goryczy otrzymał zielone światło. Zrozumiał, że po wypadku Maja nie wróciła do domu, a nawet jeśli się zdecydowała na powrót, uczyniła to tylko raz, dyskretnie, nie zostawiwszy widocznych śladów i zabierając z szaf wyłącznie najbardziej potrzebne rzeczy. - Odcięła mnie. Zabrała małego i uciekła. Zabrała Karmela. Nie mogła... Owszem, zrobiła to. Zabrała chłopaka i ukryła przede mną. Do tej pory mężczyzna tkwił w przekonaniu, że zdoła odbudować relacje z synem. Na tej wierze postanowił skonstruować ulepszoną wersję samego siebie; nowy model Forda, jak lubił myśleć. Teraz uświadomił sobie, że nic z tego nie będzie. Cała linia produkcyjna odpowiadająca za modernizację osobowości poszła w diabły. Nie było już sensu niczego zmieniać, skoro cel wszelkich dążeń stał się nieosiągalny. Zrozumiał, że pozostał sam i że prawdopodobnie nigdy już nie ujrzy syna. Poczuł nieodpartą chęć napicia się. Wiedziony zmartwychwstałą potrzebą poszedł do kuchni. Butelka whisky cierpliwie czekała na blacie. Wysuszone plamy szkarłatu na podłodze i meblach nie pozwalały zapomnieć historii ojca, który uczynił syna inwalidą. Wystający ze ściany pręt wskazywał na przybysza w ten sam oskarżycielski sposób co poprzednim razem. Wszystko zalegało pod warstwą kurzu, w kilku miejscach spozierał spod niego oleisty bród. Przy suficie zalegały sztywne pajęczyny. Jedynym elementem otoczenia, na którym nie osiadły drobiny kurzu była ciemnobrązowa butelka whisky. Ford jednym płynnym ruchem odkręcił i wyrzucił zakrętkę, złapał za szyjkę i przytknął szkło do ust. Zamknął oczy... ...i w pełnej trzeźwości otworzył je kilka tygodni później. Pamiętał niewiele z tego okresu. W świadomości pozostały tylko skrawki informacji. Wiedział, że przeprowadził się do wynajętego domu położonego gdzieś za granicami miasta, ale za to nie miał najmniejszego pojęcia, na jakich warunkach doszło do zawarcia umowy ani z kim, ani jak uiszczał należności. Pamiętał również, że nigdy nie ruszył na poszukiwania syna, nie wykonał żadnego telefonu, nigdy nie zadał ani jednego pytania - poddał się i popłynął z nurtem nałogu ku samounicestwieniu. I było tak aż do dnia, w którym otrzymał tajemniczy list zawierający jedno krótkie zdanie umieszczone na środku białej kartki. Zaledwie dwa słowa, które wyrzuciły jego świadomość na brzeg, wyrywając z rozszalałych wód pijaństwa. W poniedziałek po raz tysięczny Forda zbudził potworny ból głowy. Każdy poranek wyglądał tak samo - jakby pod czaszką miały miejsce najbardziej upierdliwe roboty drogowe; po korze mózgowej pędziły buldożery, a w okolicach potylicy jakiś zawzięty kutas tłukł bez opamiętania młotem pneumatycznym. Cały świat zdawał się walić w gruzy. Alkohol z magicznego remedium na dolegliwości duszy zaczął przeobrażać się w dzban morskiej wody. Po każdym kolejnym łyku organizm domagał się więcej, przez co pragnienie rosło proporcjonalnie do liczby opróżnianych butelek whisky. Ukojenie następowało dopiero po zaaplikowaniu przynajmniej dwóch litrów 40% Jacka, czyli w momencie, gdy mężczyzna tracił przytomność. Jednakże tego poranka największym nieszczęściem okazała się potrzeba uzupełnienia zapasów. Stanowiło to jedyny powód, dla którego raz na tydzień wsiadał do zaniedbanego jeepa o porysowanej i pogniecionej od dziesiątek stłuczek karoserii i ruszał w szaloną podróż do najbliższego punktu z alkoholem. Sklep nazywał się "U Belmonda", ale część liter odpadła, przez co gości witało skromne: "U Bel...a". Marsz wzdłuż półek zapełnionych najróżniejszymi trunkami należał do rzadkich chwil, kiedy odczuwał przyjemność. Pchając zdezelowany sklepowy wózek i przyglądając się rosnącym wewnątrz stosom szkła, widział siebie jako bohatera filmu "Zostawić Las Vegas". Wspaniałe uczucie - przez tę krótką chwilę, gdy świadomość wypełzała na powierzchnię, Forda przeszywała wyzwolona od wszelkich reguł, wręcz nihilistyczna, radość. Przypominało to jazdę na nartach z największej stromizny stoku, kiedy nie dba się o bezpieczeństwo, wystające skały, drzewa i skarpy; kiedy umysł człowieka koncentruje się wyłącznie na dzikiej intensywności doznań, będąc całkowicie wolnym od pierwotnego strachu, jakim jest lęk przed śmiercią, gdyż ostatecznym celem tej peregrynacji jest samozagłada. Ford wrócił do domu i wniósł kartony z alkoholem. Gdy cofał się do samochodu, by pozbierać resztę butelek rozrzuconych na podłodze i siedzeniach, spostrzegł leżącą pod drzwiami dużą białą kopertę. Jej wierzch zdobił jeden wyraz namazany smolistą czcionką. Słowo wołało bezgłośnie z wysokości werandy, lecz w głowie mężczyzny zabrzmiało niczym sygnał syreny alarmowej. Na kopercie było napisane: "TATA". Od dawna nikt się do niego nie zwracał w ten sposób, zresztą on sam przyznał, że ten tytuł już mu nie przysługuje. Pomyłka? wykluczone. Bezczelny kawał? - ale nikt nie wie... a więc... Serce Forda zapłonęło nadzieją pełną obaw. Mężczyzna pochylił się, aby podnieść przesyłkę i kiedy nieomal przytknął kopertę do nosa, dotarło do niego, że nie może być mowy o przypadku. Znał doskonale pismo syna - falujące "T" wyglądające jak rysunkowy parasol oraz charakterystycznie ułożona na boku litera "A" nie pozwalały mieć wątpliwości, co do osoby nadawcy. Drżącymi dłońmi rozdarł papier. Bicie serce przypominało rozszalały automat perkusyjny. Wewnątrz koperty znajdowała się pojedyncza kartka wyrwana ze szkolnego zeszytu i zwinięta w nierówny prostokąt. Po rozłożeniu zapisana tym samym rodzajem pisma ukazała się lapidarna treść: "Znajdź mnie". Ford przyjrzał się dokładnie przesyłce. Papier był nieskazitelnie czysty. Krótka treść listu czyniła go zagadkowym i niepokojącym. "Znajdź mnie" - prosił Karmel a Ford miał przeczucie graniczące z pewnością, że było to wołanie o pomoc. - Dlaczego chce bym go odnalazł? Dlaczego dopiero teraz? Dlaczego sam nie przyszedł, skoro wiedział, gdzie jestem? -pytania rozsypały się w umyśle jak rozrzucona talia kart. Mężczyzna poczuł się dziwnie, otoczony mgłą niezwykłości zastanawiał się, po której stronie życia kroczy: jawy czy snu. Wrócił do oględzin. Potrzebował kontaktu z czymś materialnym. Ścisnął kopertę i zaczął obracać - brakowało znaczka i adresu, nie było żadnego śladu, który mógłby naprowadzić na trop nadawcy. Jednak Ford wiedział, co robić. Po raz pierwszy od bardzo dawna zdarzyło się, by celem byłego architekta nie było totalne zalanie pały. Ktoś znów rozkołysał wahadło jego życia. Mężczyzna uwierzył, że dobry dżin uwolnił się wreszcie z butelki po whisky. Złapał karton z alkoholem i z impetem posłał w kierunku okna. Nie wymierzył dokładnie i pudło uderzyło w ścianę. Butelki eksplodowały w zgrzytającym huku. Kryształy szkła wzbiły się w powietrze i rozsypały po podłodze jakby broniąc dostępu do kartonu. Fala whisky natychmiast przybiła do brzegów dywanu. Niezrażony porażką chwycił drugi ładunek z alkoholem. Wykonał karkołomny zamach zza głowy, aby tym razem tekturowa skrzynia efektownie wyleciała przez okienne ramy, jednak waga zawartości okazała się zbyt wielka. Butelki roztrzaskały się za plecami Forda a on sam szarpnięty do tyłu, runął na ziemię. Poranił sobie dłonie i pośladki, ponadto szklane okruchy wydarły dwa nierówne pasy w miejscu, gdzie głowa zderzyła się z podłogą. Krew zaczęła ściekać obficie, ale prędko zmył ją napływający alkohol. Po chwili całe pomieszczenie tonęło w odmętach wysoko procentowych trunków. Ford stracił panowanie nad sobą. Zaczął wrzeszczeć i rzucać na oślep resztkami, jakie znalazł pod ręką. Ściany - jedna po drugiej - pokryły się brunatnymi plamami. Stężenie etanolu w powietrzu otępiało zmysły. W pewnej chwili mężczyzna ujął w dłoń nienaruszoną butelkę - ostatnią, jaka pozostała - i cisnął przez okno. Pocisk rozłupał część drewnianej ramy i wylądował na podwórzu. Ford wybiegł na zewnątrz. Butelka leżała nietknięta. Mężczyzna, który w swym pędzie nieomal wypchnął drzwi z framugi, wyglądał jakby całkowicie postradał zmysły. Najpierw rzucał kamieniami, wydając przy tym gardłowe dźwięki, następnie złapał ciężki kołek i zaczął nim walić bez opamiętania, aż nie rozległ się odgłos tłuczonego szkła. Dopiero wtedy siadł na ziemi i tkwił tam, póki złość całkowicie nie wyparowała. Gdy wrócił do domu, poczuł się wyzuty z wszelakich sił, jakby potężna dłoń zgniotła go w swym uścisku i wycisnęła zeń wszelką energię. Opadł na fotel prawie nieprzytomny i dopiero po dłuższej chwili zdał sobie sprawę jak bardzo bolała go głowa. Swą bezradnością przypominał niemowlę, które wypadło z wózka. Chwilę potem zasnął. Przez następny tydzień nie tknął alkoholu, chociaż potrzeba napicia się - odbierana momentami niczym fizyczna dolegliwość - towarzyszyła mu bez ustanku. Pierwszego dnia śledztwa był pewien niezłomności swej woli - nareszcie miał skonkretyzowany cel, pragnienie dużo silniejsze niż myśli o chlaniu. Na początek potrzebował dowiedzieć się, kto do niego zaglądał? Wieści w takich mieścinach rozchodzą się szybciej niż światłowodem, co oznacza, że najlepszym rozwiązaniem będzie wyruszenie do miasta w celu zadania kilku pytań. Łatwo nie będzie - przypuszczał, że etykieta pijaka i milczącego gbura przylgnęła do niego jak gówno do podeszwy. Z drugiej strony odczuwał ekscytację - zbyt wiele intryg filmowych rozpoczynało się od podobnego dochodzenia. Wiedział, że tu chodzi o jego syna, a nie głupią zabawę, ale mimo to nie był w stanie stłumić tego pragnienia wołającego o uwagę gdzieś z poziomu podświadomości. Kolejne dni, podczas których nie postawił ani jednego kroku na drodze do rozwiązania zagadki nadwątliły jego ducha. Następujące po sobie niepowodzenia podsuwały cholernie dobre argumenty do kąpieli w wannie whisky, lecz nie poddał się. Uparcie rozpytywał wśród lokalnej społeczności o chłopca imieniem Karmel, wskazując przy tym na pogniecione rodzinne zdjęcie, które nosił w portfelu. Reakcja za każdym razem była podobna: tępemu spojrzeniu wtórowały zdawkowe odpowiedzi i niechęć. Tylko jedna osoba wyraziła coś innego poza protekcjonalną obojętnością. Była nią kobieta o twarzy i dłoniach pooranych zmarszczkami na kształt sieci rybackiej. Przed domem prowadziła coś, co stanowiło już tylko ponury cień ogrodu. Na ziemi pośród pnączy chwastów wysychały płatki martwych niezapominajek. Zanim się odezwał, kobieta wyrwała zdjęcie z dłoni Forda. Gdy zbliżyła do oczu, jej twarz rozwarła się w zgrzytającym śmiechu. Nagle zaczęła zeskrobywać pazurami obraz na fotografii. Po chwili starucha upuściła zdjęcie i skryła się w wnętrzu domostwa, ryglując drzwi. Mężczyzna natychmiast podniósł pognieciony zwitek i zauważył, że twarze Karmela i Mai zostały wydrapane - pozostały tylko bezkształtne szare plamy. Ogarnęła go wściekłość. Potężnym uderzeniem wysadził drzwi z zawiasów - gotów był babie ukręcić łeb, ale dom stał pusty. Kobieta zniknęła. Gdy ochłonął, ponownie spojrzał za fotografię i przerażony zdał sobie sprawę, że nie pamięta twarzy swego syna. Wkrótce Ford zrozumiał, iż to nie jego pijackie nawyki stanowiły przeszkodę w kontaktach z tubylcami, lecz wrodzone cechy miejsca, w którym się znalazł. To mentalność autochtonów, u której podstaw leżała instynktowna wrogość wobec obcych. Ojciec Karmela doskonale znał specyfikę takich mieścin. Urodził się w jednym z nich, a wiele lat później, gdy znalazł w sobie dość siły i desperacji, uciekł, ani razu nie spoglądając wstecz. A teraz, po trzydziestu latach nieobecności, mógłby przysiąc, że ponownie trafił w rodzinne strony. Zupełnie jakby życie zatoczyło krąg, a on tak długo szedł przed siebie, iż nie zauważył, że pewnym momencie zaczął wracać do miejsca, które dawno temu opuścił, i do którego obiecał sobie nigdy więcej nie trafić. Nieomal identycznie wąska i brukowana droga przecinała dwa rzędy drewnianych domów. Część z nich była koślawa, część dziurawa, wszystkie bez wyjątku próchniały. Z okiennicami, poza którymi zawsze panowała ciemność, przypominały paszcze gigantycznych gadów. Za płotem ujadały psy na łańcuchu, każdy zły i groźny - najbardziej dla własnego pana. Zielonobrązowe ściany lasów odgradzały mieszkańców od spojrzeń świata, szumem liści zagłuszając szepty cywilizacji. Tam, skąd pochodził Ford, ludzie byli podejrzliwi z natury. Żywot z dala od aglomeracji miejskich tylko pogłębiał ich kaleką emancypację i z pokolenia na pokolenie budował w tych prostych duszach uprzedzenie i jakąś egzotyczną formę poczucia wyższości. Prymitywna, skuta lodem emocjonalność czyniła ich relacje z najbliższymi wyjątkowo szorstkimi. W wielu domostwach panował ortodoksyjny patriarchat, a dzieci podporządkowane były żelaznej hierarchii obowiązków: najpierw prace domowe, potem prace dla ojca, na końcu powinności wobec szkoły. Tak samo było u Forda, który swą codzienną misję rozpoczynał od szorowania podłóg; każdą z desek czyszcząc osobno, wygrzebując brud ze szpar, szorując na mokro, potem na sucho. Później było mycie okien i pranie ręczne - tak dokładne i czasochłonne, aż dłonie puchły mu do wielkości zimowych rękawic. Następnie musiał polerować obuwie i woskować skórzane pasy starego. Ostatnią czynność stanowiła kąpiel. Każdego wieczoru ojciec Forda stawał w misie pełnej namydlonej wody, po czym syn przystępował do skrupulatnego obmywania jego ciała. Brzuch, plecy, pośladki i członek, nogi oraz ramiona - każda część musiała zostać wypucowana, spłukana wodą i dokładnie wytarta. Akt ten nie zawierał żadnych podtekstów seksualnych, miał to być jedynie wyraz szacunku i oddania - nic więcej i w żadnym wypadku nic mniej. Dla Forda stało się przede wszystkim świadectwem degeneracji i poniżenia - niczym mniej, a z wiekiem czymś znacznie więcej. Najbardziej nienawidził, gdy przychodziła kolej matki. Widział jej zażenowanie, kiedy zbliżał się do miejsc intymnych. Czuł, że ochłapem woli, który jej pozostał, powstrzymuje się by nie uciec, nie zaszlochać, nie uderzyć w twarz - byle to przerwać. Nigdy jednak nie sprzeciwiła się mężowi. Z czasem tylko, gdy Ford dorastał, coraz bardziej zżymała się na widok syna, aż dotarła do etapu, w którym zaczęła nienawidzić własne dziecko. Tak wyglądała realizacja czwartego przykazania w rodzinie Forda. Po kilku dniach Ford miał dość tego miejsca i jego mieszkańców przypominających cienie lepszego życia. Wrócił do domu rozdrażniony. Ból głowy znów dał o sobie znać, rosnąc z minuty na minutę, aż mężczyźnie zdawało się, że to mózg pęcznieje i rozpycha pod czaszką. Dobrze znał lekarstwo na te dolegliwości - potrzebował się napić, musiał się napić. Natrętne myśli zaczęły kołować po umyśle niczym ćmy wokół lampy. Usiadł na kanapie i poddał się falom gniewu, które zawsze napływały razem z fizyczną udręką. - Podła kurwo, jak mogłaś to zrobić?! Pizdo tępa! Ty powinnaś być na jego miejscu. Ty! Ty! Twarz zapłonęła mu czerwienią, oczy zamieniły się w dwa ciemne punkty utkwione wewnątrz napuchniętego oblicza. Czuł, że gdyby miał pod ręką butelkę, prawdopodobnie połknąłby ją w całości. W pewnym momencie do jego uszu zaczął dobiegać przytłumiony i zniekształcony sygnał telefonu. Zdumiony nawet nie drgnął i natychmiast skoncentrował całą uwagę na niespodziewanym dźwięku. Było w nim coś dziwnie nieprzyjemnego, jakby przebijał się przez labirynt rur kanalizacyjnych wypełnionych smolistą breją. Z pewnością nie była to komórka Forda. Ponadto podejrzliwość budził fakt, iż nikomu nie podawał nowego adresu, o telefonie nie wspominając - nie wiedział nawet, że należał do wyposażenia domu. Postanowił nie odbierać, doszedł bowiem do wniosku, że to albo pomyłka, albo dzwoni właściciel. Zresztą nie było ważne, kto usiłował się z nim skontaktować, bo i tak z nikim nie miał ochoty rozmawiać. Jednak po upływie kilku minut telefon nadal żądał podniesienia słuchawki. Dźwięk drażnił coraz mocniej, jego wibrujący sygnał wbijał się w skorupę mózgu czyniąc z niego pudło rezonansowe, aż Ford czuł, że cały zaczyna drżeć. Wynajmowany przez niego dom nie był duży. Stanowił niewielką bryłę z drewna zamkniętą w dłoni sosnowego lasu. Ściany oraz poszycie dachu miał śliskie i miękkie, co powodowała bijąca od pobliskiego stawu wilgoć. Wewnątrz ukrywał się jeden żałośnie umeblowany salon, kuchnia, łazienka i pusty, nieukończony pokój z oddzielnym wejściem dobudowany później. Nowe lokum prezentowało się nędznie, ale Ford był zadowolony. Prędko przejrzał wszystkie półki i szafki, zaglądnął w kilka zakurzonych kątów - bez skutku. Kierowany irytacją i nieco zachwianym poczuciem rzeczywistości pochylił się ku wielkiej szufladzie. Wyciągnął ją gwałtownie, nie spodziewając się, że ze środka wysypią się sterty fotografii. Szuflada dosłownie uginała się pod ich ciężarem. Na oko było tam z pół tysiąca zdjęć, ale równie dobrze mógł to być tysiąc albo więcej - Ford nie był w stanie ocenić. Wziął do ręki kilka; były stare i niewyraźne. Na wszystkich widniały dwie osoby: chłopiec oraz dziewczyna w za dużym płaszczu. Czas sprawił, że ich sylwetki zlały się z tłem niczym widma, a rysy twarzy zostały splątane w jednolite kłębki. Mężczyzna zgniótł fotografie i rzucił na podłogę. Doszedł do wniosku, że dźwięk musiał dochodzić z tego pomieszczenia, które postawiono później. Wyszedł na podwórze, okrążył dom i stanął przed zamkniętymi drzwiami przybudówki. Dzwonek telefonu rozbrzmiewał z dużo większą mocą. Wówczas Ford zdał sobie sprawę, że nie posiada klucza. Niewiele pamiętał z okresu, gdy przyjechał tu pierwszy raz, ale odniósł słabe wrażenie, że takiego klucza nigdy nie otrzymał. Wejście do pokoju było zaryglowane, gdy się wprowadzał i najwyraźniej tak miało pozostać. Złapał za klamkę i nacisnął. Drzwi nawet nie drgnęły. Wykonane były z solidnego dębowego pniaka, ciężko osadzone na żeliwnej ościeżnicy, a ta zaś z pewnością przymocowana została do ścian za pomocą metalowych kołków. Sforsowanie ich efektownym kopniakiem nie wchodziło w grę - równie dobrze mógłby je pogłaskać i poprosić, by się otworzyły. Splunął ze złością, po czym rozejrzał się po terenie posesji. Nie ujrzawszy niczego, co nadawałoby się na taran, pomaszerował w głąb lasu. Wrócił po chwili nieomal ciągnąc za sobą potężny kawał skały. Każde uderzenie wymagało mnóstwo wysiłku. Już po pierwszym starciu pot perlił się na jego ciele, jakby stanął przed ogrodowym zraszaczem. Na szczęście kilka razów wystarczyło, aby bombardowane drzwi zrobiły wyłom w ścianie i stanęły otworem. Sygnał telefonu wzniósł się o kolejny poziom. Ford przekroczył próg i połknęła go ciemność. Wypluła, gdy wzrok uporał się z brakiem światła. W tym czasie przedmioty powoli wypełzały z mroku. Nabierały ostrości, wyjawiały swe kontury, wypełniały brązami i szarością.

— koniec bezpłatnego podglądu —