Gezeza alchemii

Pierwsze 50%

Jak wielu znakomitych adeptów sztuki przede mną, ja także kiedyś byłem zauroczony poezją, sztuką i nauką jakie rozwinęły się dawno temu w świecie arabskim. Rozwój ten trwał od początku X wieku i przebiegał do wieku XV, potem świat arabski zaczynał podupadać, aby na początku wieku XX osiągnąć absolutne dno. Wielu zapewne teraz zakrzyknie „Ależ skąd!”, ale wystarczy prześledzić historię potężnego świata arabskiego, aby wiedzieć, że czas prosperity minął już dawno, a obecny rozwój niektórych tylko krajów wynika z faktu posiadania bogatych złóż ropy.

W swoich poszukiwaniach natknąłem się na ciekawe zapiski dotyczące alchemii, czyli pra-chemii okraszonej odrobiną przesądów i wierzeń ludowych. Dotychczas myślałem, że alchemia to wymysł naszego rodzimego, ciemnogrodzkiego średniowiecza, ale jak się okazuje, było to tylko zapożyczenie i próba przeszczepienia zasad alchemii na grunt europejski.

Sam termin ALCHEMIA jest łacińskim odpowiednikiem arabskiego AL.-KIMJA. Co prawda termin wywodzi się od pierwiastka staroegipskiego, który poprzez hellenizację przeniknął w końcu do świata arabskiego, ale nazwa „alchemia” najbliższa jest nazwie arabskiej. Celem tej skomplikowanej nauki było poprzez dociekania poparte spekulacjami oraz poprzez badania eksperymentalne uzyskanie czynnika nazwanego w Europie KAMIENIEM FILOZOFICZNYM, lub w świecie arabskim CZERWONĄ SIARKĄ (alkibirit al.-ahmar). Z założenia była to substancja umożliwiająca przemianę wszelkiej materii w złoto – owszem, przemiana ołowiu w złoto jest dzisiaj możliwa, ale jej koszt przewyższa znacznie wartość otrzymanego złota, poza tym otrzymany radioaktywny izotop potrafi w nocy pięknie świecić… Ale powróćmy do sedna sprawy: CZERWONA SIARKA miała też stanowić wielce tajemnicze lekarstwo zapewniające długie życie w zdrowiu, szczęściu i bogactwie, o miłości nie wspominając. Alchemia świata arabskiego oparła się na wcześniejszych naukach wielkich uczonych starożytnego Egiptu oraz uczonych greckich, co było naturalnym następstwem historycznym. Wszystkiego dopełniły nauki szkoły Aleksandryjskiej, w której zaczęły brać górę pewne tendencje mistyczne przejęte od naśladowców Platona i gnostyków. Pierwszym wielkim arabskim uczonym alchemikiem był książę z dynastii Ommajidów, Chalid ibn Jazid żyjący na początku VII wieku, więc w czasach intensywnej islamizacji świata arabskiego. Największą jednak sławę oraz przydomek ojca alchemii arabskiej zyskał Jabir ibn Hajjan,…

— koniec bezpłatnego podglądu —