Ingilarium - Szkoła Przeznaczenia, Rozdział II, cz

Pierwsze 50%

Sala była wielka, posadzka marmurowa, ze ścian zwisały wielkie szkarłatne kurtyny. Na końcu pomieszczenia stały dwa tronu, jeden większy, po środku i drugi mniejszy po jego prawej stronie. Nad tronami był wielki symbol, krasnoludzka runa o nazwie Farath, co znaczy Król. Z sufitu zwisały pięknie zdobione bursztynami żyrandole pełne zapalonych świec. Na większym stronie siedział jakiś zsiwiały mężczyzna w koronie. Był to cesarz Renos, Igand. Po jego lewej stronie stał inny mężczyzna, jego doradca, Gwynn. Mniejszy tron był pusty. Po obu stronach podestu, na którym trony były ustawione stało dwóch gwardzistów w szkarłatnych płaszczach z mithrilowymi halabardami. Tu trzeba nadmienić, iż mithril przestał być wykorzystywany do produkcji broni u schyłku II Ery, więc halabardy były prawie że zabytkami, a zarazem jednymi z najpotężniejszych broni drzewcowych w obecnych czasach. Do sali wbiegł dość młody chłopak. - Panie! Straszne wieści! Od dwóch miesięcy oddział specjalny pod dowództwem Lanisa nie przysłał ani jednego raportu! - To wiem - żachnął się władca - Druga sprawa, Wasza Cesarska Mość. Łowczynie zaatakowały nas od południa! Wybiły cały garnizon patrolujący granice z Toranetem! - A to chędożone świnie - mruknął cesarz, po czym skierował się do doradcy - Toranet udziela im schronienia? - Nic nam o tym nie wiadomo, panie. - Kiedy trzeba, nikt nic nie wie - warknął Igand - możesz odejść - rzekł do posłańca, który skłonił się i wybiegł z sali. Igand był elfem. Jedynym elfem będącym obywatelem królestwa Renos, i, gdyby tego było mało, jedynym elfem cesarzem. Trzeba tu wyjaśnić pewną rzecz. Renos było od zawsze królestwem. Jednakże w połowie III Ery postanowiono, by władcą był Cesarz. Rozwiązano w owym czasie Radę Królewską, na której miejsce pojawili się doradcy króla. Naraz miał jednego. Gdy z któregoś zrezygnował wybierał nowego z pośród najlepszych i najwybitniejszych generałów armii Renos. Władca miał już czterysta lat, co ludzie odbierali z szacunkiem i respektem, jednakże dla elfów był to wiek średni. Od dwustu pięćdziesięciu lat był cesarzem. Ściął włosy na krótko i nosił perukę, by (jak to mówił) wzbudzać jeszcze większy szacunek. Igand zmarszczył czoło i zapytał Gwynn’a. - Gdzie moja córka? - Księżniczka Kat jeszcze prowadzi akcję wywiadowczą w Alkarii. Wróci za miesiąc.. - odparł. - Potrzebujemy ją. Bez jej pomocy nie mamy szans pokonać Łowczynie. Wszyscy Shuan pochowali się, zginęli, bądź nie są wyszkoleni w walce. Poślij posłańca do Toranetu z prośbą o pomoc w wybiciu tej niebezpiecznej grupy. - S... słucham? To znaczy, tak, panie! - na twarzy doradcy pojawiły się krople potu. Szybko wybiegł na korytarz. - Jeśli przyjmą prośbę o pomoc, będziemy uratowani. Krasnoludy nie wyściubiają nosa poza swoje twierdze, a Wolne Państwo Alkaria - tu cesarz prychnął - nie chcą się opowiadać po żadnej stronie w tej wojnie. - Igand mówił sam do siebie, jak to zazwyczaj czynił w trudnych chwilach - W tym wszystkim jest jeden haczyk. Toranet nigdy nam nie pomoże... - pokręcił głową.

*

Od walki w Lesie Wschodnim minęły trzy dni. Sprzątnięto wszystkie ciała, a ciała Flooka i zabitych w Ingilarium pochowano w małym parku przy rzeczce. - To będzie szkolny cmentarz. Posadzimy

— koniec bezpłatnego podglądu —