Kroniki Tegardii

Pierwsze 50%

- Wasza wysokość zgodnie ze zwyczajem, już czas byś wskazał swojego następcę na tronie Tegardii. By twój zgon, nie daj Boże, nie pozostawił naszej monarchii w chaosie. Tegard XXXII z zaskoczeniem przyjął słowa przewodniczącego Palitu i spojrzał na zebranych w sali tronium. Wzrok wszystkich czternastu rycerzy tej znamiennej rady wtopiły się w twarz monarchy. Winni mu byli posłuszeństwo i w stu procentach był przekonany o ich lojalności. Tym bardziej zaskoczyły go słowa przewodniczącego. Mieli w tych dniach ważniejsze sprawy. Wprawdzie widmo skandalu dyplomatycznego z sąsiednią Akwizją oraz znaczny wzrost niepokojów społecznych mógł budzić obawy w sercach rządzących, ale bynajmniej te problemy nie zwiastowały rażącego zagrożenia dla życia majestatu królewskiego. Z kolei według prawa sukcesyjnego Tegardii, następcą tronu miała być osoba wskazana przez władcę w ostatniej chwili jego życia. Przywilej ten nadał rasie ludzi jedyny Bóg tej krainy, który zsyłając swojego Syna na Trenę w celu wyjaśnienia i naprawienia spraw pradawnego przymierza przyobiecał królestwom tego świata, iż w ostatniej chwili życia każdy monarcha wskaże swojego następcę namaszczonego jego przymiotami i Duchem. Jedynie w sytuacjach zagrażających życiu monarchy, na przykład przed wyruszeniem na wojnę księga prawa nakazywała monarsze sporządzić testament sukcesyjny, który był lakowany i składany w ręce Namiestnika Bożego. Historia jego narodu, a także monarchii ościennych wyznających Jedynego potwierdzała wierność Boga w stosunku do ludu. Zawsze, zazwyczaj w sposób cudowny w ostatnich momentach życia monarcha wskazywał swojego następcę i nigdy nie kwestionowano jego wskazania. Zdarzała się również sukcesja testamentowa, ale ona również nigdy nie budziła wątpliwości i potwierdzała obecność Bożą nad światem. Nigdy nie zdarzyło się również w żadnym królestwie, aby Jedyny wybrał następcę spoza Palitu. Tej reguły nie zapisano w księdze prawa, ale rodzaj ludzki przyzwyczaił się do tak dokonywanych przez wieku wyborów. Dlatego nikt nie rozważał innej…

— koniec bezpłatnego podglądu —