Nie-utracenie

Pierwsze 50%

Czy zastanawialiście się kiedyś, co dzieje się z marzeniami, które nie doczekały się spełnienia, z dziećmi, którym nie pozwolono się urodzić, z książkami, które nie zostały napisane, z obrazami, których artysta nie przelał ze swojej głowy na płótno? Z marzeniami jak kwiaty, które zamarzły na śmierć w lodowatej trwodze wiecznej tęsknoty? Z dziećmi jak z „Ballady bezludnej” Leśmiana, które „być mogły, a ich nie było i nie będzie”? Z dziełami, które rodziły się z geniuszu twórcy, z uczuć prawdziwych i głębokich, lecz nie trafiały w ducha epoki i gusta odbiorców, więc znikały w otchłani niebytu, nawet nie zaistniawszy? Co dzieje się z tymi wszystkimi rzeczami, kiedy bezlitosna śmierć przecina nić ludzkiego żywota? Czy całe to piękno jest tracone na wieczność, czy może Bóg otworzył jakąś małą furtkę tym bytom, którym tutaj, na tym łez padole, nie dane było oblec się w ciało?

Jest takie miejsce w królestwie niebieskim, w którym spełniają się niemożliwe sny. Każde z nas ujrzy pewnego dnia z niezmiernym zdziwieniem i wzruszeniem w tej zielonej dolinie to, co niegdyś opłakiwał po tysiąckroć. Każde z nas przeżyje raz jeszcze najpiękniejsze dni swojego życia, także te dni, które przeżyć można tylko poza zwykłym, wędrującym po linii prostej czasem. I tak się właśnie stanie. W tym niezwykłym miejscu prawa liniowości i przyczynowości tracą ważność. Nie będzie w tych dniach bez początku i końca niczego tak nieprawdopodobnego, by nie mogło się zdarzyć. Nie będzie łez smutku, blednących w koszmarze rozczarowania pragnień. Kielich szczęścia będzie pełny i będzie można z niego pić bez umiarkowania i bez przesycenia.

W tym miejscu żyją ludzie, których zamordowano jeszcze w łonach matek, a także ci, których przedwczesną śmierć ich rodzice opłakali gorzkimi łzami. Bóg widział te łzy, i choć nie było w Jego mocy pocieszenie tych, którym odebrano najsłodszy skarb, to nie zapomniał o duszyczkach, które w swym cichym nieistnieniu także są Jego dziećmi. Podarował im wieczność, a skoro nie zaznały cierpienia w życiu, nie znają go także w niebieskiej krainie. Niektórzy z nich pozostali na zawsze dziećmi o twarzyczkach anielskich i radosnych. Swawolą wśród kwiatów i traw, splatają wianki, lepią zamki z piasku. Inni z nienarodzonych dorastają i przeżywają w ukrytej krainie swoje nie-utracone życie. Wszyscy oni mają imiona, wszak Bóg przywołuje po imieniu każde ze swych stworzeń.

Ta cudowna kraina ma swoich Strażników. Nie są oni aniołami, lecz podobnie jak aniołowie, mają skrzydła. Te skrzydła są ogromne, delikatne, mieniące się wszystkimi barwami tęczy. Wyrastają u ramion Strażników zamiast rąk, których tamci nie potrzebują, gdyż porażają śmiałków wdzierających się do doliny samą tylko potęgą myśli. Ich oblicza nie są ani kobiece, ani męskie,

— koniec bezpłatnego podglądu —