Nienawidzący kłamstwa cz. 1

Pierwsze 50%

Nienawidzę kłamstwa. Ono jest jak głęboka rysa na szkle. Możemy starać się ją zamaskować, ukryć pod grubymi warstwami różnych środków, ale nigdy nie sprawimy, by znikła całkowicie. Ona zawsze tam będzie, choć niewidoczna. Kłamstwo jest plugawe i obrzydliwe. To przekleństwo naszego świata. Plaga, której nie można wytępić. Zaraza, na którą nie ma antidotum. A roznoszą ją najgorsze szkodniki, jakie stąpają po tej ziemi. Nazywani są Kłamcami. Ich darzę jeszcze większą nienawiścią niż samą tą chorobę. Niektórzy Kłamcy są tylko ofiarami i sieją swoje zło nieświadomie. Ale to tylko nieliczni... W swoim życiu spotkałem wielu z nich. A właściwie to nie wiem, czy kiedykolwiek widziałem kogoś oprócz tych potworów. Bo wiesz, oni są wszędzie. Nawet nie wiesz ile czasu spędzasz wśród nich. Mijasz ich na ulicy. Spotykasz w pracy i w szkole. To ludzie, którzy mówią ci "dzień dobry". To ludzie, z którymi siedzisz przy wspólnym stole. To ci, którzy uśmiechają się do ciebie. A także i tacy, którzy z tobą płaczą. Dzielą się na różne gatunki. Osobiście miałem do czynienia nawet z tym najgorszym...

Siedzi na drewnianej ławce, w Parku Baczyńskiego. Czyta jakąś książkę. Kiedy podchodzę bliżej i spoglądam na okładkę, okazuje się, że jest to "Zahir". To nie może być przypadek, że lubi tego samego autora, co ja. Pytam czy mogę się przysiąść. Zgadza się, nawet nie spojrzawszy w moją stronę. Siadam obok niej. Wyczuwając na sobie mój wzrok, wtyka zakładkę pomiędzy strony, na których skończyła czytanie, i odkłada książkę. Spogląda na mnie i uśmiecha się. Jest młoda. Ma piękną opaloną twarz i kasztanowe włosy, z wielkim wdziękiem opadające na gładkie i smukłe ramiona. A oczy jej są błękitne jak niebo w ciepłe wiosenne popołudnie i błyszczą niczym najpiękniejsze diamenty. Wydaje się być taka młodzieńczo słodka, a jednocześnie pełna gracji i elegancji. Rozmawiamy ze sobą przez dobre pół…

— koniec bezpłatnego podglądu —