Ostatni Bastion

Pierwsze 50%

Tego dnia słońce wzeszło bardzo wcześnie. Swymi promieniami powoli otuliło wielkie,kamienne mury zamku. Miasto zaczęło ożywać. Zewsząd zaczynają dobiegać odgłosy młotów kowalskich,ogromnych syczących palenisk, topiących twardą stal w gorącą płynną ciecz. Trwają ostatnie przygotowania do przyjęcia napastników. Ostre, wbite w ziemię pale tylko czekały na wrogów fortecy. Była ona otoczona ze wszystkich stron przez armię Turunów-dzikich plemion barbarzyńców z północy. Czekają tylko na przybycie swego przywódcy Omruka który wraz z posiłkami poprowadzi swoją armię do boju. W zamku trwa mobilizacja. Armia najeźdźców była prawie dwukrotnie liczniejsza od oddziałów obrońców,a wsparcie Omruka jeszcze nie przybyło. Do zamkowego garnizonu zaciągano każdego dorosłego mężczyznę który tylko potrafi utrzymać w ręce miecz. Panem Jaru jak nazywano tą górską twierdzę jest Kalon-król miasta Gelder które jako ostatnie w królestwie opierało się najeźdźcom. W Jarze schronienie znaleźli ostatni wolni ludzie z całego królestwa. Szczęk żelaza towarzyszy mieszkańcom miasta przez cały dzień. Doświadczeni rycerze króla próbują nauczyć ochotników podstaw walki. Na wyższym pierścieniu murów trwają przygotowania łuczników. Stanowią oni ponad połowę wojowników w Jarze. W większości to doświadczeni myśliwi z całego kraju. Forteca została wybudowana na wzgórzu. Pierwszy pierścień murów jest położony na rozległej równinie .Jest to najdłuższy fragment muru w całym zamku. Ochrania on miasto. Drugi pierścień jest dużo mniejszy ale i wyższy, chroni on przed wrogami właściwą twierdzę .Jest zbudowany na bazie półkola,z drugiej strony zamek otaczają wysokie góry .Jar został tak zaprojektowany i zbudowany aby wytrzymać ataki zmasowanych sił wroga .Kolejne pierścienie murów są coraz mniejsze,ciągną się w górę aż do siedziby króla. Kalon wraz ze swoją gwardią przygotował plany obrony. Wojownicy uzbrojeni w długie na dwa metry piki, wspomagani lekko uzbrojonymi ochotnikami mieli za zadanie jak najbardziej utrudnić wrogowi zdobycie zamku. Ich obrona ma koncentrować się na małych wewnętrznych bramach i wąskich uliczkach zamku,gdyż tylko tam mają szansę na wygranie z liczebniejszym wrogiem. Nieprzyjaciel podczas natarcia ma się liczyć przede wszystkim z zabójczym ogniem strzelców z murów. Nastał wieczór. Do miasta powrócili zwiadowcy. Przynieśli złe wieści. Omruk przybył ze swoimi najlepszymi wojskami i machinami wojennymi. Tej nocy miał się rozstrzygnąć los całego królestwa. Na murach rozstawiono łuczników,wojownicy byli gotowi do walki o Jar. Zaczęło się. Wróg zaczął się wyłaniać z ciemnego lasu. Cała równina zapełniła się tysiącami krzyczących wojowników. Ziemie przed fortecą oświetlone pochodniami nieprzyjaciół wyglądały jak płonący las. Niczym ospały żółw zza drzew wyłoniły się tarany i drabiny. Rozpoczął się atak. Strzelcy króla są gotowi. W zamku panuje zupełna cisza,każdy wie co ma robić. Nagle rozległ się hałas tysięcy wypuszczanych strzał. Niebo zapłonęło. Dopiero teraz obrońcy zobaczyli z jaką armią mają do czynienia. „Strzelać bez rozkazu” rozległ się krzyk na murach. Wojska Omruka atakowały dalej,miały do pokonania dobre 600 m zanim dotrą do pierwszego pierścienia murów. Strzały obrońców dziesiątkowały wroga. Z lasu wybiegają jednak nowi wojownicy gotowi na śmierć za swego wodza. Tarany dojechały pod bramę. Rozpoczęło się rytmiczne dudnienie o wzmacnianą

— koniec bezpłatnego podglądu —