"Podróże nieduże"

Pierwsze 50%

Poniedziałek Byłam już spóźniona. Nie zdążyłam wypić nawet porannej kawy, a to nie wpłynęło najlepiej na mój nastrój. W biegu do autobusu potrąciłam kogoś. Rozsypałam notatki, które wpadły w piękną listopadową kałużę. Miałam ochotę się rozpłakać na środku ulicy. Spojrzałam przed siebie. Przede mną stała starsza kobieta i przyglądała mi się z uwagą. - Zły dzień? – zapytała. Jej miły i ciepły ton głosu wzruszył mnie, ale jej bladoniebieskie oczy świdrowały mnie na wskroś. Zawstydziłam się tej głupiej chwili rozżalenia nad sobą, zebrałam ociekające błotem papiery i po prostu odeszłam.

Wtorek Obserwowałam parę siedzącą przede mną w autobusie. Siedziałam tam taka mała ze swoją wielką zazdrością. Wcisnęłam się w kąt i patrzyłam jak on poprawia jej czapkę, a ona dotyka jego nieogolonych policzków bardzo delikatnie. Poczułam się jakbym to ja kradła im te intymne chwile, ale oni wyglądali jakby świat dla nich nie istniał. Świat też się nimi nie interesował. Jacyś ludzie siedzieli pogrążeni w myślach lub w porannym półśnie, mężczyzna czytał poranną gazetę, dwie panie rozmawiały o ostatnim odcinku „M jak miłość”. Wszystko wokół nich było szare, a najbardziej ja…

Środa Po szybie spływały krople deszczu. Nic nie widziałam, Cały świat się rozmazał. W autobusie wybuchła jakaś awanturka na wiecznie aktualny temat niewychowanej młodzieży. Nie słuchałam nikogo. Ani starszej pani narzekającej, że nikt nie ustąpił jej miejsca ani pozostałych pasażerów komentujących zachowanie młodych. Stałam w końcu autobusu i myślałam o tym, co wczoraj usłyszałam. Głosy pasażerów mieszały mi się ze słowami Maćka. „Zawsze myślisz tylko o sobie.” Tak powiedział. „ Nie wspierałaś mnie nigdy. Nawet nie wiesz, co to znaczy. Umiesz tylko oczekiwać czegoś, żądać, chcieć…”

Czwartek Jestem załamana. Nie mam siły wstać. Nie potrafię pójść do pracy. Jak mam umyć się, ubrać, wykonać najprostsze czynności? Jak wejść do…

— koniec bezpłatnego podglądu —