Prawdziwa walka

Pierwsze 50%

Opowiem ci teraz, jak wygląda prawdziwe starcie. Widziałem taką walkę miesiąc temu.

Dwóch mężczyzn stało samotnie na środku placyku w strugach deszczu. Już na pierwszy rzut oka widać było, iż dojdzie do walki. Blondyn w znoszonych i poszarpanych szatach trzymał w dłoni długi nóż. Naprzeciw niego stał ubrany w mundur cesarski żołnierz, uzbrojony w miecz. Wielu ludzi uważa, że walka to następujące bezpośrednio po sobie wściekłe ataki i zasłony, błyskawiczne cięcia i bloki, wyprzedzenia i riposty. Myślą, iż krew leje się strumieniami, podczas gdy w prawdziwym starciu nawet lekkie zranienie może okazać się śmiertelną raną, a chwilowe zachwianie równowagi zazwyczaj kosztuje życie. Doprawdy nie wiem, kto opowiedział ludziom historie o bohaterach, którzy pomimo krwi wypływającej z licznych ran i barwiącej im koszule na szkarłatno, wciąż zadawali śmiertelne cięcia dziesiątkom wrogów. To kłamstwa. Gdy dwóch ludzi dobywa przeciw sobie broni, wszystko wygląda zupełnie inaczej. Przeciwnicy powoli zaczęli się poruszać po obwodzie koła. Żołnierz był znacznie swobodniejszy, czuł się pewniej, gdyż posiadał miecz, solidną broń o szerokiej głowni, znacznie dłuższy niż sztylet, którym władał blondyn. Człowiek, który w swoim mniemaniu jest lepiej uzbrojony, zawsze czuje się silniejszy. Zawsze, nie zazwyczaj. Zawsze. Jest już właściwie pewien zwycięstwa. To łatwo może doprowadzić go do zguby. Gdyby gwardzista tego nie wiedział, gdyby miał mniej doświadczenia, zaatakowałby najprawdopodobniej cięciem, zataczając ostrzem szeroki łuk. Celowałby w głowę. Powinien pchnąć w klatkę piersiową, ale on zastosowałby cięcie. Nożownik uchyliłby się i zabił go. Żołnierz nie był jednak głupi i dalej spokojnie okrążał przeciwnika. - Cóż to! Boisz się, panie? Przecież masz miecz, a ja tylko nóż. Słowa blondyna nie zdały się na nic. Gwardzista nadal nie…

— koniec bezpłatnego podglądu —