Przypadkowe spotkanie.

Pierwsze 50%

- Dzień dobry - powiedział mężczyzna, którego Marta mijała parę minut wcześniej. - Dzień dobry. - Pani też tutaj aby coś załatwić? - zapytał. - Tak, chcę opłacić chodzik dla mamy ale widzę, że znowu jest zamknięte. - A w zeszłą sobotę też pani była? - Tak, ale wtedy chociaż wisiała kartka, że jest nieczynne. - Nie wiem jaki tu mają porządek. Czynne jest tylko przez godzinę raz w tygodniu a i to nie można opłacić bo zamykają bez żadnej informacji. - odparł mężczyzna. - Widać nie zależy im na pieniądzach. - Którą ma pani godzinę. Nie wziąłem nawet zegarka. - Jest 11.10 - Nie wiem czy iść czy zaczekać. - Wie pan co, ja przejdę się tu niedaleko do sklepu i wracając jeszcze raz zajdę. - Nie przeszkadzałoby pani gdybym przeszedł się razem? - Nie, zrobię w takim razie duże zakupy bo będę miała pomocnika do niesienia torby - zażartowała Marta. - Z przyjemnością pani pomogę. Szli kawałek w milczeniu co trochę stresowało Martę aż w końcu zapytała: - Pan jest z Biskupca? - Nie, ale mieszkam tu niedaleko na koloni. A pani? - Ja przyjechałam z Łodzi. Mama zachorowała więc tymczasowo jestem tutaj. Namawiam ją aby wyjechała do mnie ale nawet słyszeć nie chce o jakiejkolwiek przeprowadzce.

Będąc już w sklepie Marta skierowała się do działu drogeryjnego. - Wezmę szampon i mydło w płynie - powiedziała. - Przepraszam ale pani kolor włosów jest naturalny czy farbuje pani włosy? - zapytał niezręcznie mężczyzna. - Naturalny proszę pana, naturalny blond. Zapadła cisza, która nie trwała jednak zbyt długo. - Witam serdecznie pani Martynko - jak z pod ziemi wyrósł przed nimi Henryk. - Dzień dobry - odpowiedziała niechętnie Marta. Henryk zbliżył się do niej omijając stojącego z boku mężczyznę i już chciał ją chwycić w pół i pocałować kiedy odsunęła się mówiąc: - Panie Henryku, przedstawiam panu Marka, mojego dobrego znajomego. Rzekomy Marek spojrzał zdezorientowany po czym wyciągnął rękę i przywitał się z panem Heńkiem. Henryk nie był jednak zbyt przejęty nowym znajomym gdyż znowu zbliżył się do Marty mówiąc: - A nasz szampan pani Martynko? Mam nadzieję, że wreszcie się dogadamy. Czeka nas basen, dancing, wyprawa na ryby no i wiele wspólnych przeżyć. - Panie Henryku, pomylił się pan co do mnie. Nie jestem zainteresowana pańskimi propozycjami - odparła zdecydowanie Marta. - Poza tym pan przychodził do mojej mamy. Ja tu nie mieszkam. A o ile pana to interesuje to mam już z kim spędzać swój wolny czas, prawda Mareczku? - zwróciła się w stronę osłupiałego mężczyzny. - I nie lubię jak ktoś kaleczy moje imię. Nie nazywam się Martyna tylko Marta - dała w ten sposób znać rzekomemu Markowi jak ma się do niej zwrócić. - Tak panie Henryku, ja z Martą mamy pewne plany. I myślę, że nie będzie miała zbyt wiele wolnego czasu aby dzielić go z panem - uśmiechnął się obejmując Martę. Poczuła jak mężczyzna obejmuje ją lekko w połowie nieco drżącą ręką a po całym ciele przeszył ją ciepły dreszcz. Tak, nie zimny ale ciepły dreszcz emocji i być może podniecenia. - Poza tym spieszmy się Marta bo nam zamkną kasę - dodał. - Trudno. Jednak miło było mi panią poznać pani Martynko. Przed wyjazdem może jednak da pani znać i wypijemy chociaż po lampce szampana za naszą znajomość. - Niestety, szampana niech pan wypije z mamą. Do widzenia.

- Ufff - odetchnęła z ulgą kiedy Henryk się oddalił. - Nazywam się Piotr - oznajmił mężczyzna. - Przepraszam. Ja to wszystko panu wyjaśnię. - Bynajmniej mówmy już sobie po imieniu. A teraz daj tą reklamówkę, miałem ci pomóc i lećmy bo pewnie dochodzi 12.00 Drzwi kasy były zamknięte. Zdyszani spojrzeli po sobie i buchnęli śmiechem. - Muszę cię zaprosić na kawę. W końcu wybawiłeś mnie z opresji - powiedziała Marta. - O ile to ma być z musu to nie idę - odparł śmiejąc się Piotr. - No dobra. Jako dobry znajomy chyba mi nie odmówisz? - Tylko nie mów do mnie Mareczku. - Ok. Siedząc prawie dwie godziny w restauracji przy kawie opowiedzieli o swoich życiach. Piotr o tym, że jest kawalerem, mieszka z matką inwalidką w niewielkiej leśniczówce i jest właścicielem tartaku. Marta wyjaśniła, że ma niewielkie mieszkanie w okolicach Łodzi, jest teraz na zasiłku aby zająć się mamą i ma dorosłego syna w Anglii. Umówili się w następną

— koniec bezpłatnego podglądu —