Reality Dream 0.1

Pierwsze 50%

Szybował. Czy tylko siedział? Ot jedno z typowych „zmartwień” współczesnych intelektualistów, którzy po ukończeniu prestiżowych szkół wyższych nie znajdują konkretnej pracy. Tak więc unosił się na krześle-poduszkowcu próbując sklecić kolejne zdanie na temat fluktuacji zachodzących w zupie, jaką kiedyś był Wszechświat. Popijając kwarkowo-gluonowe, bardzo mocno zmieszane (ze względu na oddziaływanie silne) Martini z wódką, zastanawiał się nad kwestią narodzin czasoprzestrzeni u schyłku ery Plancka. Poprawił czułość czujnika grawitacji w swoim fotelu i jego funkcja falowa przybrała znacznie bardziej sympatyczny kształt. Kwestia nielokalności lokalnej przestrzeni, która jeszcze się do końca nie wyłoniła w połączeniu z psychodeliczno-progresywnym cello rockiem sprawiła, że zamiast swojego monitora zobaczył scenerię z obrazu Dali. Między Wielkim Wybuchem (czasem zastępowanym bogiem) a prawdą istniało niezerowe prawdopodobieństwo, że za ten nagły napad surrealizmu bardziej odpowiedzialne było rozcieńczone roztworem spirytusu Martini. Wpływ na to mógł mieć również fakt, że drink nie był wstrząśnięty. Nie wgłębiając się w te filozoficzne dywagacje przypominające rozterki jednego z najlepszych agentów Jej Królewskiej Mości, nałożył płaszcz i wyszedł w celu osiągnięcia równowagi termodynamicznej z otoczeniem.

Supermasywna czarna dziura wciągnęła go na parkiet. Wszak to jeden z jego ulubionych utworów. Użył receptorów bodźców wizualnych w celu znalezienia potencjalnej ofiary. Nie musiał szukać długo. Nie sposób było przeoczyć wirującej supernowej. Wijąca się w rytm czarnej dziury ognistowłosa piękność o oczach, które ciężko opisać za pomocą diagramu Hertzsprunga-Russela, zdecydowanie przykuwała wzrok. Ciężko stwierdzić, która z fundamentalnych sił przyrody była za to odpowiedzialna, ale czas w jej otoczeniu zdawał się nie płynąć. A być może tylko zataczał

— koniec bezpłatnego podglądu —