Rozterka Południcy

Pierwsze 50%

– Cóżem ci złego uczyniła? Czym ci zawiniła? Ja go tylko pokochałam, tylko miłość dać chciałam… Siostro! Posępny kobiecy głos unosił się nad łanami zbóż, a gdy tylko doszedł on do uszu pracujących rolników, ci natychmiast rzucili narzędzia i uciekli do swych domów. Zamknęli drzwi i spoglądając na krzyż, modlili się gorliwi do Boga, by ten złego ducha, czym prędzej odegnał. Po chwili dawało się słyszeć zawodzenie i jęki. Jakby całą wieś trapiło wielkie nieszczęście i wszyscy jej mieszkańcy, poczęli naraz płakać z wielkiego smutku, jaki ich w życiu spotkał. Tymczasem na polu pojawiła się dziewczyna. Była jeszcze bardzo młoda, ubrana w białą szatę. Na głowie miała pleciony z kwiatów wianek. Mimo niedbale rozpuszczonych włosów, ten drobny dodatek dodawał jej naturalnego piękna. Miała delikatną cerę, jakby nie obarczoną ciężarem codziennego życia, a kolor jej skóry przypominał mleko. Stała sama, wpatrzona w horyzont, na którym malowały się żółte kolory zbóż, wtopione w budynki pobliskich gospodarstw. Wiedziała, że gdzieś wśród nich znajdował się niewielki kościół z białej cegły. Jego iglica nieśmiało wystawała ponad dachy pozostałych budynków w okolicy. Ten widok napawał ją smutkiem. – Dlaczego? – spytała sama siebie. To tu, wiele lat temu miał nadejść najszczęśliwszy dzień jej życia. Miała wziąć ślub i zamieszkać na stałe z ukochanym. Jednak ten dzień nigdy nie nadszedł. – Dlaczego? – spytała ponownie. Zadawała sobie to pytanie od dnia swojej śmierci i nie potrafiła znaleźć na nie odpowiedzi. Dzień przed ślubem jej siostra zabrała ją na pobliskie wzgórza. Bardzo długo szły w ciszy. Wreszcie gdy dotarły na Wilczy Kieł, najwyższe wzniesienie w okolicy, jej siostra odezwała się po raz pierwszy od wyjścia z domu. Stwierdziła, że bardzo jej zazdrości. Opowiadała o siostrzanej miłości i uczuciu do człowieka, którego teraz nie może kochać. Na pytanie dlaczego nie chciała odpowiedzieć. Wtedy zapanowała dłuższa cisza, obie stały na skraju skały wpatrzone w widok tamtejszych pól i wsi. Wreszcie jej siostra chwyciła ją za dłoń. Uśmiechnęła się i spytała, czy zrobiłaby dla niej wszystko, by ona też mogła być szczęśliwą kobietą. Nie zdawała sobie sprawy, do czego zmierza jej siostra i odpowiedziała twierdząco. – Dlaczego? Jedyne co pamiętała, to wypowiedziane przez jej siostrę słowo przepraszam i oddalający się widok jej twarzy. Spadała krótko, bardzo krótko. Nie czuła bólu, a przynajmniej już tego nie pamiętała. – Dlaczego siostro? Z zamyślenia wyrwał ją szelest. Kilka kroków za nią, przy snopie siana, spał młody mężczyzna. Miał jeszcze chłopięce rysy twarzy i szczupłą budowę ciała. Stanęła nad nim starając mu się bliżej przyjrzeć. Jego twarz była dla niej dziwnie znajoma. – Chłopcze obudź się – jej głos był pozbawiony emocji. – Kim jesteś młodzieńcze? – spytała. Nieznajomy otworzył oczy. Jego oddech był miarowy, a rytm serca nie zdradzał zdenerwowania. – Nazywam się Maciej – odpowiedział po chwili zawahania. – Jeśli mi wolno… jesteś pani bardzo piękna. – Dziękuję ci – na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Już dawno nie słyszała tak ciepłych słów ze strony mężczyzny. – Nie znam cię pani, skąd przybywasz? – spytał Maciej, po czym podniósł…

— koniec bezpłatnego podglądu —