TEN ŚWIAT, ŻYJE DESZCZEM

Pierwsze 50%

TEN ŚWIAT, ŻYJE DESZCZEM

Ciemno za oknem, a niebo jest ciężkie od deszczowych chmur- szarych i złowieszczych. Nie pada jednak... widać krople nie są jeszcze gotowe na to, by zaszczycić Ziemian swą obecnością. Zebrały się tam, wysoko, ponad naszymi głowami i wolno odliczają minuty, sekundy do finezyjnego upadku na wyschniętą glebę. Czekają tylko na odpowiedni moment... muszą zostać sprowokowane. Chcą, by ktoś wywiesił pranie z nadzieją na jego szybkie wyschnięcie. Chcą, by ojciec umył samochód przed wyjazdem na ważne spotkanie. Pragną naznaczyć swą obecnością owoc ludzkiej pracy... pokazać, że pochodzą od żywiołu i nikt nie jest w stanie ich powstrzymać. Patrzę przez okno i niecierpliwie wyczekuję pierwszej z nich. Czekam, aż z właściwą sobie gracją i powolnością spłynie po szybie ta mała cząstka nieba... aż światło załamie się w jej obliczu tworząc tęczę... ten "pryzmat rzeczywistości". Uwielbiam, gdy na dworze pada, a lekkie stukanie o parapet tworzy niepowtarzalną melodię, którą umie zagrać jedynie deszcz. Siedzę więc z nosem przyklejonym do szyby i wypatruję. Dziś jednak krople postanowiły być uparte bardziej niż zwykle. Chmury krążą i kotłują się nad miastem, a po ulewie ani śladu. Nie jestem zachłanny, wystarczy mi nawet lekka mżawka. Nie będę jednak czekać na nią w nieskończoność... Siadam na ławce przed domem, a obok mnie leży mój wielki parasol. Patrzę w niebo. Ciekawe, że ludzie czują się przygnębieni w taki dzień, jak ten. Owszem, chmury są dość smutne, bo szare i na dodatek zaraz zaczną płakać, ale przecież za nimi kryje się Słońce... ono też potrzebuje odpoczynku. Lubię takie chwile, jak ta... szaro wokół do granic możliwości. Wszystko- drzewa,…

— koniec bezpłatnego podglądu —