Wbrew cierpieniom, na zawsze... R1

Pierwsze 50%

Zbliżały się siedemnaste urodziny Samanty. Cała rodzina jak i przyjaciele szykowali dla niej przyjęcie niespodziankę. Sierotka wyrosła na osobę, która nie bała się mówić tego, co w sobie tłumiła, była żywa, otwarta, kochała rodziców, brata, którym zaczęła mieć dobre stosunki. Jednak bardziej bratem dla niej stał się Michael, któremu się zwierzała, a on jej. Ufali sobie bez granicznie, to też w szkole uważano ich za parę. Chłopak traktował ją jak młodszą siostrę, której nigdy nie mógł mieć z powodu choroby swej matki. - Z dnia na dzień jest coraz piękniejsza, wszyscy pytają mnie, dlaczego traktuje ją tak wyjątkowo, a z innymi dziewczynami się bawię, wówczas nie wiem co im odpowiedzieć – powiedział Michael siedząc na werandzie z przyjacielem, patrząc na idącą Samantę. - O kim mówisz?– spytał zamyślony chłopak, spoglądając na przyjaciela. - Nick, obudź się mówię o twojej siostrze - O szkrabie?– zapytał - Przestań ją tak nazywać, wiesz że tego nie lubi. Co się z tobą ostatnio dzieje jesteś jakiś nie obecny. Masz jakieś kłopoty?– zapytał - Nie, ale nie chcę mówić o mojej siostrze. Powiedz lepiej z kim idziesz na sobotnią zabawę u Tediego?– zmienił temat - Możesz być na mnie zły z jej powodu – oznajmił chłopak wahając się z odpowiedzią - Chyba nie idziesz z Lynn?– spytał Nick, patrząc na wchodzącą do domu siostrę uśmiechającą się do przyjaciela. Michael obejrzał się za nią mówiąc. - To ktoś znacznie tobie bliższy – mówił tajemniczo - Nie wiem, powiedz wreszcie Mike – ponaglał - Idę z Samantą – odpowiedział, a zaskoczony Nickolas spojrzał na niego - Z moją siostrą?– zdziwił się - Tak – powiedział uśmiechający się chłopak - Już się zgodziła?– zapytał – Tak – oznajmił Michael, a Nick wstał mówiąc - Odwołaj to, nie chcę by tam była!– uniósł się. Zdziwiony Mike wstał i spojrzał na przyjaciela, nie rozumiejąc jego zachowania - Co w ciebie wstąpiło. Przecież rodzice jej pozwolili. Po za tym wiesz, że nie pozwolę by ktoś ją skrzywdził, jest dla mnie tak samo cenna, jak tobie. Przecież mnie znasz – powiedział uspakajając chłopaka, który delikatnie się uśmiechnął - Tak wiem, że kochasz ją jak brat, wybacz mi – powiedział – Oczywiście – dodał Michael spoglądając na chłopaka, nie rozumiejąc jego zachowania. Wieczorem Nickolas siedział na werandzie na ławce, wpatrując się w niebo rozmyślał o swoim uczuciu do siostry - Jest szczęśliwa, ale przez te wszystkie lata prześladują mnie jej smutne oczy. Niedawno znów widziałem to smutne spojrzenie, a jej ciepły głos sprawia, że gdy coś do mnie mówi cały drżę...Boże co się ze mną dzieje to przecież moja siostra, ale widząc jak z dnia na dzień się zmienia nie potrafię oderwać od niej wzroku, staje się piękną kobietą. Już na samą myśl o niej serce bije mi szybciej – pomyślał sobie zagubiony. Nagle usłyszał płacz dobiegający z ogrodu, podążyła za nim... zobaczył siedzącą na schodach płaczącą Samantę przytuloną do psa. Zbliżył się do niej, a ona spojrzała na niego tym samym spojrzeniem co przed lat... - Co się stało Szkrabie?– spytał podchodząc i siadając obok niej. Ona przestała płakać, delikatnie się uśmiechnęła wpatrując się w jego oczy - Kochasz życie?– zapytała dziewczyna, a pies odszedł od niej i położył się na trawie. Zdziwiony chłopak po chwili odpowiedział - Tak…

— koniec bezpłatnego podglądu —