Wiersze pisze II

Pierwsze 50%

Czymże jest prawdziwy, dobry wiersz? Wiersz jest wyprawą czytelnika na szczyt góry. Po dojściu na jej wierzchołek może poznać sens całej tej wędrówki. A jak dzisiaj pojmuje się poezję? Jak? Ano byle jak. Napisać kilka zdań, parę frazesów, i wydaje się, że wszystko pisane było w jednej linii poprzedzielanej później Enterem. I wychodzą takie garbuski, twory kalekie, zniekształcone, zdeformowane. Wielu nie trudzi się nadać swemu tworowi rymów, a ci co się trudzą, nie myślą o rytmice. W efekcie zaś ta wędrówka na szczyt góry jest męczarnią, jednym wielkim brnięciem to przez śliski lód, to przez nieprzyjazne bagno, to przez cuchnące błoto; dobrze jeśli nie jest to przeprawa przez jakieś ostre chaszcze... Czytelnik nim dojdzie na szczyt ma już dość, a gdy wykaże się jednak cierpliwością, determinacją i hartem ducha, stojąc już na szczycie przeklina i żałuje, że podjął się tej wyprawy. Nawet jeśli widok jest piękny, bo zazwyczaj każdy piszący chce przekazać coś w jego opinii wyjątkowego, to albo ów widok jest piękny tylko dla autora (gdyż czytelnik mógł takich szczytów zdobyć wiele), albo czytający, czując ogarniające go zmęczenie, mając poszarpane ubranie, czując jak od całej tej krucjaty krwawią mu stopy, i wiedząc ile sił stracił, stwierdza, że mimo ładnej panoramy widzianej ze szczytu, cała ta wycieczka nie była warta funta kłaków. Wiersz musi być czymś wyjątkowym - musi być drogą, po której idzie się nie tyle niecierpliwie (nie mogąc się doczekać końca wędrówki by ujrzeć wspaniały widok ze szczytu), co z przyjemnością. Wiersz jest jak rzeźba, którą kuto z twardej bryły. Owa bryła jednak nie może być pospolitym kamieniem, którego kilka razy potraktowano młotem; tu potrzeba szlachetnej skały, dłuta nie kilofa, starannej obróbki zamiast bezmyślnego łupania, i czasu, troski, wprawnej ręki... Nie szamana! Żadnego szarlatana, który z rozłupanych kawałków…

— koniec bezpłatnego podglądu —