Wojna Ze Śmiertelnymi Wzgórzami: Rozdział 2

Pierwsze 50%

Obudziło ją krzątanie służki. Rozejrzała się po pomieszczeniu. Była to bogato zdobiona komnata, jedna z wielu w zamku Lasu Zachodniego. „Więc to był tylko sen”- Pomyślała. - Czy mogę Panience w czymś pomóc?- Spytała służka - Tak, czemu mnie tak głowa boli?- - To Panienka nic nie pamięta? Orkowie wdarli się za Panienką i jej towarzyszem do Lasu Centralnego, gdy spaliście. Panienka spała jak zabita, a jej towarzysz położył wielu orków, ale zasłabł. W ostatnim momencie przybyła z pomocą Pierwsza Armia Pościgowa, która wytłukła do reszty wrogów.- - Czyli gdzie ja jestem?- - No, w pałacu Królowej- odparła niepewnie służka - Czyli to jednak nie był sen- powiedziała jakby do siebie, już zrezygnowanym tonem - Ale muszę przyznać, że Panienka niezłego wybrała sobie ochroniarza- - Właśnie, co z nim?- - Leży i śpi, do tej pory się nie obudził- - Chcę go zobaczyć- - Ale może Panienka się pierw ubierze?-Zasugerowała służka - No dobra- Odparła niechętnie. Przez ten czas już zdążyła się odzwyczaić od tych wszystkich dworskich manier. Postanowiła sobie, że przeszkoli się jeszcze w strategii i poprosi rodziców o dowództwo nad jakimś oddziałem pościgowym lub innym, byle nie straż, będzie krążyła po terenie i niechętnie będzie się pojawiała na dworze rodziców. Zrozumiała, że nigdy nie pasjonowała ją polityka. W trakcie tych rozważań ubrała się szybko, po czym poszła za służką. Gdy tylko doszły, służka znikła. Elfka zobaczyła Ersha, ale nie takiego, jakiego poznała. Zazwyczaj był pełen życia, ciągle z tajemniczym uśmieszkiem, a w oczach błysk, który można było odebrać, że ciągle ma na Nią ochotę. A teraz leżał w ogromnym łożu wojownik zmęczony życiem. Trupioblady, twarz reprezentująca uosobienie Mroku, a w oczach zmęczenie życiem, które trwa kilkukrotnie za długo. Słyszała w starych przekazach, że to on był dowódcą Drużyny Śmierci, najpotężniejszej jednostki. To oni ponoć powstrzymali Armie Mroku przed zajęciem Stolicy Cesarstwa. Sami. Przed ponad 500 laty. Ale nie wiedziała, co się stało później. Dlaczego zniknęli. Dlaczego przeżył tylko on. Zrozumiała, że on już jest tylko żywym trupem. Że tylko udawał życie. Nie wiedział, że stała. - Ersh... Dziękuję- rzekła cicho, po czym podeszła do niego. On spojrzał na nią. Zobaczyła w jego oczach Śmierć. Był…

— koniec bezpłatnego podglądu —