Wspomnienia

Pierwsze 50%

Zegar na ścianie newsroomu wskazywał 1:30. To był cholernie ciężki dzień – pomyślał, przecierając zmęczone oczy. Zdecydowanie miał na dzisiaj dość, chociaż zwykle lubił swoje wieczorne dyżury w redakcji. Nigdy nie było tu tak cicho, jak właśnie wieczorami. W ciągu dnia panował zgiełk jak na Wall Street. Wszyscy przekrzykiwali wszystkich, w powietrzu fruwały strzępki wydrukowanych tekstów przerzucanych z rąk do rąk, z biurka na biurko. Umiejętność skupienia się na pracy w takich warunkach była tym, co osiągało się dopiero z czasem. Chociaż był dziennikarzem już dobrych parę lat i umiejętność pracy w ekstremalnych warunkach posiadł dawno, nad adrenalinę w dalszym ciągu przedkładał ciszę i spokój. Wtedy pracowało mu się najlepiej. Nie zapalał górnego światła, wolał pracować przy świetle lampki i monitora. Zresztą i tak było tu dostatecznie jasno za sprawą światła wlewającego się z korytarza. Gdyby nie zaległa robota skończyłby swój dyżur już dwie godziny temu. Dodatkowe godziny przy komputerze czuł pod powiekami. - Wystarczy na dziś – powiedział do siebie, po czym wyłączył komputer, zdjął z krzesła marynarkę i udał się w kierunku windy. Mimo całej swojej sympatii do pracy i tego miejsca marzył, by jak najszybciej znaleźć się w domu. Taksówka czekała już pod budynkiem. Mimo zmęczenia, przez chwilę żałował, że nie zdecydował się na spacer. Noc była wyjątkowo ciepła. W powietrzu czuć było odchodzącą zimę i zapowiedź czegoś nowego. Zresztą wiosna była jedyną porą roku, którą lubił i którą dało się przetrwać żyjąc w mieście, jak on. - Dobry wieczór, Fiołkowa 17 – wyrecytował jednym tchem z trudem powstrzymując się od ziewania. Taksówkarz zerknął w lusterko i skinął głową. Takie milczące porozumienie dwojga wyczerpanych dniem ludzi. Bo ani on, ani kierowca nie mieli ochoty na prowadzenie zdawkowych rozmów, jakie zwykły się toczyć między taksówkarzem a pasażerem. Krępowały go te wymuszone dialogi, do których w dziwny sposób czuł się zobowiązany zamykając drzwi taksówki i moszcząc się na tylnej kanapie samochodu. Dlatego rozbijanie się taksówkami po mieście ograniczał do niezbędnego minimum. Nie zdążył zebrać myśli, kiedy taksówka zatrzymała się pod wskazanym adresem. Wyjął z kieszeni wymięty banknot, uregulował należność za niekłopotliwą podróż i ruszył w kierunku klatki. Na wpół śpiąco rejestrował kolejne etapy, kod do domofonu, winda, ósme piętro, drzwi, klucze. Nie zapalając światła zdjął z siebie ubranie i wsunął się w chłodną pościel. W tym momencie było to wszystko, co było mu potrzebne do szczęścia. Obudził się przed południem. Pierwsze kroki skierował do kuchni żeby włączyć radio i nastawić ekspres. Potem wziął gorący prysznic i mógł zaczynać dzień. Nie wyobrażał sobie ranka bez tych dwóch elementów, prysznica i mocnej, czarnej kawy, której picie celebrował bez pośpiechu. Zapowiadał się piękny, pogodny dzień. Wlał do kubka świeżo zaparzoną kawę, nałożył na siebie bluzę i wyszedł na taras. Lubił przyglądać się ludziom. Obserwował śpieszący się tłum, codzienny tłok na przystanku i nerwowe ruchy zerkających na zegarek podróżnych. W kawiarni

— koniec bezpłatnego podglądu —