Wyprawa

Pierwsze 50%

Rozdział 1

Tak, to był ten dzień. Wreszcie trzeba było wziąć się za siebie i podjąć od dawna odwlekaną decyzję. Wszystko zmierzało do tego kulminacyjnego punktu. Nie było odwrotu. - Mamo, wyruszam w świat – trochę nieśmiało, ale jednak z niespotykaną u niego pewnością, oświadczył. Kobieta, jak zwykle, była zajęta sprzątaniem. Codziennie ten sam rytuał. Zawsze znalazła jakiś zagubiony bród z poprzedniego dnia i nie spoczęła póki nie wypróbowała na nim wszelkich dostępnych srodków czyszczących. A gdy pracowała, zazwyczaj skupiała się tylko na danej czynności, nie widząc świata poza nią. - Co tam marudzisz Miltonku ? - Posłuchaj mamusiu uważnie, bo to, co teraz powtórzę może cię trochę zaskoczyć. Otóż… - A co ty masz taką dziwną minę ? Zbladłeś synku, niedobrze. Zaraz ci zaparzę miętowej herbatki z wkładem, ona dobra na wszystko – rzuciła poprzednie zajęcie i już krzątała się w kuchni, nasypując do imbryczka listków suszonej mięty i kilku innych ziół, okraszając wszystko miodem z alkoholem. Nad sprzątanie przedkładała przyrządzanie herbatki pod byle pretekstem. Uważała, że to najlepsze panaceum na wszelkie choroby. - Mamo ! – powoli się irytował. Zaczerpnął znacząco powietrza i wyrzucił z siebie głośno i wyraźnie tak, że sąsiedzi by posłyszeli, gdyby mieszkali jacyś niedaleko – opuszczam dziś nasz przytulny domek i wyruszam w świat ! Podniesienie tonu wywarło porządany skutek. Kobieta zatrzymała się w połowie parzenia herbaty i spojrzała zaskoczonym wzrokiem . - Ależ jak to ? Gdzie ? Po co ? Znalazłeś jakąś pracę ? I czemu tak krzyczysz ? – gdy się denerwowała zadawała mnóstwo pytań naraz. - To może zrób najpierw tą herbatę, a ja ci wszystko spokojnie opowiem. Nie wolno ci się przecież denerwować. Znachor dał mi do zrozumienia, żebym był troszkę grzeczniejszy. Usiedli przy stole. Milton wszystko mamie wyjaśnił, wytoczył wszelkie argumenty przemawiające za słusznością jego decyzji. Był przy tym wyjątkowo grzeczny i tak dobierał słowa by nie urazić rodzicielki. Widział jak mama mięknie, kiwa głową we właściwych momentach i nawet się uśmiecha. - W sumie, to mógłbyś wyruszać, skoro sądzisz, iż to sprawi, że poczujesz się choć odrobinę szczęśliwszy. No, ale tak bez celu ? Jakże to tak ? - O to właśnie chodzi mamusiu, bo to będzie przygoda mojego życia. Bez planu, bez kompromisów, tylko ja, moi towarzysze i przeznaczenie. - Nie filozuj mi tu – uśmiechnęła się, a zmarszczki na jej twarzy ułożyły się w znany, przyjemny wzór – wystarczy, że Twój stary był odlotowy. Panie, świeć nad jego niespokojną duszą – spojrzała znacząco w górę. - Czuję, że muszę to zrobić, bo inaczej… - zawiesił głos – inaczej będę żył z przeświadczeniem, że mogłem zrobić coś fajnego, spontanicznego, a nie zrobiłem, bo … bo coś tam, coś tam – uśmiechnął się z dezaprobatą – kurczę mamuśka, ja chcę i już. Rozumiesz ? - Pewnie,…

— koniec bezpłatnego podglądu —