Aniele

Pierwsze 50%

- Wiesz co? Ja nie mam siły dłużej walczyć. Nie chcę. Nie mogę już dłużej. Przepraszam, wiem, że słowa me ranią Cię, ale naprawdę nie umiem już. Tak, wiem, że mi pomagasz. Że próbujesz mnie podnieść i posklejać moje serce. Ale spójrz. Widzisz je? Jego nie da się poskładać. Rozprysło się niczym szkło o ziemię. Wielu elementów już nigdy nie znajdziesz. Nie uda Ci się go posklejać.. Moja dusza? Czyż nie widzisz jak nisko już upadła? Sięgnęła dna raniona śmiertelnie. Mam związane dłonie kłamstwem, nie rozwiążę ich. Nogi spętane bólem, nie uwolnię ich. Skrzydła? Nie, nie jestem Aniołem. Nie mam przecież skrzydeł. Skrzydła wolności? Jakiej wolności? Nie można być wolnym kiedy żyje się w wiecznej klatce wspomnień, które nie pozwalają Ci wydostać się z ich sideł. Nadzieja? Powiedz mi.. Jaka nadzieja? Ona dawno już we mnie umarła, zniknęła, odeszła. Nigdy już nie wróci. Zapomniała o mnie, mój kochany. Doceniam, co dla mnie robisz.. Ale już jest za późno. Przepraszam. Wiem, że jest Ci ciężko. Ale spójrz na mnie. Jestem wrakiem człowieka. Dawno już zapomniałam jak smakuje szczęście. Nie wiem co to jest radość. Nie dostrzegam już piękna. Wszystko obumiera dookoła. Nie pamiętam już nawet.. Jak smakują truskawki.. Nie czuję ich smaku.. Nie wiem jak pachną moje ukochane tulipany.. Tak dawno nie wyczuwam zapachów.. Muzyka? Nie wiem jak brzmi. Moje uszy dawno jej nie słyszały. Nie wiem jak delikatne są płatki róż. Moje dłonie tak dawno nie dotykały.. Spójrz na mnie jeszcze raz.. Nie odwracaj wzroku.. Widzisz moje oczy? Patrzą w dal, gdzieś w przestrzeń.. Ale nie widzą. Nie widzą świata. Są martwe. Wygasłe. Miłość? Nie mów o miłości. Nigdy jej nie poznałeś. I wierz mi.. Nie chcesz jej znać. Zobacz, co ze mną zrobiła.. Słyszałeś, że jest piękna? Tak, masz rację. Jest piękna.…

— koniec bezpłatnego podglądu —