Anna i Gabriel cz.7

Pierwsze 50%

Środa, 18 lipca, 18.57

- Co to jest? Ja nie mogę… - łzy napływają do jej oczu. - Wszystko w porządku, to tylko glukoza i sól fizjologiczna. - Gabriel, zostaw mnie samą. – Anna płacze, próbując odłączyć kroplówkę. - Anno, zostaw to, bo zrobisz sobie krzywdę – zdecydowanie odsuwa jej dłoń. - Nie chcę! Rozumiesz?! – dziewczyna krzyczy i próbuje się podnieść. – Zostaw mnie! Gabriel patrzy na nią smutno. - Muszę cię zabrać do szpitala. - Nigdzie z tobą nie jadę. Odczep się, słyszysz?! – już nie próbuje walczyć, łzy płyną równymi strumieniami z jej oczu.

***

Środa, 18 lipca, 19.23

W pokoju dzwoni telefon, Anna śpi po kolejnej dawce kroplówki. - Tak? – Gabriel podnosi słuchawkę. – Tak, jest tutaj, ale niestety źle się czuje. Czy coś przekazać? – sięga po długopis – Pan Karczykowski, 0 605 312 787. Oczywiście, przekażę. Do widzenia.

***

Środa, 18 lipca, 23.17

- Gabriel? – Anna otwiera oczy i próbuje unieść się na łokciu. - Tak? – jego zatroskana twarz spogląda na nią z fotela – Jak się czujesz? - Chyba lepiej. Co się stało? – pyta. - Źle się poczułaś, ale już jest w porządku. Anuś, chciałbym żeby zobaczył cię lekarz. - Przecież ty jesteś lekarzem – odpowiada przytomnie. - Wiem, ale wolałbym, żeby zobaczył cię mój kolega. Po wyrazie jej twarzy widzi, że nie jest zachwycona jego pomysłem. - Proszę cię – podnosi się z fotela. - Nic mi nie jest, naprawdę.

***

Czwartek, 19 lipca, 1.29

- Andrzeju, dzięki – Gabriel żegna się z kolegą. - Nie ma sprawy, widzimy się w sobotę na tenisie. - Jasna sprawa, do soboty – drzwi gabinetu zamykają się, Anna siedzi w poczekalni szpitala w Gdańsku. Oprócz nich nie ma tu nikogo. - Dlaczego mi nie powiedziałaś? – pyta z lekkim wyrzutem, siadając obok niej. - O czym? – Anna doskonale wie o co mu chodzi, ale woli udawać naiwną. - Dobrze wiesz o czym – ukrywa twarz w dłoniach, to był ciężki wieczór. - Nie chcę o tym rozmawiać, to moja sprawa. Tylko i wyłącznie moja, rozumiesz? – nie podoba się jej, że on chce ingerować w jej życie. - W porządku, jak chcesz. – podnosi się. – Chodź, odwiozę cię.

***

Czwartek, 19 lipca, 2.02

- Gabriel? – idzie przodem korytarzem na trzecim piętrze. Po chwili odwraca się do niej. – Tak? – zatrzymują się. Podchodzi do niego, a w oczach ma niemą prośbę o odrobinę czułości. On nie rozumie albo boi się zrozumieć to co ona ma na myśli. - Przytul mnie, proszę – szepcze, a do jej oczu znów napływają łzy. Gabriel obejmuje ją delikatnie, jakby się bał, że ją skrzywdzi. Trwają tak przez chwilę. - Dziękuję – Anna rusza w stronę pokoju. – Zostaniesz, prawda?

***

Czwartek, 19 lipca, 9.17

- Dzwonił wczoraj niejaki Karczykowski, zostawił numer telefonu – Gabriel zaparza kawę, Anna ubiera się w łazience. - Cholera,…

— koniec bezpłatnego podglądu —