Baśń o krasnoludku i siedmiu królewnach (...)

Pierwsze 50%

{b}Baśń o krasnoludku i siedmiu królewnach, niekoniecznie Snieżkach{/b}

Zima to pora roku zaiste paskudna. Czas niechciejstwa i letargu. Czas wygnania. Zima zniechęca. Hańbi. O, zaprawdę powiadam Wam: nic nie hańbi tak jak ona, gdy z pierwszym lodowym pocałunkiem wypędza wybranych do ukrycia, głęboko, poniżej poziomu godności. Targani namiętnościami pamiętającymi rozkwit wiosny, bujny rozrost lata i wczesne szaleństwa jesieni ścierają się z nagle wyrosłym murem... Murem nie do przebycia. Mur ten, co gorsza, tworzy nie tylko wroga aura; z murem tym stykają się i mierzą na nowo dzień za dniem, w każdej bardziej lub mniej (a zazwyczaj mniej) wzniosłej chwili swego życia. Widzą go w każdym spojrzeniu, wyznaczającym ich odrębność. Wbrew woli zepchnięci na margines, naznaczeni piętnem inności mylonej przez laików z nałogiem, staczają codzienne walki o przetrwanie z licznymi przeciwnościami losu. A często także z samymi sobą. Pokraśniali od procentów ludzie. Krasno - ludki.

Odnalazłszy schronienie, po trudach i znojach godnych najpiękniejszych poematów, fantastyczny bohater z gruntu i natury swej tragiczny, umościł sobie posłanie dorównujące przepychem swym posłaniu Zbawcy, który w czasach zamierzchłych zechciał w łasce swej niezmierzonej zstąpić na Ziemię. Ponieważ jednak obca była mu radość z tego jakże rozkosznego podobieństwa i nie znał nawet myśli mogącej je dostrzec i wyrazić, skwitował swą sytuację słowem dosadnym a kwiecistym, po czym legł na nie w godnym podziwu stoicyzmie, mylnie zwanym bezruchem. Znieczulając się na bodźce napierające z zewnątrz - a w szczególności na ziąb ciągnący z betonowej posadzki, otulił się szczelniej uroczo naznaczoną śladami bytności moli i wszelkiego innego robactwa derką. Z jego ust po raz kolejny wypłynęły roztańczone epitety. Niemalże pogrążony już w śnie zimowym, w tym bezwolnym letargu, krasnoludek poczuł nagle, iż ma wizję. Postać biała jak mleko i przejrzysta jak mgła skrystalizowała się stopniowo w samym centrum jego pola widzenia. Przybrawszy kształt podobny kobiecemu, unosiła się lekko nad ziemią, nie rzucając cienia. Owiała jego twarz lodowym podmuchem. Ponieważ wywar z gumijagód wykazywał dziś wzmożone działanie na jego organizm, pod każdym, nawet najmniej prawdopodobnym znaczeniem tego słowa, krasnoludek poczuł się nieswojo nawet jak na postać z bajki. - Kim jesteś? - spytał dziarsko, okrywając się po czoło derką jedynie dla kurażu. Broda aż mu drżała od nadmiaru bojowej mocy. - Jestem zjawą - odparła zjawa. - Czego chcesz? - wydukał gromkim szeptem. Zjawa zawahała się wyraźnie. - A co możesz mi dać? - spytała po długim milczeniu, które zawisło w powietrzu, czyniąc je nieznośnie ciężkim. - Nic.. - odrzekł krasnoludek. - Szkoda - westchnęła zjawa. Joul zamrugał filuternie nieco zaropiałym okiem, po czym pogmerał w nim swym ponętnym, mięsistym palcem, gdy zorientował się, że sklejone ropą powieki nie chcą się na powrót rozewrzeć. W lekkim jak łopot motylich skrzydełek zakłopotaniu wyszczerzył w uśmiechu całą niekompletność swego uzębienia. Zjawa spojrzała na niego z najprawdziwszym zachwytem, który odmalował się wyraźnie w jej bezdennych źrenicach. Zaiste, prezentował się godnie i dostojnie. Z nosem wkomponowanym w ucho i brwią, nonszalancko zarzuconą na czoło, piękne i czyste - nieskażone żadną, najdelikatniejszą nawet zmarszczką wskazującą na choćby śladowe ilości eksploatowania procesów myślowych, krasnoludek uroczy niczym dziewica oblana rumieńcem, uczynił swej twarzy grymas wielce podły i niemal ludzki. - Pójdziesz sobie? - spytał z równą ludzkiej przebiegłością. Zjawa zapewne przełknęłaby głośno ślinę, gdyby tylko miała ku temu predyspozycje. - Pójdę - pokiwała energicznie niematerialną głową. Powietrze zafalowało jak woda, w którą ciśnięto kamyk. Zjawa rozmywała się niespiesznie, podobna rozwiewanej wiatrem mgiełce. Jej drobinki w końcu całkowicie wtopiły się w powietrze, tworząc dziwaczną kombinację, ni to pachnącą, ni to duszącą. A na krasnoludka powolną falą spłynął sen. Sen błogosławiony. Sen łaskawy. Sen niosący ukojenie.

Było ich sześć. To właśnie ujrzał, gdy się…

— koniec bezpłatnego podglądu —