Czym jest szczęście, Dawidzie?

Pierwsze 50%

Dla Ciebie kotku

Czym jest szczęście, Dawidzie?

-Jedna godzina, trzy Liptony, dziesięć Goldenów...- wyliczył na głos, wpatrując się apatycznie, w czekające na niego pod oknem kartonowe pudła. Miał prawie czterdzieści lat, a przecież wszystko, co posiadał, znajdowało się w tych nieszczęsnych trzech pudłach, z których jedno nie miało być już nigdy więcej otworzone. Przebiegł wzrokiem po obskurnych ścianach sypiącego się mieszkania. -Mój Boże- jęknął zduszonym głosem i ukrył twarz w dłoniach – Ja wiem, czego chcesz...Chcesz abym znów padł przed tobą na kolana i darł pazurami ściany. Chcesz, bym znów szukał rozpaczliwie twych słów, czyż nie? Słów, których nigdy mi nie powiedziałeś? No powiedz?! Każesz mi żyć dniem, który stworzyłeś i nadzieją, która nie znaczy dla mnie nic? Boże, jaki ty jesteś...Jaki ty jesteś okrutny! A przecież ja nie proszę o wiele! Proszę, ja chcę tylko zapomnieć! Uderzył pięścią w ścianę. Żałował, że nie umie już wierzyć ani panować nad sobą. Żałował wszystkiego, a najbardziej tego, że nie umiał już żyć. Okno było otwarte, ale mimo tego czuł osaczający go zewsząd zaduch. Obrzydliwy klaustrofobiczny smród, o którym nie chciał już nigdy więcej pamiętać. Energicznym krokiem zbliżył się do parapetu i począł zachłannie wciągać w płuca wilgotne powietrze. A było w nim wszystko, czego w tej chwili potrzebował. Wolność, spokój, czystość i pamięć tych wszystkich utraconych, jesiennych dni. Teraz nie chciał jednak wspominać, chciał myśleć o spacerze. O pięknej klonowej alejce, o placu zabaw, z którego dochodziły radosne krzyki dzieci i o słomkowym kolorze słońca. Wyszedł z mieszkania pozostawiając w nim bez żalu kilka mebli, samotne pudła i dmuchany materac. Do kamienicy wprowadził się wczoraj, ale jedyne, co zdołał zrobić przez te dwadzieścia cztery godziny, to ugotować ziemniaczaną zupę i ją zjeść. Nie potrafił się ogarnąć. Mijał drugi dzień jego pobytu, a on ciągle nie umiał pozbierać myśli. Wiedział tylko, że się boi. Kiedyś wierzył w to, że strach jest oznaką słabości i ściskając w rękach fragment rozbitego lustra, mówił do odłamka swojego oblicza „nie boję się”. Ale teraz... Teraz już wiedział, że strachu nie czują tylko głupcy, a on nie był głupi. Był tylko odzyskanym elementem społeczeństwa, wolnym i dlatego tak przerażonym. Szedł nieśpiesznie alejką, dotykając wzrokiem stalowego nieba. Emanowało spokojem, który po krótkiej chwili zaczął udzielać się i jemu. O, jakże brakowało mu tego! Jak bardzo tęsknił za ukojeniem, za czymś, co tak łatwo uśmierzyłoby jego ból i żal. -Dzień dobry- dobiegł go nagle cichy, kobiecy głos. Przestraszony obecnością jakiejś innej osoby, obrócił się i spojrzał prosto w wielkie, brązowe oczy. –Dzień dobry- odparł w popłochu i już miał się oddalić, gdy siedząca na ławce kobieta, zatrzymała go pytaniem. -Pan tu nowy, prawda?- skryła zmarznięte dłonie w kieszeniach mocno sfatygowanego płaszcza i uśmiechnęła się przyjaźnie- Widziałam, jak wprowadzał się pan wczoraj. Stał przez chwilę w bezruchu, jakby zastanawiając się, czy powinien coś odpowiedzieć. Właściwie to nie był pewien, czy w ogóle chce rozmawiać, ale od jakiegoś czasu nie był już pewien niczego. -Tak, wprowadziłem się wczoraj- potwierdził, przyglądając się jej baczniej. -My mieszkamy obok, pod dwudziestką- powiedziała, wychylając się, by spojrzeć gdzieś za jego lewe ramię. Podążył za jej wzrokiem. Pośród zgrabionych liści, niedaleko pordzewiałej huśtawki, siedziała dziewczynka w granatowym płaszczyku. Była odwrócona tyłem, ale słyszał wyraźnie jej radosne podśpiewywanie. -To pani córka?- spytał, dziwiąc się swojej nagłej ciekawości. Kobieta odpowiedziała miłym uśmiechem. Miała dobre, łagodne oczy. I wreszcie zrozumiał, dlaczego zdecydował się z nią porozmawiać. Jej oczy były takie jak... Niewidzialna siła ścisnęła mu gardło, a fala mdłości zawładnęła jego ciałem. Zrobiło mu się słabo. Przeklął w myślach siebie i Boga. Nienawidził go. Nienawidził go teraz bardziej niż siebie...NIENAWIDZIŁ! -Coś się stało?- spytała kobieta z prawdziwą troską w głosie i wstała by go podtrzymać, ale on odsunął się od niej gwałtownie, unosząc ręce w niemym geście protestu. Wiedział, że jej dotyk zaboli bardziej niż spojrzenie. -Słabo panu? Co się stało? -Nic mi nie jest...- wymamrotał półprzytomnie- Muszę już iść... -Ale... -Do widzenia!- rzucił zdławionym głosem i czym prędzej zaczął oddalać się klonową alejką. -Czymś pana uraziłam!?- zawołała za nim wystraszona, ale on nawet się nie obejrzał. Musiał uciec od jej spojrzenia, dobroci i od pytań, które z pewnością by zadała. Gdy odszedł dostatecznie daleko, by nie mogła go usłyszeć, oparł się czołem o wilgotną korę najbliższego drzewa. -Nawet nie wiesz, jak bardzo...- wyszeptał zmienionym głosem. Wiatr i liście wyśpiewały melodię, która stłumiła jego pozostałe, gorzkie słowa. * Zanurzył dłonie w szkarłacie kałuży, żegnając smutnym wzrokiem zasypiające niebo. Było mu żal rozstawać się z dniem. Podniósł się z westchnieniem i ruszył w kierunku Parkowej, przez szeleszczącą powódź barw. Tu wszystko wyglądało podobnie. Wszędzie jak okiem sięgnąć, ciągnęły się kwadratowe, kremowe budynki z żaluzjami w oknach, odgrodzone od świata czarnymi zębami krat. Monotonny krajobraz, przetkany gangreną obojętności. Zwyrodniały świat porządnych ludzi, czystych pokoi i jałowych serc. Wzdrygnął się i przyspieszył kroku, wbijając wzrok w gasnący, karmazynowy blask. Nie podobała mu się ta dzielnica. O wiele bardziej wolał już swoją burą kamienicę, alejkę i mały skwerek z placem zabaw. Kremowe domy przypominały mu zbytnio jego poprzednie życie- to, które stracił, i do którego nie chciał już nigdy więcej wracać. Gdy skręcił wreszcie w Parkową, doznał niewypowiedzianej ulgi. Mógł zwolnić kroku, wyprostować ramiona, rozejrzeć się wokół siebie i odetchnąć całą piersią. Jego spacer dobiegł końca i chyba się z tego cieszył. Brudnoszara kamienica tonęła już w pomarańczowym świetle ulicznych latarń, a on skwapliwie zanurkował w jej wnętrzu. Energicznie wspiął się na schody, oświetlone brudną żarówką i... Wtedy ją dostrzegł. Siedziała nieruchomo przy oknie. Skupiona, milcząca, a może zamyślona? Dziewczynka w granatowym płaszczyku. Zanim zdążył się zbliżyć i otworzyć usta, odwróciła się by spojrzeć na niego. -Cześć- rzuciła wesoło, nie odrywając od niego szeroko otwartych oczu. -Witaj... -Hania- przedstawiła się pośpiesznie. -Witaj Haniu- poprawił się, czując rosnące zakłopotanie. -Jesteś naszym sąsiadem, prawda? -Tak- potwierdził, uciekając wzrokiem gdzieś w bok. Swoją drogą, wydało mu się to dziwne, że spojrzenie tak małej istoty może wywoływać jego zmieszanie. A może to nie jej wzrok go krępował, ale jego brzydki płaszcz, wytarte adidasy i rozczochrane wiatrem włosy? Zerknął dyskretnie na swoje nogi, potem na zaniedbane paznokcie i zniszczone dłonie. Kiedyś tak nie wyglądał. Kiedyś był inny. Uśmiechnął się niewyraźnie, zaciskając dłonie w pięści. Wstydził się siebie. -Jak ci na imię?- spytała nagle dziewczynka. Imię? Jak brzmiało jego imię w ustach innych? Sopel, Świr, Dziwak, Odmieniec, Milczek... MORDERCA. -Dawid. W nikłym świetle żarówki dostrzegł uśmiech dziewczynki. -Mój chomik nazywa się Dawid. Chciałabym kupić mu kołowrotek. Chomiki lubią kołowrotki wiesz o tym? Nie zdążył odpowiedzieć, że wie, bo dziewczynka nabrała znów głęboki haust powietrza i z jej ust popłynął kolejny potok słów: -Lubią też cykorię i jabłka. Lubisz cykorie? Mama mi ją zawsze daje, bo mówi, że jest zdrowa, a ona jest gorzka i obrzydliwa. Zastanowił się przez chwilę. Czy lubił cykorię? -Chyba nigdy jej nie próbowałem...- przyznał otwarcie. Jego spożycie warzyw ograniczało się zazwyczaj do pomidorów, kiszonych ogórków i marchewki, ale ostatnio nie jadał nawet tego. Prawie wszystkie jego posiłki składały się z mało wykwintnych zup oraz kanapek z pasztetem i mielonką. Drzwi dwudziestki skrzypnęły i otwarły się na oścież, zalewając schody falą światła. Poczuł, że robi mu się niedobrze, na widok znajomych mu już łagodnych oczu. Zapragnął stać się niewidzialny. Nie! To nie tak...On był już niewidzialny. Przecież nie poznawali go już znajomi, nie pamiętał o nim Bóg, zapomniała o jego istnieniu także rodzina. Więc dlaczego ona na niego patrzyła? Dlaczego ONA widziała? -Witam ponownie- rzuciła przyjaźnie kobieta o brązowych oczach - Pan dopiero ze spaceru? Mam nadzieję... Znaczy...Chyba pana nie uraziłam? Tak pan szybko odszedł, że...- mówiła trochę zakłopotanym głosem, jakby nie wiedziała jakie powinna dobrać słowa. Chciał krzyknąć: Tak, zraniła mnie pani. Zraniła mnie pani cholernie, tymi swoimi oczami, tą przeklętą dobrocią...Pani nie wie, co robi. Pani nie wie, z kim rozmawia... Pani nic nie wie! -Nie, to ja przepraszam...- uspokoił ją po krótkiej chwili, po czym skłamał szybko-...To nic takiego, tylko trochę źle się poczułem... Kobieta uśmiechnęła się z zażenowaniem i spojrzała w kierunku okna, a on poczuł ulgę. -Haniu, chodź szybko na kolację. Dziewczynka ruszyła powoli w górę schodów, a on oniemiał ze zdumienia. Dopiero teraz dostrzegł to, co powinien zauważyć już dawno. Obserwował drobną dłoń dziewczynki, która przesuwała się ostrożnie po brudnej poręczy. Dziecko nie widziało. -A pan nie wstąpi na herbatę i ciepłe naleśniki? Zrobiłam tak dużo, że chyba nie zjemy ich same- zaśmiała się serdecznie. -Pan nazywa się jak nasz chomik- wtrąciła dziewczynka, zatrzymując się koło matki. Miała szkliste, szeroko otwarte oczy, które zupełnie nie pasowały do radosnej buzi dziecka, i które patrzyły gdzieś ponad jego ramieniem. Dopiero teraz zwrócił uwagę, że musi być starsza niż początkowo przypuszczał. Na oko mogła mieć jakieś sześć lat. -Haniu- upomniała ją speszona matka, kładąc dłoń na jej głowie, pełnej krótkich, ciemnych i dziwnie nastroszonych włosów. -Nic nie szkodzi...Dawid to ładne imię, dlaczego nie miałyby go nosić także chomiki? Dziewczynka zachichotała, a on poczuł zadowolenie. Cieszył się, że jego słowa zabrzmiały zabawnie. Chciał się nawet uśmiechnąć, lecz nie był w stanie... Zupełnie jakby jego twarz nie miała czucia albo stanowiła fragment wielkiego, kamiennego głazu. -Idź myj ręce kochanie...- powiedziała kobieta, po czym zwróciła się ponownie do niego- No, proszę tak nie stać. Zapraszam sąsiada na kolację... I niech pan nie robi takiej przerażonej miny, zapewniam, że nie nafaszerowałam naleśników muchomorami. Dawid przełknął bezgłośnie ślinę i drżąc na całym ciele, wspiął się po schodach. * Kuchnię wypełniał Gordon Haskell oraz zapach naleśników z dżemem. Było to niewielkie podłużne pomieszczenie, z ogromnym oknem, ozdobionym żółtymi firankami. Ściany były złociste, szafki miały barwę kawy z mlekiem, a on... Podziwiał. -Ma pani piękną kuchnię- stwierdził z zachwytem, którego nie chciał i nie potrafił ukryć. Kobieta uśmiechnęła się szeroko. -Mam na imię Helena, może mówmy sobie na ty? Przecież jesteśmy sąsiadami...- jej łyżeczka od herbaty zawisła w powietrzu, w połowie drogi do cukierniczki- Powiedziałam coś nie tak? Oczywiście, jeśli nie masz nic przeciwko temu? -Nie, oczywiście...- znów spróbował się uśmiechnąć, ale zamiast tego jego twarz wykrzywiło coś, co można by nazwać grymasem bólu- Mów mi Dawid. -Więc Dawidzie, gdzie mieszkałeś wcześniej? Dawid bezwiednie zmarszczył czoło, wbijając wzrok w ostatniego naleśnika. Helena spojrzała na niego uważniej, wyczekując odpowiedzi, ale on ukrył usta w kubku herbaty. -Przepraszam, nie chcę być wścibska...- wytłumaczyła się pośpiesznie- Tak tylko spytałam... -Nie szkodzi... Po prostu nie wiem, czy chcę o tym mówić... -Rozumiem- Jej twarz była pełna spokoju. -Wątpię...- rzucił oschle, ale dobre, brązowe oczy sprawiły, że dodał nieco łagodniejszym tonem- Ja nie wiem, czy w ogóle chcę o tym mówić... Helena kiwnęła z namysłem głową, ale w jej oczach nie wyczytał niczego poza zrozumieniem. A przecież nie mogła rozumieć niczego, a jednak... Rozumiała. Dlaczego? -Mamo!- dobiegło ich wołanie z pokoju- Mamusiu! Dawid mi znów uciekł pod sofę! Helena zaśmiała się. Miała piękny uśmiech i zdziwiło go, że dopiero teraz to zauważył. Nie była bardzo urodziwą kobietą, ale uśmiech miała jak dotyk słońca, a oczy jak płonące na nocnym niebie gwiazdy...Te oczy... Poczuł, że się dusi. -Może go poszukajmy, bo znowu poogryza tapety- zaśmiała się jeszcze radośniej i skierowała kroki do salonu, rzucając do niego przez ramię - Więc jak Dawidzie? Chcesz być łapaczem? Podniósł się energicznie z krzesła i zanurzył razem z nią, w pomarańczowym świetle przedpokoju. Perspektywa nowo powierzonej funkcji wydała mu się nawet zabawna. Salon był całkiem duży i bardzo przytulnie urządzony. W kącie żółtego pokoju stała kremowa sofa, obok niej znajdował się jej bliźniaczy brat- fotel. Był tam także duży regał z książkami i telewizorem oraz niewielki stół i kilka krzeseł. -No nie stój tak, Dawidzie... Jesteś łapaczem!- krzyknęła Helena, gdzieś do szpary pomiędzy podłogą a sofą. Dawid uklęknął przy drugim końcu sofy i zajrzał pod nią. -Jest tam. Widzę jego głowę. -Łepek!- poprawiła go Hania, sadowiąc się wygodnie w fotelu- Chomiki nie mają głów. -Nie przeszkadzaj, kochanie... Spróbuj go wyciągnąć, a ja dopilnuję, żeby nie zwiał pod regał- w głosie Heleny brzmiała determinacja oraz doświadczenie starego poskramiacza chomików. Dawid wsunął głęboko rękę i wyciągnął chomika. -To tylko but lalki- stwierdził z rozczarowaniem, wpatrując się w dziwny bucik z pomponami. -To Kopciuszka!- zakrzyknęła Hania i dodała pełnym zapału głosem- Włóż go tam z powrotem! Kopciuszek zgubił ten pantofel pod sofą, jak wracał z balu. -Zawsze myślałem, że gubił je na schodach- zamruczał pod nosem, upychając but ponownie pod sofą. Helena zachichotała. -Mam go. Helena wyprostowała się. W delikatnym uścisku trzymała chomika. Dawid podniósł się z klęczek i popatrzył spod oka na zwierzątko, w którego oczach malowało się przerażenie. Chomik poruszało nerwowo wąsikami, popiskując cichutko. -Haniu, pamiętaj żeby nie wyciągać Dawida z klatki, jak mnie nie ma w pokoju- upomniała ją łagodnie matka, wkładając jej zwierzątko w ręce- Odłóż go i leć do mycia. Czas spać. Hania uśmiechnęła się i bez protestu zsunęła z fotela. Przeszła w stronę regału i włożyła chomika do szklanego akwarium, stojącego na najniższej półce. -Dobranoc, Dawidzie- powiedziała, wychodząc w pokoju. Dawid nie był pewny, czy pożegnanie było skierowane do niego, ale na wszelki wypadek odpowiedział ciche „Dobranoc”. Mała dłoń Hani prowadziła ją do łazienki, znacząc niewidzialny ślad na kawowym blacie regału oraz żółtym obrusie, w wielkie polne kwiaty. -Jest bardzo samodzielna, jak na... – zaklął w myślach, widząc posmutniałe spojrzenie Heleny. Smutek w jej oczach, w jej dobrych oczach... -Przepraszam, nie chciałem... -Jak na niewidome dziecko. Nie bój się nazywać rzeczy po imieniu, Dawidzie- powiedziała nieco głuchym tonem- Tak, jak na niewidome dziecko Hania jest bardzo samodzielna. Jest bardziej samodzielna niż niejedno zdrowe dziecko, które znam. Ale wiedz Dawidzie, że nie zawsze była niewidoma... Cztery lata temu zdarzył się ten wypadek... Mój mąż zginął, a Hania... Cisza, która zapadła w pokoju przesycona była jej smutkiem i jego zmieszaniem. I nagle zapragnął ją przeprosić, przytulić, ucałować w czoło i zatonąć w jej oczach... Ale wiedział, że to nie było możliwe. -Przykro mi... Ja... Ja już lepiej pójdę. Jutro muszę wstać bardzo wcześnie. Dziękuję za kolację, była naprawdę pyszna- wyrzucił jednym tchem i ruszył do drzwi. Towarzyszyła mu w milczeniu i dopiero, gdy chwytał za klamkę, odezwała się przyciszonym głosem: -Zatem do zobaczenia, Dawidzie. Posmutniał, zastanawiając się, czy powiedziałaby to samo, gdyby wiedziała wszystko? -Do zobaczenia. Zamknął za sobą drzwi. * -Powinieneś rzucić palenie- pouczyła go po raz wtóry Hania, pewnego zimowego wieczoru, gdy jak zwykle, siedzieli na huśtawkach przed blokiem. -Po ciężkim dniu pracy dobrze jest czasem zapalić...- powiedział gdzieś w przestrzeń spowitą sztucznym światłem lamp. -Praca w sklepie wcale nie jest ciężka. Przecież wykładasz tam tylko rzeczy na półki. Dawid zaciągnął się głęboko. -Widzisz Haniu, ta praca w sklepie to najtrudniejsze zajęcie, jakie miałem do tej pory. Muszę być punktualny, uprzejmy, posłuszny szefowi i miły... Miły nawet wtedy, gdy nie mam na to najmniejszej ochoty. -Nawet dla pani Winiarskiej?- zdumiała się Hania, przechylając głowę. Wielki, biały pompon opadł jej na ucho, przez co przypominała mu teraz skrzata z bajki o sierotce Marysi. -Nawet dla niej. -Ale ona jest zarozumiała i śmierdzi- usta dziewczynki wykrzywiły się w grymasie niesmaku. Dawid wypuścił nosem dym. -No cóż. Ale każdemu należy się szacunek, prawda? -Chyba tak...- odparła Hania, patrząc ponad jego ramieniem, swoim szklistym wzrokiem- Dawidzie? -Tak? -Wczoraj spadł pierwszy śnieg... Wracałam z mamą ze szkoły, złapałyśmy jeden płatek i wiesz co? -No? -Wypowiedziałam życzenie. Dawid rzucił niedopałek na zmarzniętą ziemię i przydusił go obcasem buta. -A jakie to było życzenie? -Jak ci powiem, to się nie spełni...- spuściła głowę, a pompon opadł jej na oczy- No dobrze, skoro tak chcesz, to powiem. Poprosiłam o przyjaciela, bo bardzo chciałabym mieć przyjaciela. Nigdy nie miałam nikogo poza Dawidem, Kopciuszkiem i mamą. A ty? Dawid spojrzał na nią uważniej. -Co ja? -Czy ty jesteś moim przyjacielem? -Tak. Chyba jestem. Hania uśmiechnęła się pogodnie. -Dawidzie? Czy mogę o coś jeszcze spytać? -Pytaj. -Czym jest szczęście? Powiedz mi Dawidzie? Ja nie jestem dzieckiem Dawidzie, nie mów mi jak mama. Powiedz mi prawdę. Dawid zapatrzył się na ośnieżone drzewo, po czym uśmiechnął nieznacznie. Nawet nie wiedział, kiedy znów nauczył się uśmiechać, ale był pewien, że odzyskana umiejętność przysparza mu bardzo wiele radości. -Szczęście, Haniu, ciężko jest nazwać... -Ale spróbuj Dawidzie. Ty umiesz wszystko. Dawid spojrzał na jej skupioną buźkę, zajrzał w szkliste oczy tak głęboko, aż sięgnął wzrokiem serca. -Dawno temu szedłem przez wieś. Gdy mijałem łąkę, zatrzymałem się oczarowany, słysząc muzykę... Podszedłem bliżej, jeszcze bliżej i... Ujrzałem Cyganów siedzących na trawie. Grali na instrumentach i śpiewali, a ich piękne kobiety wirowały w tańcu, podzwaniając ozdobami. Dzieci klaskały, tuliły się do starszych albo baraszkowały w trawie, naśladując skaczące zające. To było tak piękne, Haniu...Oni mieli siebie, taniec, muzykę i słońce. Czy rozumiesz teraz, czym jest szczęście? Twarz Hani rozpogodziła się nagle. -Tak- kiwnęła głową- Dziękuję, Dawidzie. -Nie ma za co- pociągnął ją za pompon. -To chodźmy już, bo mama zaraz będzie mnie wołać. -Chodźmy. Ujął dziewczynkę za rękę i poprowadził oszronionym chodnikiem, a ona zaczęła podśpiewywać swoją ulubioną melodię. Był zimny wieczór, ale on nie czuł chłodu. Czuł tylko ciepło w sercu i zapomnianą już prawie bliskość... PRZYJACIELA. * Biel stanowiła przestrzeń. Przestrzeń stanowiła biel... Uwielbiał zimę. Oderwał wzrok od okna i nawlekł kolejny koralik na żyłkę. Nie wiedział, co go podkusiło z robieniem tych nieszczęsnych łańcuchów. Być może chciał poczuć się bardziej świątecznie? Być może chciał znaleźć bardziej twórcze zajęcie niż mechaniczne odliczanie minut? A być może były ku temu też inne powody? Ostatni koralik i zawiązał supeł. Łańcuch był długi, kolorowy i tak tandetny, jak jego sztuczna choinka. Oplótł go wokół drzewka uważając, by nie strącić drewnianych aniołków i jedynej czerwonej bombki, która je zdobiła. -Nawet nie jest tak źle...- powiedział do choinki, siląc się, by jego słowa zabrzmiały jak najbardziej szczerze-... Ta gwiazda naprawdę dodaje ci…

— koniec bezpłatnego podglądu —