Death M.D.

Pierwsze 50%

Dr Death

Nad przyczyną dobroci nie główkują, więc czemu na odwrót? Anthony Burgess „Mechaniczna pomarańcza”

I

Włożył dłoń do przepastnej kieszeni swojego białego lekarskiego fartucha i wyczuł pod palcami metaliczny chłód strzykawki, z dwoma kółkami po bokach, która idealnie pasowała do jego dłoni. Nie zastanawiał się nad tą perfekcją dopasowania ani na studiach medycznych, ani podczas jedenastu lat praktyki lekarskiej. Robienie zastrzyków było i jest domeną pielęgniarek. Tych dziewczyn, które nie były wystarczająco bystre żeby dorównać mężczyznom. Wysyłane do szkół na polecenie ich matek, dla których najważniejsze jest wydać córkę za szanowanego obywatela. Wszystkie pielęgniarki z jakimi miał do czynienia były zwykłymi puszczalskimi, które marzyły o romansie z lekarzem, a jak tylko któryś dal się im usidlić – atakowały jak modliszki. Znał to, jego pierwsza żona była pielęgniarką. A on był na tyle młody i głupi, że jak gówniarz stracił rozum dla atrakcyjnej blondynki ze szczupłymi nogami. Mógł uniknąć problemów, gdyby w szpitalu z takim samym zaangażowaniem co romansom poświęcił się pracy, ale zamiast tego uniknął posiadania ładnego letniego domku nad jeziorem i jakiejś połowy majątku, która mogła spokojnie leżeć na jego koncie. I uniknął tego na korzyść kobiety, która była tak zakompleksiona, że nie przedstawiała się swoim własnym imieniem. Przerwał wspomnienia i skupił swoje myśli na strzykawce. Nie wziął do niej zapasowych igieł, nie będą potrzebne. Położył lewą dłoń na kieszeni fartucha, by jeszcze raz upewnił się, że wziął dwie buteleczki. Potrząsnął nimi by usłyszeć ciche grzechotanie, choć doskonale wyczuł ich kształty przez cienki materiał. Na jego twarz wstąpił blady uśmiech pełen satysfakcji. Na całym piętrze poza nim był jeden stróż i dwie pielęgniarki. Nie bał się pięćdziesięciolatka w służbowym mundurze z żółtymi naszywkami, który dorabiał do policyjnej emerytury. Jeżeli ktoś w tym wieku nie siedzi za biurkiem na komisariacie z przypiętą do koszuli gwiazdą szeryfa, kawą i pączkami, może to być związane z ograniczoną liczbą możliwości. Raczej nie z kobietą – one nie przedkładają bezpieczeństwa męża w pracy, w której nie nosiłby przy sobie broni, nad regularną pensję. Najprawdopodobniej musiał zmienić zawód z powodów zdrowotnych, w policji facet w tym wieku musi ustąpić miejsca młodym. W razie niebezpieczeństwa byłby równie bezużyteczny jak akcesoria biurowe. A dwie pielęgniarki? Siedzą w niewielkiej białej dyżurce, patrząc bezmyślnie na zegarek, czytając prasę kobiecą i plotkując. One dwie są afirmacją beznadziei i braku sensu życia. One są tymi, którym nie udało się usidlić żadnego lekarza za pomocą swoich wątpliwych wdzięków. Dlatego teraz noszą buty na płaskich podeszwach, mają dłonie odwieszone tandetną biżuterią i rozjaśniane włosy z powpinanymi sztucznymi pasmami. Mógł mówić różne rzeczy, ale nigdy nie widział niezbadanej żony lekarza. Zawsze prezentowały się jako atrakcyjne dodatki do inteligentnych mężczyzn. Musiał przyznać, że niedawno padł ofiarą pewnej stażystki, a fascynacja ta niemalże wpakowała go w kłopotliwy romans. Na szczęście staże mają ograniczony czas trwania. Inaczej z rozpędu mógłby zafundować sobie kolejny ekskluzywny dodatek do poświadczonego przez Mensę i dwa uniwersytety IQ. W tym szpitalu chyba nigdy nie było tak spokojnie jak w tej chwili. Nocą mało kto się tędy przemieszcza. Pracownicy siedzą w jednym miejscu, pielęgniarki robią dwa obchody w ciągu ośmiu godzin dyżuru, ci którzy mają mniej odpowiedzialne zajęcia palą papierosy na dachu. Pacjenci nie sprawiają problemów. Leżą przypięci do łóżek skórzanymi pasami z mocarnymi metalowymi klamrami, z których nie oswobodziłby się nawet Houdini. Większość z nich jest nafaszerowana lekami, nawet gdyby chcieli być tak agresywni, jak zostali sklasyfikowani przez policję i psychiatrów, nie byliby w stanie. Z trudem przychodzi im otwieranie poruszanie powiekami. Często wykorzystywano leki, które dopiero były w fazie testowania – on sam kazał pielęgniarkom wpisywać do karty choroby kłamliwe informacje. Żaden z dostępnych na rynku legalnych leków nie umiał sobie poradzić z nadpobudliwymi pacjentami. Znajdujący się na oddziale pacjenci i tak byli skazani na dożywotni pobyt w szpitalu – gdyby któremuś udało się stąd wydostać, trafiłby prosto do więzienia. Rodzina najchętniej wykreśliłaby delikwenta z drzewa chronologicznego, a społeczeństwo wywiozło za miasto i ukamienowało bez chwili refleksji. Dlatego można było z tymi żywymi trupami zrobić wszystko, można było stworzyć z nich rośliny w razie niepowodzenia kuracji która powodowałaby paraliż albo wewnętrzne wylewy. Zawsze dało się to jakoś uzasadnić, co więcej – była to powszechna praktyka. Człowiek ze źrenicami jak łepki szpilek nie zaprotestuje, gdy wlewa mu się do żył substancje tworzone przez słabych chemików, wyrzuconych ze studiów na trzecim roku. Gdy terapia kończyła się zgonem, odsyłano go rodzinie, która musiała pokryć koszty pogrzebu największego drania jaki żył z nimi pod jednym dachem – oczywiście dopóki nie trafiał za kraty po zadźganiu swojej żony. Norma. Nikt się nie zastanawiał, dlaczego facetowi przed trzydziestką siadało serce. Ten tragikomiczny wymiar pracy przyprawiał go o śmiech. Prawdopodobnie on popełniał większe świństwo od tych wszystkich warzyw na jego oddziale. Bo jego rodzice wierzyli, że wychowali porządnego człowieka z kręgosłupem moralnym, który może służyć za wzór innym młodym chłopcom, marzącym o karierze w medycynie. Jego pacjenci przynajmniej byli szczerzy – nie ukrywali tego, że w rzeczywistości są złymi ludźmi, a ich ofiary nie mogły liczyć na łaskę. On przeciwnie – sprawiał złudne wrażenie człowieka, który z wrodzonej wrażliwości i wyuczonej etyki pomaga ludziom, którzy mieli w życiu mniej szczęścia. Pielęgniarki skończyły obchód jakieś trzy kwadranse temu. Gdy mijał recepcję, one zdążyły już się znudzić, a w powietrzu unosił się zapach gorącej kawy, w tle zaś cicho leciał wieczorny program pierwszego radia. Zapewne będą tam siedzieć przez jakieś cztery godziny, zanim cokolwiek zmusi je do ruszenia się z miejsca. Wtedy też wezmą tackę z wielokolorowymi lekami i rozdadzą je tym, którzy są jeszcze w stanie połknąć pigułkę bez grożenia ludziom nożem. Inni dostaną swoje porcje dożylnie. To zapewni spokój i ciszę na kolejnych kilka godzin. Fascynowało go, jakim cudem tym ludziom najpierw potrafił wysiąść układ nerwowy, a nie wątroba. Nie zdziwiło ich, że lekarz spaceruje po oddziale o drugiej w nocy – nie miały pojęcia, na czym polega jego praca, mógł naprędce wymyślić setkę powodów, by wytłumaczyć im swoją obecność. Nawet najbardziej prozaiczny, coś w stylu prowadzenia badań nad zachowaniami chorych umysłowo w czasie snu, byłby wystarczająco dobry. Miał na sobie biały kitel, a w tym szpitalu to znaczyło więcej niż dyplom Harvardu. Na ten wieczór specjalnie wybrał kitel o dwa rozmiary większy – gdyby wziął dopasowany do ciała, butelki w jego kieszeni wyraźnie by odstawały, a lekarze nie mieli w zwyczaju nosić ze sobą leków, zwłaszcza w takich ilościach. Mógłby napełnić strzykawkę do pełna i tak uzbrojony wyruszyć na dodatkowy nocny dyżur, ale wolał się ubezpieczyć na wypadek, gdyby pacjenci okazali się uodpornieni. Przeciągnął swój identyfikator przez umocowane na ścianie urządzenie do transferowania danych i naparł barkiem na mocarne metalowe drzwi. Schował swoją przepustkę do kieszeni. Czasem w żartach nazywał ten kawałek plastiku przepustką do gorszego świata, świata, w którym znajdowały się dzieci gorszego boga. Nie mówił tego nigdy na oficjalnych przyjęciach, gdzie miał złote spinki przy mankietach i kieliszek szampana w dłoni. Mógł sobie pozwolić ta to z skromnym towarzystwie pracujących w szpitalu lekarzy, ale tylko tych, którzy sami wiedzieli co dzieje się za tymi ciężkimi drzwiami. Za nimi kończyła się chłodna biel ścian, które zmieniły kolor na przybrudzony zielony. W poszczególnych salach było jeszcze gorzej, panował tam średniowieczny smród, od ścian odpadał tynk, w na podłodze więcej kafelek było popękanych niż całych. Wnętrze może i było przygnębiające i zaniedbane, ale nie przypominało szpitali pokazywanych w horrorach o uwięzionych pacjentach i diabolicznej służbie medycznej. Taki oddział w rzeczywistym świecie nie przetrwałby miesiąca, a jego obsługę odprawiono by z wilczym biletem. Ciężko uciec prawu stanowemu jeżeli chodzi o budynki pełniące funkcje publiczne. Nie było tu też żadnych krat, setek drzwi otwieranych codziennie zmienianymi kodami ani przepisów nakazujących trzymać się środka korytarza. Były za to drzwi zamykane jedynie od zewnątrz, ale wszystkie jednakowym kluczem, z niewielką półeczką na lekarstwa, z których rzadko korzystano z racji zniewolenia sporej części pacjentów i konieczności pilnowania pozostałych w czasie brania lekarstw. Ściany w pokojach nie były obijane miękką gąbką przypominającą ogromną poduszkę, ale pomalowane farbą odporną na mycie. Człowiek, który trafiał do jednego z tych pomieszczeń najpierw tracił nadzieję, dopiero później rozum. Podszedł do pierwszych drzwi, umieszczonych po lewej stronie korytarza. U góry widniał numer 14, namalowany od szablonu czerwoną farbą. Numery te były przedłużeniem obowiązujących w poprzedniej części korytarza – ta została przydzielona oddziałowi psychiatrycznemu wtórnie, gdy okazało się, że i w niewielkich nadmorskich miasteczkach znajdują się wariaci atakujący swoje rodziny we śnie. W środku znajdował się jeden z przedstawicieli tego właśnie typu – niespełna czterdziestoletni mężczyzna, który zamordował swoją ukochaną małżonkę i jej oficjenta robiąc jatkę w najlepszym hollywoodzkim stylu, a później wybronił się dzięki sztabowi adwokatów. O ile za wybronienie się można uznać trafienie do pokoju bez klamek, przypięcie do twardego łóżka skórzanymi pasami i spędzanie czasu obserwując podróżujące cienką rurką krople sacharozy. Włożył do zamka kluczyk niewiele większy od tego, jakim dziewięciolatki zamykają swoje pamiętniki i przekręcił z cichym zgrzytem. W środku zastał wysokiego mężczyznę, choć pozycja leżąca w jakiej się znajdował i wpadająca przez okno odrobina światła zaburzała proporcje jego sylwetki. Był wrakiem, ważył może z 60 kilogramów a w jego włosach świeciły nitki siwizny. Niesamowite, jak można przepieprzyć sobie życie w kilka kwadransów umysłowego zaćmienia – pomyślał i uśmiechnął się pod nosem. Obszedł dookoła łóżka, przyglądając się leżącej na nim postaci. Fanatyczny morderca dwójki ludzi nie spał. Obserwował znajdująca się w jego pokoju nieznaną mu wcześniej postać, która swobodnie spacerowała po niewielkim wnętrzu, w środku nocy, gdy normalnie nikogo nie powinno tu być. Przez pierwsze tygodnie które tu spędził wiedział, że ma przydzielonego lekarze, nigdy go jednak nie widział. Później przestało mu na tym zależeć, im więcej dostawał leków, tym mniej go to interesowało. Po czterech latach po raz pierwszy zobaczył postać z białym kitlu, która przechadzała się w jedną i drugą, która przyszła tu zupełnie bez powodu. Nie musiał się tłumaczyć upokorzonemu wariatowi przymocowanemu do łóżka i doskonale to wiedział. Nic nie było w stanie odebrać mu pewności siebie. Wyjął z kieszeni pięćdziesięciomililitrową buteleczkę z brązowego szkła, z uszczelniająca silikonową powłoczką na górze. Druga ręką sięgnął po strzykawkę. Zdjął plastikową nakładkę osłaniająca igłę i schował do kieszeni. Nie potrafił wytłumaczyć tego nawet przed samym sobą, ale zależało mu na tym, by nie zostawiać po sobie żadnych śladów. To było bez sensu, wiedział, że przed świtem na nic zda się jego ostrożność, że w jego biurze będzie pełno obcych facetów w czapkach policji stanowej i z tymi ich śmiesznymi woreczkami na dowody, do których będą wrzucać niedopałki papierosów i zużyte kubki po kawie. Będą przegrzebywać jego kosz na śmieci i zbierać z podłóg w całym szpitalu odciski jego butów. Stanie się swoistą odmianą pop star na najbliższych kilka dni. Tym typem pop star, która trafia do bulwarówek dzięki kontrowersyjnym bluźnierstwom, pornografii i ryzykownym romansom. Jak się bawisz draniu? – zajrzał w oczy skrępowanego mężczyzny leżącego na łóżku. - Nie za dobrze, co? Pewnie liczyłeś na łagodny wyrok, może nawet na uniewinnienie jakbyś wynajął porządnego prawnika zamiast brać przydzielonego z urzędu. Zasłoniłeś się tymczasową niepoczytalnością? Pewnie tak. – ustawił się przodem do okna, by odrobina światła ułatwiła mu przebicie igłą cienkiego silikonu. Mężczyzna na łóżku nic nie odpowiadał, wodził jedynie wzrokiem za każdym ruchem dłoni lekarza. Ten powoli, z pełnym skupieniem malującym się na twarzy napełnił strzykawkę zawartością opakowania z niewyraźnym nadrukowanym napisem Pankuronium na naklejce z żółtego papieru. Środek masowej produkcji, rozdawany lekarzom niczym cukierki dzieciom w halloweenowy wieczór, służący do wykonywania wyroków śmierci. Made in America. Nie będzie bolało – pochylił się nad łóżkiem i zaczął szukać wenflonu na dłoni pacjenta, uprzednio odkręcając igłę strzykawki i z uwagą nakładając na nią plastikową osłonkę którą miał w kieszeni. Zostawił zgaszone światło, żeby nie wzbudzić niczyjego niepotrzebnego zainteresowania, teraz zaczynał zastanawiać się, czy to w ogóle ma sens. Ale wyczuł kawałek bandażu osłaniającego wbite w ciało plastikowe urządzenie i wątpliwości natychmiastowo go opuściły. Wyjął rurkę doprowadzającą płyn z kroplówki i przytrzymał, jak najdalej mu się udało, od łóżka. To była kolejna niewytłumaczalna rzecz tego wieczoru, nie wiedział dlaczego, ale zależało mu na nie poplamieniu pościeli, choć nie miał już nic przeciw kałuży na podłodze. Druga ręką powoli podłączył do wenflonu strzykawkę z lekiem i wprowadził go do żyły kilkoma gwałtownymi seriami. Nie miał wprawy w robieniu zastrzyków, nie robił tego od ładnych kilku lat, dlatego ten wyszedł mu wyjątkowo nieudolnie. Wytężył wzrok i przyjrzał się strzykawce. Stwierdził, że porcja którą udało mu się wprowadzić była zbyt mała, więc spróbował opanować nieco drżące dłonie i jeszcze raz spróbować. Tym razem poszło płynniej, choć zauważył, że przesadził i wykorzystał dawkę, którą mógłby obdzielić trójkę ludzi na zaledwie jednego. – Jestem twoim lekarzem, a lekarze nie robią krzywdy swoim pacjentom. Przynajmniej tak nas szkolą. Przede wszystkim nie szkodzić. – uśmiechnął się podłączając rurkę doprowadzającą jego sztuczny pokarm z plastikowego woreczka zawieszonego na metalowym stojaku. Pomimo niezbyt sprawnego działania był usatysfakcjonowany. Facet już powinien mdleć, a za kilka minut nie będzie w stanie nawet zamrugać by poprosić o pomoc. Doktor oparł się o parapet i zabrał się do ponownego kompletowania strzykawki i uzupełnienia jej wodnistą substancją, - Co mi pan zrobił? – odezwał się zduszony głos ze środka sali. Było w nim słychać przerażenie, ale kryło się ono pod ogromnym wysiłkiem i niknącym oddechem. - Podałem lek. Teraz będziesz spał. – Sprawdził podziałkę strzykawki i dla pewności napełnił ją do końca. Nie chciał powtórzyć wcześniejszej sytuacji ani w żaden inny sposób komplikować sobie sprawy. – Oj tak, będziesz spał. Jak niemowlę. –Schował do kieszeni wszystkie swoje rzeczy, upewniwszy się, że nic po sobie nie zostawił. Parapet był czysty, i – o ile był w stanie dostrzec – łóżko też. Niewielka kałuża na podłodze niedługo wyschnie. Wychodząc słyszał jeszcze ciężki oddech, coraz wolniejszy, z coraz większym trudem. Gdy zamykał drzwi, nie słyszał już niemal nic. II

Pomimo, że nie wszystko poszło tak, jak zaplanował, nie czuł też, że spieprzył sprawę. Miał przed sobą sporo czasu. Znam ten szpital i zachowania jego pracowników i był pewien, że nikt nie ruszy się, by wykonywać dodatkową robotę w środku nocy, gdy na oddziale znajduje się już jedna osobą, którą był on. Bo kto może znać się na medycznych przypadkach, jak nie lekarz? To genialne dziecko, które po wygranym konkursie witano w tym szpitalu niczym młodą kochankę, która ma wywrócić cały świat do góry nogami i zmienić na lepsze, która ma pomóc człowiekowi poradzić sobie z sobą samym, kiedy nie jest do tego zdolny. Tak naprawdę nikt nie był w stanie uleczyć tego miejsca. Ono wchodziło w człowieka, zatruwało go od środka niczym zaraza, zalewało jego wnętrzności obrzydliwą, czarną mazią, której nie da się usunąć w żaden sposób. Nie można odrzucić tego, co zalęgało w człowieku, gdy przekraczał te progi, gdy po raz pierwszy stykał się z całym okropieństwem, które czaiło się w tym budynku, które sprawiało, że chciało się stąd uciec, ale nie robiło się tego, bo byli tu oni. Ci, którzy obserwowali cię, czekali na twoje potknięcie, załamanie, którzy nie pozwoliliby ci uciec, a którzy torturowali cię codziennie widokami, których chciałbyś uniknąć, i robili wszystko, byś przyjął to miejsce takim, jakim jest. Ze wszystkimi okropieństwami i patologiami. Tu stawałeś się ofiarą, taką samą jak ci wszyscy nieszczęśnicy przymocowani do swoich łóżek. To był twój ciemny pokój bez klamek, a jego mrocznymi tajemnicami i historiami, o których nie chciałeś słyszeć. Tu jedni ludzie tworzyli kolejnych, a każdy następny był jeszcze bardziej bezbronny i mógł liczyć na jeszcze mniej litości od wszystkich poprzednich. To nie on tak naprawdę chciał zabić ich wszystkich dzisiejszej nocy. On tylko wypełniał wolę. Tych, którzy skazali go na to miejsce. Nie traktował już tego jak zabawę. Stało się. Jest w tym po uszy i nie ma odwrotu, musi iść do przodu mimo wszystko. Tak, jak założył i tak, jak zaplanował. Przeszedł kilkanaście metrów korytarzem nim zorientował się, że minął dwie kolejne pary drzwi. „Wrócę do nich później” pomyślał, i nacisnął znajdującą się po lewej klamkę. Nad drzwiami dumnie prezentował się numer 20. był zadowolony, że najbliższe drzwi znów znajdowały się po lewej stronie, mógł liczyć na odrobinę światła wpadającego do środka przez okno. W tej chwili czuł zadowolenie nawet z faktu, że wokół szpitala nie rosną żadne wysokie drzewa, więc przy braku chmur miał słabe, ale przynajmniej jednostajne oświetlenie. Wszedł do kolejnego przygnębiającego pomieszczenia wielkości szafy, z pojedynczym łóżkiem i leżącym na nim wrakiem człowieka. Ten mężczyzna w porównaniu do poprzednika może z całą pewnością być określany mianem weterana. W szpitalu od kilkunastu lat. W tym od jakiś czterech zdecydowanie stracił na energii po przepisaniu mu nowych leków. Nigdy nie weszły na rynek, ale kilkaset osób które mniej lub bardziej dobrowolnie zostały poddane leczeniu z ich pomocą pewnie nie zainteresowały się tą sprawą. Pielęgniarki za to mogły od tamtej pory odetchnąć z ulgą, odpowiednik miejscowego Hannibala Lectera zupełnie stracił zainteresowanie rzucaniem się z zębami na odwiedzające go osoby. Wcześniej miał taką osobliwą rozrywkę. Teraz był smutno wyglądającym starcem z przerzedzonymi siwymi włosami, które wołały o umycie, śpiącym pod kraciastym kocem, który też już dawno stracił czasy swojej świetności. Tu powinno pójść równie łatwo, może nawet uda się to załatwić bez żadnych nieprzewidzianych problemów. Odchylił fragment koca, by dostać się do jego lewej dłoni. Przy łóżku nie było kroplówki, nie miał więc punktu odniesienia, gdzie szukać wenflonu, zaczął więc po prostu od tej strony, którą miał bliżej. Nie odkrył wbitej w dłoni igły z błękitnym kawałkiem plastiku dookoła, znalazł tam tylko kawałek starej pomarszczonej skóry kryjącej kości, i wątły nadgarstek skrępowany szerokim skórzanym pasem z ogromną klamrą i flanelowym obiciem. Może i upokarzali ludzi, może i wyniszczali ich i wykorzystywali gorzej jak laboratoryjne zwierzęta, ale przecież otarcie nadgarstków mogłoby zostać naprawdę źle odebrane przez komisję do spraw bezpieczeństwa i higieny. Nieco podirytowany ledwo pohamował się, żeby nie szarpnąć za koc i nie zerwać go z tego umęczonego człowieka. Było mu coraz trudniej opanować huśtawki nastrojów, przypuszczał, że z powodu kokainy, którą wciągał kilogramami w ostatnich miesiącach. Odkąd trafił do tego szpitala nie potrafił zachować umiaru w ćpaniu. W porównaniu do tych kilku miesięcy jego życie studenckie było niczym przedszkole, pełne kolorowych zabawek, uczące kształtów i kolorów, ale na konstruktywne działania dopiero miał przyjść czas. Musiał przyznać, że z żoną i kilka porcjami kokainy potrafił się naprawdę dobrze zabawić, po rozwodzie jego życie towarzyskie się rozkręciło, a on sam poczuł się jak gwiazda rock and rolla. Ale teraz odbijały się na nim…

— koniec bezpłatnego podglądu —