Dzień refleksji nad Przyszłością.

Pierwsze 50%

Przyszłość... Ta odległa. Nie mam na myśli jutrzejszego dnia, czy tego, co będzie za tydzień. Wyprzedzam czas o kilka lat. Przynajmniej chciałabym umieć. Jedyne, co potrafię zrobić w tej chwili, to usiąść na mojej ulubionej ławce, wystawić twarz do słońca, które nieśmiało przedziera się przez rozłozyste korony drzew i marzyć. Marzyć o mojej Przyszłości, o kilku następnych latach. Zastanwiam się czego tak własciwie chcę? Jedyne czego jestem pewna, to Rodzina. Chcę mieć dzieci, Męża. Być dobrą Matką i Żoną. Ale zanim to nastąpi, marzą mi się studia. Psychologia czy Pedagogika? To pytanie zadaje sobie każdego dnia kilka razy. Dobrze by było skończyć obra kierunki, ale w moim przypadku jest to niemożliwe. Dlaczego w tytule pojawił się "dzień reflaksji?"...? Myślałam, że to będzie moje zwykłe wyjście na dwór. A. nie mogła, bo źle się czuła, D. pojechała do Warszawy. Cóż, musiałam iść sama... Z jednej strony to lepiej, bo będę miała czas na pzemyślenia, z drugiej strony źle, bo nie będę miała przy sobie nikogo... Poszłam na swoja ulubioną ławkę. Dosiadły się do mnie dwie dziewczynki z 5 klasy. Lubię Je, są naprawdę symaptyczne. Z ławki przeniosłysmy się na plac zabaw. Luźna rozmowa... Dołączył do nas S., o rok od nich starszy. Przy Nim chcę się zatrzymać dłużej. Właśnie sytuacja z Nim związana zmusiła mnie do refleksji i była początkiem tego Innego Dnia. Przysiadła się do nas Jego młodsza siostra. Były różne tematy, ale to nie jest ważne. W pewnym momncie, po prostu podszedł do Niej i zaczął ją dusić. K. płakała. Odciągnęłam od Niej S. Dziewczynka zaczęła płakać przy drzewie. Podeszłam do Niej. Prawde mówiąc, nigdy wcześniej z Nią nie rozmawiałam, była mi obojętna.. Ale to czego dowiedziałam się od Niej, gdy S. odszedł, zmieniło mój stosunek do Niej. K. powiedziała mi, że S. ją bije każdego dnia, dusi. Dlaczego? Powiedziała, że ma ADHD, bierze proszki,

— koniec bezpłatnego podglądu —