Gazeta Niezwykłości - Receptor Rzeczywistości

Pierwsze 50%

{b}1{/b}

{font:courier}Zimna kawa nie smakowała najlepiej. Cole nie zamierzał jednak wybrzydzać, kofeina była mu bardzo potrzebna. Siedział tu już od czterech godzin, a napisał ledwie połowę reportażu. Każdy akapit czytał, przekreślał i poprawiał po kilka razy, nim, wciąż niezbyt zadowolony, zabierał się za następny. Ale teraz zaciął się na dobre. Na zmianę wpatrywał się w białą kartkę i na sęk w stoliku próbując coś wymyślić. Ręka trzymająca pióro zdążyła mu zdrętwieć, plecy bolały w okolicy lędźwi. Na przestój nie pomagały nawet techniki, których uczył się na kursach dziennikarskich. Tylko kawa mogła coś zdziałać. Dopijając ją do końca zanotował pierwsze zdanie kolejnego akapitu. “Mój początkowy sceptycyzm (rozumiecie, że anonimowy list nie był zbyt wiarygodnym źródłem informacji) rozwiał się, kiedy dotarłem na dawno nieużywany przystanek linii numer 4, koło Cmentarza Weteranów.” Cole miał duże wątpliwości co do tego, czy powinien zwracać się bezpośrednio do czytelnika, czy też pozostać wierny bezosobowej relacji. Nie raz już roztrząsał tę kwestię, lecz nigdy nie doszedł do żadnego wiążącego wniosku. Wyglądało na to, że będzie musiał ponownie przeprowadzić dyskusję sam ze sobą. Na szczęście dzwonek, obwieszczający nowego gościa w kawiarni, uwolnił go od tej wątpliwej przyjemności. Przed stolikiem niezbyt wprawnego reportera stanął nie kto inny a jego najlepszy kumpel, Adam Boofigher. — Witam, panie detektywie — wyszeptał mężczyzna z łysiną na głowie, który taszczył ze sobą sporą oponkę w okolicach pasa. — Nie wygłupiaj się, siadaj. — Cole odłożył pióro i zasłonił swoje wypociny łokciem. Kiedy Adamowi udało się na tyle wciągnąć brzuch, że ten nie wylewał się na blat, podeszła kelnerka. Adam wziął czarną i pączka, Cole domówił kolejny kubek białej. — Nie widziałem jej tutaj wcześniej? — Grubasek wskazał głową odchodzącą kelnerkę. — Jest nowa, pracuje od wtorku — wyjaśnił Cole. — Co z Rene? — Na urlopie macierzyńskim. — To już? — Siódmy miesiąc, czego się spodziewać. — Mężczyzna nazwany detektywem wzruszył ramionami. — Co cię tu sprowadza? — Nie można już odwiedzić przyjaciela tak po prostu, żeby sobie pogadać? — oburzył się Adam. — Daj spokój, gdybyś chciał pogadać, co u ciebie znaczy tyle, co wypić całe morza piwa, zadzwoniłbyś po mnie i kazał przyjść do siebie. Jesteś zbyt leniwy, żeby się gdzieś ruszyć ot tak, panie władzo. — Być może… — Otyły przyjaciel, który lubił jak mianowało się go władcą, cmoknął z lubością. — No dobra — przyznał — mam ciekawą informację. Ale chyba jesteś zajęty? Cole spojrzał na niedokończony reportaż. Miał na niego jeszcze dwa dni. Tramwaj Widmo mógł poczekać. — Nie przyszedłbyś z byle czym, opowiadaj — rzekł chowając papiery do torby. — Słyszałeś o Doktorze Ohmstillu? — zapytał Adam, a kiedy Cole pokręcił głową mówił dalej. — Stało się o nim głośno, gdy jakimś cudem uratował córkę gubernatora od kalectwa. Zrobił jej jakąś eksperymentalną operację, dzięki czemu mała wciąż chodzi, a groził jej wózek. Doktorek był nawet zapraszany na salony, do czasu aż nie dał wywiadu do dziennika. — Co było w tym wywiadzie? — zapytał Cole, bo Adam przerwał na chwilę, wpatrując się w niego intensywnie. Zawsze kazał wyciągać z siebie najważniejsze fragmenty. — Jeśli mnie spytasz, to niewiele ponad brednie zbzikowanego konowała, który w pewnym momencie pomyślał sobie, że jest pieprzonym Wiktorem Frankensteinem. Ludzie uznali go za nieszkodliwego wariata, ale w środowisku lekarzy zawrzało. Ci bardziej gorliwi pisali nawet donosy, które pociągnęły za sobą kontrole. Te zaś wykazały pewne nieprawidłowości i, jakby to ująć — Adam obejrzał się za siebie, sprawdzając czy nikt nie podsłuchuje — nie do końca “etyczne metody badawcze”. Doktorek stracił wiarygodność, no i w sumie słuch o nim zaginął. Chociaż mówi się, że dalej ma gabinet gdzieś tutaj w mieście i że podobno pracuje nad czymś szalonym. — I po co mi o tym mówisz? — Cole nie mógł się już doczekać sedna opowieści przyjaciela. Widząc z jakim przejęciem Adam mu ją przekazuję, wiedział, że coś jest na rzeczy. — Ano, pomyślałem, że może zainteresuje cię to, nad czym Doktorek pracował. Podobno chciał umożliwić ludziom widzenie dookoła siebie, łapiesz. Nie tylko przed siebie, ale też z tyłu, za plecami. Podobno był tego bliski. Podobno to działało. Cole słysząc te rewelacje, skierował wzrok na ulicę, której życie toczyło się w ciszy za szklaną witryną. Widział tam przechodzących chodnikiem ludzi, przejeżdżające samochody, wieżowce przysłaniające niebo, grajka na ulicy, kota w oknie, uchylony głaz do kanału, ślepca na ławce… Miasto kryło wiele tajemnic i on, jako reporter “Gazety Niezwykłości”, doskonale zdawał sobie z tego sprawę. A skoro po tych samych ulicach mógł krążyć Tramwaj Widmo, równie prawdopodobnie gdzieś tam znajdował się Doktor Ohmstill ze swoją manią ulepszenia ludzkiego ciała. — Wiesz gdzie go znaleźć? — zapytał Adama, będąc już zdecydowanym co będzie tematem jego następnego reportażu. — Gdybym nie wiedział, to nie taszczyłbym tu swego dupska — odparł ten. — Chłopaki z komisariatu pojechali do niego na interwencję. Ktoś słyszał krzyki z kamienicy, to trzeba było sprawdzić. Na miejscu przywitał ich nie kto inny, a sam Doktorek. Wszystko było w porządku, to kot się tak darł, ale jednemu z chłopaków nazwisko coś przypominało i tak doszliśmy do Patricka, który kiedyś pracował nad sprawą Ohmstilla. I masz — Adam klasnął — układanka złożona. Kelnerka przyniosła im zamówienie, częstując ich również wyćwiczonym uśmiechem. Cole nawet nie zainteresował się swoją kawą. Za to Adam rzucił się na pączka, połykając go niemal w całości. — Czy Doktor Ohmstill wciąż przyjmuje pacjentów? — Podobno tak — powiedział Grubasek, dość wyraźnie pomimo pełnej buzi.

{b}2{/b}

Augen Strasse jako jedna z niewielu ulic zachowała swą dawną, przedwojenną nazwę. Powodów takiego stanu rzeczy mogło być wiele, jednak Cole miał na ten własną teorię. Otóż urzędnicy zwyczajnie zapomnieli o tym krótkim i trudnym do znalezienia zaułku. Mieściło się w nim ledwie parę kamienic, a koniec wyznaczał mur zamkniętej fabryki tekstyliów. Cole nigdy by tu nie zajrzał z własnej woli, pewnie nawet nie znalazłby Augen Strasse, gdyby nie wskazówki od Adama. Wejście do uliczki stanowiła bowiem śmierdząca moczem brama, w której spali bezdomni. Inni przechodnie omijali to miejsce, nie zaszczycają go nawet przelotnym zainteresowaniem. Dla większości mieszkańców Augen Strasse równie dobrze mogłaby nie istnieć. Gabinet Ohmstilla miał znajdować się pod “17” i choć domów było tu jedynie dziesięć, tak reporter “Gazety Niezwykłości” ze zdumieniem odkrył metalową tabliczkę z tym numerem przytwierdzoną do jednej z obdrapanych kamienic. Z drzwi odłaziła farba, nie było też domofonu. Nie bez wahania Cole nacisnął klamkę. Wszedł do środka, gdzie przeżył dość miłe zaskoczenie. Co prawda recepcja ziała pustką, lecz panele na podłodze i ścianach, wygodne sofy wraz ze stolikiem na gazety, poprzypinane na tablicy ulotki - wszystko to wyglądało jak w każdej przychodni o przyzwoitym standardzie. Zza lady wychylał się monitor, obok leżał aparat telefoniczny, przed kaloryferem brzęczała olbrzymia kserokopiarka. Cole mógłby się tutaj leczyć, gdyby nie niezbyt zachęcająca okolica. Poszukał jakiegoś dzwonka, lecz nic podobnego nie znalazł. Na przeciwnej ścianie od wejścia znajdowało się troje drzwi, oznaczone kolejno: “1”, “2” i “Składzik”. Reporter nie był pewien, czy ryzykować wejście bez zapowiedzi, dlatego zajął miejsce w poczekalni. Zapadł się głęboko w miękkim obiciu. Założył nogę na nogę i przejrzał stare numery prasy. Nieźle się zdziwił natrafiając na egzemplarz tygodnika, do którego sam pisywał. Był to numer 44, w którym zamieścił wywiad z niezwykle aktywnym jasnowidzem. Co warte odnotowania część rzeczy, które jego rozmówca przepowiedział, sprawdziła się; choćby ta o ponad trzykrotnej podwyżce cen ropy. Nie zamierzał jednak czytać swoich wypocin. Sięgnął po magazyn plotkarski i zaczął pobieżnie wertować wzrokiem gorący artykuł o ciąży celebrytki, której nazwiska nie znał. Nie dotarł nawet do drugiego zdania, gdy ze “Składzika” dobiegł przytłumiony, przeciągły jęk - brzmiało to jakby metal ocierał o metal. Po chwili dźwięk ucichł, za to zaskrzypiały zawiasy, a drzwi “Składzika” otworzyły się. W przejściu stanął niewysoki mężczyzna ubrany w elegancki garnitur. Nienagannie zawiązany krawat, koszula biała jak śnieg, sygnet z olbrzymim kamieniem na palcu i lakierki na wysoki połysk dopełniały jego wyglądu. — Pan, w jakiej sprawie, panie? — Vronski, Cole Vronski, przyszedłem do doktora Hermana Ohmstilla. Wierzę, że to właśnie z nim mam przyjemność? — Cole odłożył gazetę i wstał z wyciągniętą ręką. — W rzeczy samej. — Doktor miał pewny i silny uścisk dłoni. — Domyślam się, że nie był pan umówiony? — Nie. Chodzi o… — Tak, oczywiście. — Pomarszczoną twarz Ohmstilla wykrzywił grymas. — Zapraszam do gabinetu.

{b}3{/b}

Gabinet doktora Ohmstilla różnił się od przyjętych standardów. Pod ścianami stały przeszklone szafy, zawalone książkami grubymi na pięść. Pozawieszane tu i ówdzie rysunki wyobrażające części ciała pożółkły ze starości, medyczne przyrządy, których przeznaczenia Cole nie chciał się domyślać, pamiętały pewnie czasy lobotomii przeprowadzanych szpikulcem do lodu. Na posadzce leżał czerwony dywan. - Zasadniczo nie mam nic więcej do dodania, oprócz tego, co już powiedziałem. Jeśli szuka pan sensacji, to trafił pan pod zły adres. - Ohmstill zaproponował mu krzesło przy biurku, sam zaś stał przy szafie, pokazując jedynie plecy. - Nie interesują mnie sensacje. Chciałbym się dowiedzieć więcej o pańskich badaniach. Wydają się nader interesujące — wyjaśnił Cole, uważnie dobierając słowa. Często przy pierwszym kontakcie ludzie źle rozumieli jego intencje. Nie każdy wierzył w jego czystą, reporterską ciekawość. - Interesujące, chciał pan przez to powiedzieć niedorzeczne, śmieszne? - Interesujące w moim słowniku oznacza jedynie to, że jestem ciekawy. Jeśli myśli Doktor, że jestem jednym z tych, którzy węszą za tanią historyjką do brukowca, to nie ma Doktor racji. - Póki co, Cole postanowił nie zdradzać tytułu i profilu swojego pisma. Ohmstill spojrzał na niego z dużą dozą podejrzliwości. Ręka z sygnetem powędrowała do kieszeni marynarki, jakby chciała wyjąć stamtąd paczkę papierosów. Natrafiła jednak na pustkę. — Nie jestem też z policji, proszę się o to nie martwić. Można powiedzieć, że jestem kimś w rodzaju reportera hobbisty - ciągnął Cole. Doktor zajął miejsce naprzeciwko. Złożył łokcie na biurku. - Czego chciałby się pan dowiedzieć? - zapytał. - Zacznijmy od najbardziej palącej kwestii… - Reporter “GN” zawczasu przygotował sobie zestaw pytań, przynajmniej tyle zrobił jeśli chodzi o dziennikarski obowiązek. — Czy widzenie pozazmysłowe jest w ogóle możliwe, w medycznym sensie? — Oho ho ho. — Ohmstill uśmiechnął się pobłażliwie. Cole domyślając się, że wypalił jakąś gafę, chciał przejść natychmiast do następnego pytania, lecz Doktor uciszył go ledwie zauważalnym ruchem dłoni. - To zdecydowanie lepszy początek, niż “czemu nie zajął się pan prawdziwą medycyną”. Nie doceniłem pana. Dobrze, dobrze, jestem winny panu należyte wyjaśnienia. Doktor oparł plecy na fotelu, zabrał łokcie z blatu. Przez chwilę zbierał myśli, po czym począł wyjaśniać. — Widzenie pozazmysłowe, oczywiście nie jest to właściwa nazwa, jest możliwe, niezaprzeczalne i niepodważalne. Dysponuję zbyt dużą próbką badawczą, by jakkolwiek poddać to w wątpliwość. Od czasu rozpoczęcia eksperymentów, jeszcze w Niemczech, osiągnąłem zdumiewające wyniki. Otóż panie Vronski, tak, widzenie pozazmysłowe jest możliwe. W każdym sensie. - Ohmstill odwrócił się do Cole’a profilem. - Zanim padnie kolejne pytanie, pozwoli pan, że ja o coś spytam. Czy miał pan styczność z używkami? Cole pokiwał głową. - Kokaina, LSD, alkohol? - Niewielkie ilości, tylko na próbę. — Czy doświadczył pan kiedyś syndromu oderwania od ciała? Innymi słowy, czy miał pan wrażenie, że obserwuje siebie z góry, bądź z boku? - Doktor nie czekał nawet na jego reakcję, pewnie starczył mu sam wyraz jego twarzy. - A więc już to powinno dać panu odpowiedź. Widzenie poza ciałem, lub pozazmysłowe, jak lubią nazywać to niektórzy, często występuje przy stosowaniu używek, podczas dorastania, da się je również osiągnąć poprzez głęboką medytację. Ja osobiście mogę dodać od siebie stany krańcowe, głód, pragnienie, olbrzymi ból, szok… Jeśli pan chcę, jestem w stanie udostępnić szeroką dokumentację na ten temat. Uwagę Doktora przyciągnął sygnet, zaczął się nim bawić. - Tak. Widzenie pozazmysłowe jest możliwe, a mi prawie udało się je odblokować. Za niedługo powinien nastąpić przełom, już niedługo.

{b}4{/b}

Cole słuchał wywodu Doktora. Choć w głowie kłębiło mu się mnóstwo pytań, na razie zachował je dla siebie. To o czym mówił Ohmstill wydawało się nieprawdopodobne, ale Doktor bezsprzecznie w to wierzył - wyrażała to jego podstawa, pewność w głosie. Dziennikarz z jakiekolwiek innej redakcji pewnie uznałby Hermana Ohstilla za konowała, ale Cole był reporterem “GN”, nauczył się, że nie należy oceniać po pozorach i że niezwykłe historiach dzieją się na porządku dziennym, nie tylko na kartkach książek. - Jednak zanim przejdę do szczegółów musi pan pojąć różnicę. Zmysły są zupełnie czym innym, niż tym za co uważa je obecnie medycyna. Ci ślepcy z uniwersytetów łączą wzrok, węch, słuch z narządami. Według nich jedno jest nierozerwalne z drugim. - Doktor uśmiechnął się pobłażliwie, jakby obalał jakąś dziecięcą teorię. - Tymczasem nawet średnio wykształcony człowiek powinien zdawać sobie sprawę, że ludzki mózg nie ma ograniczeń. A jeśli ktoś dysponuje choćby cząstką mojej wiedzy i doświadczeń, sprawa jest więcej niż prosta. To tu - Ohmstill położył palec na czole - jest wszystko czego potrzebujemy. - Sugeruje więc Doktor, że moglibyśmy widzieć nie używając oczu? - Tak, tak. Jeśli już mówić o zmysłach, to wzrok jest naszą zdolnością do obserwacji, czy jak pan woli, widzenia świata. - Ohmstill uśmiechnął się sztucznie. - Ale do widzenia wcale nie potrzebujemy oczu, czego sam pan doświadczył. Cole musiał chwilę pomyśleć. Gdyby rewelacje Hermana Ohmstilla okazały się prawdą, świat mógłby stanąć na głowie. Liczba napadów, czy choćby robienia min za plecami drastycznie poleciałaby w dół. Iluż to wypadków dałoby się uniknąć, ile żyć ocalić. Adam powiedział mu, że Ohmstill chce umożliwić widzenie dookoła siebie. Już wtedy Cole znalazł dla tego idealne zastosowanie - mógłby potajemnie obserwować niczego nie podejrzewających ludzi, tymsamym prędzej mógłby dotrzeć do prawdy. Nie przegapiłby więcej ważnego szczegółu, tylko dlatego, że miał głowę skierowaną w przeciwną stronę. Łatwo było mu popuścić wodzę fantazji, bo Doktor w jednym miał rację. Uwalił się wtedy w tanim barze i zaraz po dotarciu do domu legnął na kanapie. Pamiętał tylko wir w głowie i to, że patrzył na siebie… z góry. Widział jak leży, jak jego klatka piersiowa podnosi się i opada. Zdawało mu się, że mógłby do siebie podejść, potrząsnąć się za ramię. Trwało to może z godzinę, może krócej, ale na długo zapisało się w jego pamięci. - Rozumie Doktor, że trudno uwierzyć tylko na słowo - powiedział Cole, porzucając fantazję na rzecz profesjonalizmu. - Jest jeszcze za wcześnie na opublikowanie moich badań, ale… — Ohmstill otworzył szufladę biurka, skąd wyjął staroświecką teczkę na dokumenty. Wygrzebał z niej stertę papieru. - Tutaj ma pan skrót moich dotychczasowych dokonań. Napisałem zrozumiałym dla mas językiem, na czym dokładnie polega moja praca. Gdyby zechciał Pan na łamach swojego pisma przybliżyć sprawę czytelnikom, to tutaj znajdzie Pan wszelkie potrzebne informacje. - Z pewnością będzie to użyteczne. - Cole sięgnął po teczkę. Doktor postukał palcami o okładkę. - Nie sądziłem, że kiedyś tego użyję — powiedział, po czym podał papiery reporterowi. Cole rzucił tylko okiem na tytuł (”O Zmysłach, albo odrzuceniu receptorów - teza, eksperyment, obserwacje, wnioski”) i szybko wsunął artykuł do torby. Powinno my to wystarczyć, aby lepiej zapoznać się z pracą Ohmstilla, dzięki czemu powinien być lepiej przygotowanym przed kolejną rozmową. Intrygowała go jednak jedna kwestia. - Chciałbym spytać o jeszcze jedno. Czy widzenie pozazmysłowe nie jest niebezpieczne? Powiem szczerze, że po moich doświadczeniach nie czułem się najlepiej. - Nie chodziło tylko o kaca. Cole pamiętał ciężar w głowie, który prześladował go jeszcze kilka godzin po tym zdarzeniu. - Istnieją pewne przeszkody. Ludzki mózg ma pewne ograniczenia. Właśnie na tym polega moja praca, żeby odblokować ten potencjał. Pewne koszty muszą zostać poniesione, jak przy każdym odkryciu. Ohmstill powiedział to wszystko nawet na niego nie patrząc. Colowi nie bardzo się to spodobało, lecz nie zamierzał naciskać. Przynajmniej dopóki nie dowie się czegoś więcej. - Dziękuje za poświęcony czas, Doktorze. Przeanalizuje materiały i… Czy zgodziłby się Doktor na kolejną rozmowę? Kiedy będę pisał artykuł, przydałaby się Pańska pomoc. Herman Ohmstill kiwnął głową. Jego usta pozostały niewzruszone, ale w oczach jakby zapaliły się iskierki. - Jeśli obowiązki mi na to pozwolą. Znajdzie pan drogę do wyjścia. Doktor nie kwapił się nawet na odprowadzenie go wzrokiem, więc Cole zostawił wizytówkę i opuścił jego gabinet. Poczekalnia wraz z recepcją wciąż stały puste. Wychodząc z przychodni reporter “Gazety Niezwykłości” odniósł dziwne wrażenie, że całe to miejsce jest jakby wyrwane skądinąd, że postać Doktora jest niewprawnie doszyta do świata. Będąc już przed kamienicą, wyciągnął papiery z torby i czytając, zaczął iść przed siebie. Miał nadzieję, że w piśmie od Doktora znajdzie więcej przydatnych informacji, gdyż podczas rozmowy nie dowiedział się zbyt wiele. Ohmstill poczęstował go ogólnikami i tanią gadką, nawet nie dotykając szczegółów. Na następnej wizycie u Doktora, reporter Vronski zamierzał być bardziej dociekliwy. Pogrążył się w lekturze do tego stopnia, że nie zauważył kiedy doszedł do bramy wejściowej na Augen Strasse. Tam przystanął, zastanawiając się, czy pojechać teraz prosto do kawiarni, czy też na posterunek, zasięgnąć języka o Hermanie Ohmstillu. Zegarek wskazywał dopiero 16:40, więc miał jeszcze sporo czasu. Już miał skierować się na najbliższy przystanek tramwajowy, gdy minął go nikt inny, a sam Doktor. Przeszedł tak szybko, w swym długim czarnym płaszczu i niemodnej fedorze, że Cole ledwie co go rozpoznał. Ohmstill pewnie nawet go nie zauważył, po prostu szedł przed siebie z nisko pochylonym czołem. I wtedy w głowie Cola’a natychmiast pojawił się pomysł, którego nie dało się już zagłuszyć. Człowiek “Gazety Niezwykłości” odwrócił się czym prędzej i wrócił pod kamienicę z numerem “17”.

{b}5{/b}

Drzwi do przychodni doktora Ohmstilla ustąpiły bez zająknięcia. Mimo wszystko Cole poczuł się nieco skonsternowany - Doktor nie wyglądał na osobę, która pozostawiłaby swoją przychodnię bez opieki. Dlatego wymyślił sobie wymówkę, gdyby w recepcji natknął się na przemiłą pielęgniarkę. - Pan umówiony? - zapytałaby ona. - Nie, byłem tu przed chwilą… zapomniałem poprosić o numer doktora Ohmstilla - odpowiedziałby on. Jednak recepcja jak była pusta przedtem, tak była i teraz. W poczekalni również nic się nie zmieniło. Cole doświadczony tym, że podobne sytuacje nie zdarzają się przypadkiem, poszukał wzrokiem…

— koniec bezpłatnego podglądu —