Havana Love prt1

Pierwsze 50%

Jak zwykle odkładała pakowanie na ostatnią chwilę. Wcale nie chciała nigdzie wyjeżdżać. Oczywiście, wiedziała, że większość osób skakałaby ze szczęścia na myśl o tym, że uciekają z zimnej Polski i w środku zimy jadą na Kubę. Jednak jedyne, o czym ona myślała to Piotrek, który zostanie sam w domu. Co prawda mieszkali razem od niedawna, ale przyzwyczaiła się do tego, jakby to była najbardziej oczywista rzecz. Teraz miała wyjechać z rodzicami na całe trzy tygodnie. Doskonale wiedziała, że nie będzie się cieszyć słońcem, morzem i piaskiem, za to każdą noc przepłacze w poduszkę. Bezsensowne, racja, przecież nie rozstają się na wieczność. Młoda miłość ma jednak to do siebie, że wszystko przeżywa sto razy mocniej. Oboje mieli po dwadzieścia lat, byli na drugim roku tych samych studiów i chociaż znali się od dziecka, to byli ze sobą dopiero od roku. Paula usiadła na łóżku i spojrzała na Piotrka. Czuła, jak zbiera jej się na płacz, kiedy tylko przypominała sobie, że jutro o tej samej porze będzie już na Kubie, nie będzie mogła do niego podejść, pocałować go, przytulić. Nie zaśnie wtulona w jego ramiona, nie obudzi się obok niego, nie pocałuje go na dzień dobry w czubek nosa. Boże, te trzy tygodnie będą straszne... - Spakowałaś się już...? - zapytał. Spojrzała na rozrzucone na łóżku rzeczy i pustą torbę podróżną leżącą na środku pokoju. - A wyglądam...? Podszedł do niej i ukucnął, opierając głowę na jej kolanach. - Skarbie, to tylko trzy tygodnie... Jak wyjeżdżałaś ostatnim razem to jakoś to przeżyliśmy, przecież dobrze się bawiłaś, prawda? Nie powiedziała mu o tym, jak podczas ostatniego wyjazdu nie wychodziła z pokoju, jak bardzo nic jej nie cieszyło. Wiedziała, że uzna ją wtedy za wariatkę. Niepotrzebnie się tak przejmowała, ale nie umiała inaczej - Taaa... Wiesz, chodźmy się przejść. - Teraz? - spojrzał na zegarek - Jest pierwsza w nocy, może się najpierw spakuj, co? - Nie, chcę iść na spacer. Przyjrzał się jej. Stwierdził chyba, że nie ma sensu się z nią teraz kłócić. - Dobra, gdzie chcesz iść? - Chodźmy nad rzekę. Ich ulubione miejsce, gdzie zawsze rozwiązywali wszystkie problemy.

Długo spacerowali, rozmawiali, śmiali się. Starała się wykorzystać każdą sekundę spędzoną z nim i odliczała w myślach godziny, które im pozostały. - Będę tęsknić, wiesz...? - zapytała, kiedy stali na moście i jak małe dzieci, puszczali bańki mydlane. - Wiem skarbie, też będę tęsknił. Zobaczysz, szybko minie. - Ta, chyba tobie... Nachylił się nad nią i ugryzł ją w ucho. - Ty moja mała złośnico. Wiesz przecież, że będę tęsknił. Naprawdę. - Będziesz do mnie pisał? - No jasne, tylko nie za dużo, bo potem dostaniemy taki rachunek, że przez kolejny miesiąc będziemy głodować. - Każda wymówka jest dobra... - udała, że się naburmusza. Objął ją ramieniem i przysunął do siebie. - Będę na ciebie czekał. - pocałował ją prosto w usta, a ona poczuła, że już dłużej nie wytrzyma, rozpłakała się na dobre. Do domu wrócili przytuleni, nic nie mówiąc. Zasnęli przytuleni do siebie, nadzy, zmęczeni.

O dziesiątej rano siedziała już w samolocie. Nie odprowadził jej na lotnisko, jedynie do taksówki, w której przyjechali po nią rodzice z siostrą. Większą część pożegnań mieli już za sobą, więc dali sobie tylko szybkiego buziaka i Paula patrzyła na to, jak Piotrek powoli znika w szybie taksówki. Starała się nie rozpłakać przy rodzicach, nie chciała im przecież zepsuć wycieczki. Nie lubiła samolotów. Ciągłe kłótnie matki i siostry o to, która ma siedzieć przy oknie, denerwowali ją podpici ludzie i płaczące dzieciaki. Założyła na uszy słuchawki i starała się przypomnieć sobie każdą z ostatnich chwil spędzonych z Piotrkiem. Już za nim tęskniła. Tak bardzo, że nie dało się tego wyrazić słowami. Nie poczuła nawet kiedy zasnęła.

Obudziła się już na miejscu. Pierwsze co poczuła, to uderzający upał, który dzięki panującej wilgoci wcale nie był aż taki nieprzyjemny. Havana. Tyle o tym miejscu słyszała, a nie wiedziała, co może tu znaleźć dla siebie. Cygara? Przy rodzicach nie pali. Salsa? Nie tańczy. Nigdy. Rum? Jak jest tak gorąco, to nawet tego się nie chce. W tym momencie jedyną realną rzeczą, na jaką miała ochotę, było położyć się na plaży z książką i słuchawkami, jak najszybciej zasnąć i najlepiej przespać ten cały wyjazd.

— koniec bezpłatnego podglądu —