I Ujrzałem Śmierć - prolog rozdziału 1

Pierwsze 50%

I Ujrzałem Śmierć

Rozdział 1 Novidio

-Powtarzaj za mną Neuron - rzekł starszy, już siwy mężczyzna odziany w uroczystą szatę kapłańską. Długa broda wisiała spokojnie, a każde słowo, jakie wypowiadał brzmiało jakby sam Bóg przez niego przemawiał. Ręce miał splecione przed sobą i przykryte długimi rękawami, tak, że nie było ich prawie widać. Kątem oczu, spod okularów przyglądał się położonej przed nim księdze kapłańskiej. - Przysięgam ci Anno... -Przysięgam ci Anno - powtórzył Neuron bez chwili wahania. Długo oczekiwał tej chwili i niecierpliwił się. Już za chwilę będziemy na zawsze razem, myślał. Kotłowały się w nim uczucia. Anna była dla niego wszystkim. Bez niej był jak ciało bez duszy, jak kwiat bez wody, jak nocne niebo bez gwiazd. Była dla niego powietrzem, była dla niego dopełnieniem, była dla niego po prostu ucieleśnieniem miłości. Czuł, że ta chwila będzie jedną z najważniejszych w jego życiu i z tego powodu dosięgło go pewne uczucie dumy. Jednak ponad wszystko wznosiło się szczęście. Czuł, że żył i chciał, aby to uczucie pozostało w nim na wieczność. Dał się ponieść fantazji. Marzył mu się cichy domek nad jeziorem, pośród lasów. Poranne śniadania do łóżka, przy śpiewie ptaków, szumie strumyczka i szmeru zielonych liści. Wokół byłaby łąka, radość i spokój. Istny raj, w który mógłby ułożyć sobie życie, jakiego od dawna pragnął. Tylko oni i natura, bez kogokolwiek, kto mógłby im przeszkadzać. I tak nie wiele mu do tego brakowało. Chrypliwy męski głos wyrwał go z zadumy. -Że będę tobie wierny - kontynuował kapłan. -Że... Ceremonie przerwał trzask kopniętych drzwi kapliczki. W przejściu stanęła ogarnięta mroczną aurą postać, wyglądająca niby koszmar przerywający piękny sen. Wszyscy goście odwrócili wzrok w jej stronę. Zapadła całkowita cisza. Powietrze stało się ciężkie, a każda najmniejsza sekunda zdawała się być godziną. Neuronowi serce zaczęło bić jak młot. Postać niczym rozmazany cień przemknęła przez kaplice. Nie dało się usłyszeć jej kroków, tylko cichy powiew wiatru. Szept śmierci... Niewiarygodna szybkość, jedno cięcie... Wystarczyło jedno precyzyjne cięcie i Anna padła na posadzkę. Postać, najprawdopodobniej mężczyzna spojrzała ostatni raz na swoją zdobycz, otarła potężny miecz z krwi, a kiedy go chowała dało się zauważyć pulsujący blask, czegoś w rodzaju

— koniec bezpłatnego podglądu —