Kolejna stacja

Pierwsze 50%

Podobno nie ma ludzi niezastąpionych. Wyszedł do centrum tylko na chwilę aby sprawdzić, czy nadeszła aura prawdziwej jesieni. Wybrał maleńką kawiarnię z otwartymi na oścież drzwiami, z której wnętrza dobiegał odgłos tamtej starej tęsknoty. Wszedł aby poczuć ją raz jeszcze.

Wtedy wydało mu się, że wszystko jest lepsze, a jednak jeden głęboki oddech dzisiaj jest prawdziwszy od stu tysięcy słów zapewnień, które obróciły się w perzynę. Zimnymi ustami zdmuchnął stare okruchy ze stołu. Życie dotknęło po swojemu i po swojemu zdecydowało o tym co faktycznie lepsze. A reszta to czas. Musiał zaprosić czas do codziennych zajęć, myślenia i życia. Zaprosić czas do łóżka, ale nie przespać go. Przespać się z czasem, żeby sprawdzić jak to jest. A potem, żeby zauważyć, że znów zawisła jesień nad miastem, lecz ono jeszcze nie śpi, wciąż żyje. Miasto wynajęte tylko na trochę, na jakiś czas, na jeden pobyt w kawiarni. Miasto zatrzymane gdzieś w polu niczym pociąg, który bezradnie odmówił dalszej jazdy. W każdej chwili można by jednak podłączyć lokomotywę z drugiej strony, i z pierwszym buchem pary nieoczekiwanie odkręcić bieg zdarzeń. Przybliżyć odległe miasta. Zacząć od jakże zużytego słowa „nowe”. Znaleźć nową drogę po beznadziejnym

— koniec bezpłatnego podglądu —