Mały człowiek wśród wielkiego świata cz.1

Pierwsze 50%

Chodziła smutna i samotna. Przeważnie ubrana była na czarno. Jej śliczne, błękitne oczy przysłaniały kruczoczarne, półdługie włosy. Miała śniadą cerę z lekkimi rumieńcami, lecz nikt na nią nie zwracał uwagi. Uchodziła za dziwaka, gdyż była spokojna i cicha, nie chodziła na imprezy, na zakupy z koleżankami, na pizze czy chociażby z kimś na spacery. Była taką szarą i niepozorną myszką wśród "odstrzelonych" i "wytapetowanych" dziewczyn w jej wieku. Pewnego dnia jej życie zmieniło się o 360 stopni, a mianowicie do ich klasy doszedł nowy uczeń. Miał brązowe włosy, bystre zielone oczy, był wysoki, wydawał się inteligentny i miły. Wszystkie dziewczyny od razu zaczęły się do niego podlizywać, lecz nie Marta ... Ona jak zawsze ukrywała swoje uczucia, emocję ... Chociaż w głębi duszy chciałaby podejść do niego tak jak dziewczyny i go poznać, lecz nie mogła zebrać się na odwagę. Siedziała pod ścianą, z nogami podkurczonymi na, których położyła ręce. Głowę miała natomiast opartą na dłoniach. Jej twarz zwrócona była w kierunku owego chłopaka. Uważnie wpatrywała się w niego, widocznie musiał to zauważyć, gdyż podszedł do niej i zagadał. - Cześć. Bartek jestem - na twarzy chłopaka pojawił się szczery uśmiech, ukazując rząd białych i równych ząbków. - Dlaczego jesteś taka smutna? Stało się coś? Może mogę Ci jakoś pomóc? - yyy .... Cześć, Marta - na twarzy dziewczyny pojawił się wyraźniejszy niż dotychczas rumieniec - Nie-e, nic się nie stało, nie jestem smutna - odparła dziewczyna. - Wiesz, nie znamy się jeszcze, ale myślę, że to nadrobimy, co? - powiedziawszy puścił jej oczko. Ona nie była w stanie nic mu odpowiedzieć, była zaskoczona, ze taki chłopak jak on podszedł do niej i próbował się zaprzyjaźnić. - Ej Bartek, chodź stąd. Nie zadawaj się z nią - do chłopaka podeszła wysoka blondynka o twarzy porcelanowej laleczki - ta dziewczyna jest inna, chodź do nas, z…

— koniec bezpłatnego podglądu —