Na strychu

Pierwsze 50%

To nie jest opowieść z morałem na końcu. To opowieść o gorzkiej prawdzie i niezrozumieniu. A tak naprawdę to opowieść o smutnej dziewczynce, której jedynym przyjacielem jest pluszowy miś. Dziewczynka miała na imię Windy. Jej rodzice dużo podróżowali. Dziewczynka często czuła się bardzo samotna mimo troskliwej opieki niani. Kiedy bywało jej naprawdę smutno szła na strych. Miała tam swój kącik przy oknie skąd było widać niebo. Zawsze brała ze sobą białego misia-prezent od rodziców na jej 9 urodziny. Pluszowy miś był bardzo mięciutki i przytulny w dotyku. Dwa czarne węgielki spoglądały na Windy znad małego pyszczka owiniętego szaliczkiem. Było już bardzo późno i niania nie wiedziała ze Windy cicho wyślizgnęła się ze swojego pokoju. Dziewczynka siedziała skulona na błękitnym kocyku tuląc pluszaka do siebie. Patrzała na gwiazdy rozjaśniające atramentowe niebo. Lubiła patrzeć w niebo. Wyobrażała sobie ze widzi poruszające się po nim światełko. Samolot, lecący w jej strojne. Samolot, którym wrócą jej rodzice. Drgnęła i spojrzała na misia. Dalej wpatrywał się w nią swoimi małymi oczkami czarnymi jak węgielki. Niepewnym ruchem wytarła łzę spływającą powoli po policzku. Spojrzała na lekko lśniąca w bladym świetle gwiazd rękę, a potem znów na misia. Mimo młodego wieku była bardzo dojrzała. Szybciej niż rówieśnicy pojmowała rzeczy ze świata dorosłych. Zawsze była opanowana i spokojna. Każdy, kto ją znał chwalił ją, ale nikt nie zauważył jej oczu. A miała bardzo smutne oczy. Nawet, kiedy się śmiała było widać melancholię schowaną głęboko za źrenicami. Był to tym bardziej przygnębiający widok, gdyż dziewczynka była jeszcze bardzo młodą osoba. Niesamowite jak w tak krótkim okresie życia człowiek może…

— koniec bezpłatnego podglądu —