Najstraszniejsza broń

Pierwsze 50%

Kustosz prowadził małą grupę. Sunął między gablotami, od czasu do czasu przystawał, by niedbałym gestem wskazać tę czy inną machinę. Wszyscy uczestnicy wycieczki mieli ponad czternaście lat i przeszli pomyślnie przez system testów. Niektórzy podchodzili do nich kilkanaście razy, zanim Zarząd uznał, że są gotowi poznać tragiczną historię ludzkości, bez niezdrowej fascynacji przemocą. Wszyscy byli tu pierwszy raz. I ostatni. Do niewielu działów Muzeum można było wejść kilka razy w życiu, ten do nich nie należał. Kroczyli teraz za Kustoszem, obojętni, rzeczowi, konkretni. Pochód zamykała młoda nauczycielka, która – podobnie jak Kustosz – miała przywilej odwiedzania Muzeum za każdym razem, kiedy zebrała się odpowiednia grupa. Nie lubiła tego działu. Nudziły ją żelazne dziewice, karabiny, noże, bomby atomowe i te śmieszne małe bzyczki, po których eksplodowały oczy. Chciała stąd uciec, być wreszcie z dala od tych zakurzonych, złych przedmiotów. Złośliwych. Zawsze miała wrażenie, że one chcą by ich dotknąć, wprawić w ruch, nakarmić. Potrząsnęła głową, by odgonić złe wrażenia, ale pozostały. One są głodne. Odetchnęła nerwowo i ruszyła za grupą. Skupiła się na Kustoszu. „Ten dziad je chyba lubi" – pomyślała z niechęcią. „traktuje je jak zwierzaki, poklepuje i głaszcze. Założę się, że rozmawia z nimi, kiedy nikogo nie ma". Mijali salę za salą, wszystkie do siebie podobne, pogrążone w półmroku i ciszy. Oświetlone dyskretnie gabloty z eksponatami wielkości naturalnej lub modelami w odpowiedniej skali. W przytłaczającej ciszy unosił się tylko odgłos ich kroków i monotonna litania Kustosza, rzucającego kolejne nazwy, sala po sali, nie milknący ani na chwilę. Nauczycielkę rozbolała głowa. Krążyły plotki, że jest to największy dział Muzeum. Na pewno najnudniejszy, jej zdaniem. Sam dział noży może człowieka wykończyć. Na szczęście już niedługo koniec. Ostatnia sala.…

— koniec bezpłatnego podglądu —