Nie ma już biletów na miłość

Pierwsze 50%

– Nie ma już biletów na miłość – powiedziała baba za szybą z dziurkami, a ona już zaczęła się boczyć. Wiedziałem czym to grozi, strzeli focha, nie będzie miała ochoty na kolację i seks, a potem absurdalnie się pokłócimy i będę musiał ją przepraszać. Ja! Zawsze ja, jakbym to tylko ja był, kurwa, winny temu, że tych durnych biletów nie ma. Pomyślałem, że przez tę babę, co sprzedała wszystkie bilety na tę głupią miłość spieprzy mi się pół tygodnia. Jak nie więcej. Kiedyś, jak zabrakło biletów na radość przez dwa tygodnie miałem w domu piekło. Ale to było dawno, wtedy jeszcze miałem bilety na wytrwałość, cierpliwość, a nawet zdobyłem dwa u koników na zrozumienie. Były kurewsko drogie, ale co tam. Powiedzieli, że będzie ekstra i było ekstra. A teraz będzie dupowato. Ona już zaczyna się odwracać, coś tam gada do siebie szukając zapaliczki w torebce i widzę, jak się jej trzęsą dłonie. Zaraz pewnie powie, że jestem ostatnim sierotą, mogłem te bilety zarezerwować wcześniej, jak wiedziałem, że ona tak chce pójść. Na pewno tak powie, a później zacznie płakać, zapalniczka nie będzie chciała odpalić papierosa i w końcu rzuci nią o chodnik, a ja się wścieknę, bo to jest świetna zapalniczka, kupiłem ją na naszych pierwszych wakacjach i dałem jej w prezencie. Wtedy mieliśmy bilety na szczęście. Co ja mówię bilety! Karnety mieliśmy! Tyle tego szczęścia było, że aż nam zbrzydło. I ona pewnego dnia powiedziała, żebyśmy poszli na smutek. Ja raczej miałem ochotę na zgrozę, albo chociaż furię i sensację. Ale nie lubię się spierać, wolę iść, dla świętego spokoju. No i tak zaczęliśmy chodzić. Smutek, potem rozpacz, w końcu przeszliśmy płynnie w coś idiotycznego, co ona nazywała…

— koniec bezpłatnego podglądu —